Dagelijks archief: januari 11, 2018

Opaal

Standaard

categorie : Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

Kenmerken van opaal

 

 

 

 

Opaal is een kwarts die een bont kleurenspel kan vertonen. Het mineraal heeft soms slechts één kleur, maar met een geheimzinnige diepe gloed. Vele kleuren zijn mogelijk: wit, geel, blauw, rood, groen, bruin, zwart. Opaal is meestal doorzichtig of doorschijnend. Als het net gedolven is, is het zachter dan bergkristal. Blootgesteld aan de lucht wordt het snel hard. Bijzonder is dat opaal veel water bevat.

 

 

Opaal komt veel voor. Slechts een klein deel is van edelsteenkwaliteit. Opaal kan ontstaan als opvulling van spleten en gaten in een rots, maar ontstaat ook vaak bij de vorming van fossielen.
In Amerika zijn hele wouden van versteend hout met opaal gevonden; bekend voorbeeld is het National Petrified Forest in Arizona. Dit type opaal heet houtopaal.

Er bestaan allerlei soorten opaal, afhankelijk van hoe de opaal gevormd is.
We onderscheiden 3 hoofdsoorten.

  • De glinsterende edelopalen zijn het meest geliefd, vanwege hun bonte kleurenspel. Dit kleurenspel wordt opalescentie genoemd.
  • Wateropalen lijken op bergkristal. Ze zijn kleurloos, maar hebben een blauwige of melkachtige waas.
  • Alle overige opaalsoorten worden opaal of gewone opaal genoemd. Ze zijn doorschijnend tot ondoorzichtig met weinig tot geen kleurenspel.

 

 

 

Onderstaand overzicht toont de belangrijkste soorten opaal.

 

GEWONE OPALEN
Andesopaal

 

 

melkachtig troebele variant van opaal uit Peru, vaak roze (door mangaan) of blauw tot groen (door nikkel of koper)
Blauwe opaal

 

chalcedoon met blauwe tot donkerblauwe opaal
Chlooropaal

groene tot bruine opaal
Chrysopaal, prasemopaal
of prasopaal
blauwgroene variant (door nikkel of koper) van andesopaal
Dendrietenopaal

groene, gele of witte opaal met insluitsels die op planten lijken (ook wel: merliniet)
Groene opaal

opaal gekleurd door ingesloten nikkel en chloriet
Honingopaal of goudopaal

goudgele opaal (handelsnaam)
Jaspopaal of opaaljaspis

door ijzeroxide rood gekleurde opaal
Jelly

doorzichtige tot doorschijnende opaal, met zwak kleurenspel
Kascholong

Porseleinachtig poreuze, doorschijnende variant van opaal
Melkopaal

witte opaal
Opaliet

opaalhoudend gesteente
Pinkopaal

roze andesopaal (gekleurd door mangaan)
Potch

ondoorzichtige opaal zonder kleurenspel
Vuuropaal

opaal met rode, oranjerode of gele kleur, vooral uit Mexico
EDELOPALEN
Boulderopaal

edelopaal met donkerbruine ondergrond en flonkerend kleurenspel. Komt voor in kiezels en keien (in het Engels boulders), waar opaal holle ruimten in ijzerhoudend moedergesteente opvult. Afkomstig uit Australië
Girasol

bijna kleurloze, doorzichtige edelopaal met blauwachtige lichtschijn
Harlekijnopaal

edelopaal met opvallende bonte kleurpatronen, als een blokkendoos. Een zeer geliefde opaal
Hydrofaan edelopaal die alleen natgemaakt een kleurenspel toont
Jellyopaal

edelopaal met felle kleuren (genoemd naar de kleuren van gelatinepuddinkjes)
Kristalopaal

zeer heldere tot doorzichtige opaal met kleurenspel
Luipaardopaal

met edelopaal gevulde blaasjes in basalt
Opaalmatrix of matrixopaal

moedergesteente met talrijke kleine ingesloten edelopaaltjes
Vuuropaal

edelopaal met rode, oranjerode of gele kleur, vooral uit Mexico
Witte opaal of melkopaal

edelopaal met witte of lichte grondkleur en een bont kleurenspel
Zwarte opaal

edelopaal met donkere basiskleur (grijs, blauw, groen) en bont kleurenspel. Een pikzwarte ondergrond is zeer zeldzaam. Zwarte opalen zijn zeldzamer dan witte opalen
WATEROPALEN
Girasol, Hyaliet of glasopaal

glasheldere opaal
Hydrofaan

opaal die alleen natgemaakt kleurenspel toont
Kristalopaal

rossige of blauwige reflecties op kleurloze ondergrond die aan vensterglas doen denken
Oregon-opaal

goudgele glasheldere opaal

 

 

 

vuuropaal

 

 

 

De meeste opaal is afkomstig uit Australië. Het is dan ook de nationale steen van dit continent. Ook de kostbaarste opaalsoort, de zwarte opaal, komt uit Australië. Deze vorm van edelopaal glinstert en vonkt veelkleurig bij het bewegen.

Opaal van edelsteenkwaliteit is populair in sieraden en siervoorwerpen. De meeste opalen worden echter in de industrie verwerkt. Opaal is aantrekkelijk als grondstof voor silicium. Het wordt vermalen verwerkt tot vuurvaste tegels en wetstenen. Het wordt ook toegepast als droogmiddel (in lederwaren, voeding), bindmiddel (pillen) en schuurmiddel (in tandpasta).

Edelsteentherapeuten gebruiken opaal vaak voor mensen die zwaar op de hand of superserieus zijn. Opaal maakt lichtvoetig en luchthartig.

Bamboe-opaal of tabashir is een belangrijk ingrediënt in de Ayurvedische en de traditionele Chinese geneeskunde. Het is wit, geel of blauwig. Deze opaal is afkomstig uit de stelen van sommige soorten bamboe.

 

 

Herkomst van de naam

 

 

De herkomst van de naam opaal is onzeker. De Romeinen kenden het woord opalus, ontleend uit het Sanskriet úpala (‘edelsteen’). Ze gebruikten dit in de betekenis van ‘gekleurde steen’, maar het is onzeker of ze hiermee het mineraal bedoelden dat wij nu opaal noemen.

Er is wel gesuggereerd dat de Romeinse vruchtbaarheidsgodin Ops, echtgenote van de god Saturnus, haar naam aan deze edelsteen heeft gegeven. Dit naar aanleiding van de Opalia, Romeinse festiviteiten rond de zonnewende (21 december) die aan Ops gewijd waren. Dit is echter volksetymologie en klopt niet.

 

 

 

 

 

Door de eeuwen heen

 

Opaal is al sinds de Oudheid geliefd als edelsteen. De oudste vondst, in een grot in Kenia, is waarschijnlijk een sieraad van 4000 v.Chr. uit de mijnen van Ethiopië. De eerste schriftelijke vermelding van opaal dateert van ca 500 v.Chr. Opaal werd gebruikt voor de vervaardiging van werktuigen, maar ook voor sieraden en siervoorwerpen.

Opaal was al bekend bij de Babyloniërs, Assyriërs en de oude Grieken en Romeinen. De Romeinse schrijver-wetenschapper Plinius de Oudere (23-79 n.Chr) beschreef opaal in zijn lapidarium (boekwerk met beschrijving van edelstenen). Het ging hierbij hoogstwaarschijnlijk om edelopaal uit de afzettingen van Dunbík in Slowakije, die in die tijd al werden ontgonnen.

De Romeinen waren dol op opaal. Zij vonden het een magische steen. Opaal werd gebruikt tegen somberheid en melancholie, en was een genezer van oogklachten en gaf stralende ogen. Men geloofde dat de opaal kon waarschuwen voor ziekte en narigheid. Dat klopt ook, weten we nu. Door het hoge vochtgehalte reageert de opaal sterk op koorts; de steen wordt daar dof van.

De Spaanse veroveraars (conquistadores) uit de 16e eeuw namen allerlei edelstenen mee naar huis vanuit Zuid-Amerika, en daar waren prachtige opalen uit Peru bij.

Traditioneel gold opaal als gelukssteen, als een goed amulet tegen pech en ongeluk. Maar door een zeer populaire roman uit 1829 van Sir Walter Scott, Anne of Geierstein, or The Maiden of The Mist, kreeg de opaal in de 19e eeuw in Europa een slechte naam. Een van de personen uit dit boek, lady Hermione, draagt altijd een schitterende grote opaal in het haar.

Maar er rust een vloek op, er valt wijwater op de opaal, de steen verliest al zijn kleur en Hermione bezwijmt. De volgende dag is zij met haar steen verdwenen, slechts een hoopje as blijft achter.
Kort na het verschijnen van deze roman daalde de verkoop van opaal dramatisch, en bleef enkele decennia laag.

Koningin Victoria van Engeland (1809-1901) was echter dol op opalen. Zij verzamelde een grote collectie, wat de populariteit van opaal weer deed toenemen. Maar in Rusland werd de opaal tot diep in de 20e eeuw gewantrouwd en gezien als belichaming van het boze oog.

In de tweede helft van de 19e eeuw werden in Australië zeer grote voorraden opaal gevonden. Tegenwoordig is Australië goed voor meer dan 90% van alle gedolven opaal.

 

In 1987 is in Coober Pedy, Zuid-Australië, een fossiel van een pliosaurus (soort zeereptiel) gevonden, waarvan het skelet geheel in opaal is veranderd. Het fossiel is zo ’n 100 miljoen jaar oud en kreeg de naam Eric, naar een vis uit een sketch van de tv-serie Monty Python’s Flying Circus. Eric is te bewonderen in het National Museum in Sydney.

 

 

 

 

 

 

Spiritueel

 

* Opaal maakt wijs en tevreden, geeft inzicht en laat je intuïtie groeien. Opaal is een steen die je laat beseffen dat je uit een lichaam, een geest en een ziel bestaat. Door opaal te dragen of met opaal te mediteren integreren lichaam, geest en ziel beter. Dat geldt vooral voor edelopaal.

 

* Opaal laat je de oorzaken van je emoties doorzien en begrijpen. Het helpt je deze koel en afstandelijk te analyseren. Ondanks dat is de opaal een warme en vriendelijke steen.
* Mensen die zwaar op de hand zijn, worden losser en vrolijker door het dragen van een sieraad met opaal of een opaal in de broekzak.
* Verdriet vanwege het verlies van een geliefd persoon, huisdier of voorwerp laat zich met opaal omzetten in acceptatie en rust.
* Met opaal kun je emotionele situaties intensiever beleven. Ook kun je met opaal de wonden van oude emotionele trauma’s helen.
* Edelopaal maakt creatief, verheft de ziel. Versterkt de zintuigen ook op spiritueel niveau. Edelopaal reinigt de aura en repareert gaten in de aura.
* Edelopaal versterkt het vertrouwen in andere mensen.
* Vuuropaal versterkt het zelfvertrouwen, maakt daadkrachtig. versterkt het fysieke en emotionele veld van de aura. Zwakt sterke emotionele schommelingen af.
* Girasol maakt je ontvankelijk voor het doorbreken van patronen, het opdoen van nieuwe indrukken en het maken van nieuwe vrienden.

 

 

 

 

 

Chemische samenstelling

 

De opaal is een kwarts en dus familie van de bergkristal. Opaal is siliciumdioxide verbonden met water (gehydrateerd). Edelopaal kan tot wel 30% water bevatten. Wateropaal bevat tot 20% water. Vuuropaal bevat 6 tot 10% water.

 

Edelopaal bevat microscopisch kleine silicabolletjes in silicagel. Deze opaalsoort krijgt zijn intrigerende kleurenspel door breking van het licht in het vloeibare deel, of in de lamellenstructuur die de bolletjes kunnen hebben. Door vochtverlies kan het kleurenspel verminderen.

 

 

Samenstelling: SiO2.nH2O
Hardheid: 5,5 – 6,5
Glans: glasglans, dof
Transparantie: doorzichtig, doorschijnend, ondoorzichtig
Breuk: schelpvormig
Splijtbaarheid: onduidelijk
Dichtheid: 1,90 – 2,30
Kristalstelsel: amorf

 

 

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

Advertenties

Wat is devotie?

Standaard

categorie : religie

 

 

Met devotie wordt in het algemeen de toewijding aan een hogere macht of waarheid bedoeld.

 

 

 

Meer specifiek wordt met devotie bedoeld de vormgeving van de toewijding aan God door middel van religieuze gewoonten: persoonlijke devotie of vroomheid.

 

 

devotie

 

 

 

 

vormen van devotie

 

Persoonlijke devotie of vroomheid kan allerlei vormen aannemen. De kerk reikt vormen aan in het verlengde van of verbonden met de kerkelijke vormen van eredienst, zoals de getijden.

 

 

Boek van de getijdengebeden in de abdij van Tongerlo ( 1522 )

 

 

 

overzicht van de geschiedenis van devotie

 

 

Middeleeuwen

 

In de middeleeuwen is de groepsgewijze persoonlijke devotie een zaak van de kloosterorden (Getijden en meditatie) en van de geestelijken geworden. Het volk beperkte zich tot de Apostolische Geloofsbelijdenis, het Onze Vader en het Ave Maria en tot het bidden van de rozenkrans.

 

 

 

rozenkrans

 

 

 

 

getijdenboek in de middeleeuwen

getijdenboek in de middeleeuwen

 

 

 

De Moderne Devotie

 

Aan het einde van de Middeleeuwen, in de dertiende en veertiende eeuw, ontstaan bewegingen die zich onttrekken aan de druk van de sociale en kerkelijke hiërarchie. Een belangrijke vrouwenbeweging is die van de Begijnen. Daarnaast is er de beweging van de ‘Broeders van het Gemene Leven’ onder leiding van Geert Groote.

 

.

 

 

.

.

.

.

Tegelijkertijd treden tot de verbeelding sprekende mystici op als Catharina van Siëna, Julia van Norwich en Eckhart. De nadruk hierbij ligt op de persoonlijke vroomheid. Veel mensen blijken gevoelig voor deze ontwikkeling.

 

 

 

Julia van Norwich

 

 

 

 

Catharina van Siëna

 

 

Geert Groote en zijn ‘broeders des gemenen levens’, waar ook zusters bij horen,  vormen een invloedrijke beweging in de tijd van de opkomende steden en handel. De broeders en zusters vormden religieuze gemeenschappen zonder zich aan een regel te binden. Zij waren dus niet aan de geestelijkheid gebonden, maar beoogden een integratie van clerus en leken.

 

 

Geert Groote

 

 

Sterke nadruk viel op innerlijke persoonlijke vroomheid, die een protest was tegen de grote uiterlijke vroomheid van die tijd. Het bidden van de getijden nam bij de Broeders een voorname plaats in. Het getijdenboek van Geert Groote moet één van de meest gelezen Middelnederlandse boeken zijn geweest.

 

 

 

boek ten tijde van de moderne devotie

boek ten tijde van de moderne devotie

 

 

 

De Reformatie

 

De Reformatie is daarom niet zozeer een breukvlak als wel een voortzetten en doorzetten van bepaalde reeds bestaande tradities. Ook daar neemt het onophoudelijk bidden een centrale plaats in. Dit gebed kan voor de reformatoren evenwel geen zaak voor een bepaalde kerkelijke stand zijn. Men bidt als leden van Gods volk en van één lichaam, en dus participeert iedereen in dat gebed.

Ten aanzien van de vormgeving van het gebed is de Reformatie niet eenduidig, maar zij is eensgezind in haar kritiek op de wijze waarop het getijdengebed zich in de Rooms-Katholieke kerk heeft ontwikkeld. Luther wil bijvoorbeeld de getijden behouden voor de gemeente, maar gezuiverd en aangepast. Het aantal diensten wordt gereduceerd, de vaste orde vervalt, de voertaal wordt Duits. Een nieuw brevier komt er niet en in de praktijk bloedt het getijdengebed langzaam dood.

In Nederland blijven de getijdengebeden, ondanks synodebesluiten die het tegendeel willen vooral in de steden, nog lang na de Reformatie gehandhaafd. Ontmoedigingsbeleid van de synode van Dordrecht (1618/1619) leidt ertoe dat bijvoorbeeld in 1627 in Amsterdam het laatste avondgebed te midden van de andere diensten sneuvelt, hoewel de avondgebeden populair waren bij het volk en goed bezocht werden. Als reden wordt genoemd dat zij afbreuk deden aan de gewone woorddienst, aan de huisgebeden die de vader in zijn gezin behoorde te doen en aan de vastendagen.

 

 

 

Geloofsovertuigingen ten tijde van de reformatie

Geloofsovertuigingen ten tijde van de reformatie

 

 

 

De Reformatie is eensgezind in haar verzet tegen een aantal elementen

 

  • Ten eerste oordeelt men dat de vorm van de getijden een veruiterlijking van de godsdienst in de hand werkt en ten koste van de inhoud gaat. Het volbrengen van een gebedspensum (opdracht) wekt de gedachte aan zelfrechtvaardiging.
  • Ten tweede is men van menig dat de getijden worden overwoekerd door on Bijbelse elementen, zoals de heiligenverering.
  • Ten derde is het getijdengebed door een zwaar en onbegrijpelijk pensum slechts haalbaar voor de enkelen, waardoor bidden een eindeloos gemummel wordt en de kloof tussen clerus en volk steeds groeit.

Deze elementen tastten de kern van het geloof aan, namelijk de onverdiende genade en de overtuiging dat Woord en sacrament de enige middelen tot heil zijn. De wijze waarop de ontaarding bestreden wordt wisselt naar omstandigheden en staat onder de  invloed van bepaalde reformatoren en de volksaard.

Ten behoeve van de ‘echtheid’ geeft men later de voorkeur aan het vrije gebed boven de geformuleerde gebeden (gebeden psalmen en formuliergebeden). Alleen het vrije gebed is, naar men veronderstelde, door de heilige Geest geïnspireerd. De Reformatie ontmoedigde aldus het getijdengebed als vorm van persoonlijke vroomheid en verving het door persoonlijk gebed en Bijbellezing in huiselijke kring.

De huisvroomheid, met het gezin als dragende factor, wordt de belangrijkste traditie naast de openbare eredienst. Daarbij zij wel aangetekend dat de openbare eredienst van Woord en gebed in met name de calvinistische kerken verwantschap vertoont met bepaalde vormen van getijdengebeden.

 

 

 

 

huisgodsdienst ten tijde van de reformatie

huisgodsdienst ten tijde van de reformatie

 

 

 

 

De Nadere Reformatie

 

In de Nadere Reformatie verschijnen tal van boeken en traktaten die de huisvroomheid stimuleren en ondersteunen. Het gezin wordt beschouwd als kleine huisgemeente met eigen gebedsuren. Nederlandse predikanten stellen de Engelse puriteinen aan hun gemeenten ten voorbeeld.

De Middelburgse predikant Willem Teellinck (1579-1629) raakte in Engeland diep onder de indruk van de family worship (de familiegodsdienst) bij de puriteinen die zich in de gevestigde kerk niet erg thuis voelden. Teellinck schreef op grond van deze ervaringen zijn Huysboeck dat in veel gezinnen een plaats kreeg.

 

 

 

Willem Teellinck

 

 

 

Bijbellezing, bijbelstudie en catechese zijn belangrijke elementen in de huisdevotie. Duidelijke orden, zoals bij de getijden, treffen we nauwelijks meer aan, maar gebed en het zingen van enkele psalmverzen of een geestelijk lied geeft een zekere structuur.

Onder verwijzing naar Psalm 55:18, Psalm 141:2 en Daniël 6,11 komt men alweer tot een morgen-, middag- en avondgebed. Teelinck en anderen bepleiten ook meditatie en methodisch beoefende vroomheid, waarbij zij teruggrijpen op schrijvers uit de kring van de Moderne Devotie.

Wilhelmus a Brakel (1635-1711) realiseert zich dat soms wel veel wordt gevraagd van de gezinnen, en dat niet ieder gezin dezelfde mogelijkheid heeft. Hij adviseert om dan maar wat korter te bidden. Voor het Onze Vader is altijd wel gelegenheid, zegt hij, en ‘daar is alles in vervat, als ’t maar wel verstaan, ende van harte tot God gebeden is’.

 

 

 

Wilhelmus_à_Brakel

 

 

 

De 19e eeuw

 

In de 19e eeuw ontstond ook in de Rooms-Katholieke kerk een nieuw, persoonlijker soort vroomheid. In de achttiende eeuw had de religieuze praktijk voornamelijk bestaan uit de collectieve uitdrukking van de vrome sentimenten van een hiërarchische maatschappij.

Men nam deel aan religieuze uitingsvormen en plechtigheden samen met de maatschappelijke groep waartoe men behoorde, het dorp of het gilde. De kerk begon een belijdende vroomheid te stimuleren. Men nam niet langer deel aan het ritueel als lid van een traditioneel sociaal lichaam, maar als individu en beleed zo tevens een bepaalde culturele en politieke stellingname.

De ontwikkeling impliceerde een individualisering van het geloof dat zich al eerder in het protestantisme had voorgedaan, zoals dat de 18e eeuwse Rooms Katholieke hervormers voor ogen had gestaan.
De kerk paste zich veel meer dan voorheen aan bij het populaire verlangen naar spectaculaire geloofsvoorvallen en een direct ingrijpen van het goddelijke in het dagelijks leven.

Buitengewone verhalen over wonderbaarlijke gebeurtenissen, die onder het ancien regime onmiddellijk tot een onderzoek door de Inquisitie zouden hebben geleid, werden nu door de kerk met graagte ontvangen en verspreid. Allerlei populaire vormen van vroomheid die de clerus sinds de zestiende eeuw afstandelijk had bejegend, zoals de verering van heiligen en van het Heilig Hart, werden nu door de geestelijkheid gestimuleerd. Al het uiterlijke en uitbundige werd benadrukt.

Zowel de kerken van de Afscheiding en Doleantie als de Rooms-Katholieke kerk leerden verder de middelen te beheersen die de liberale politici al veel langer gebruikt hadden om het volk te mobiliseren. Men ontwikkelde een professionele pers. Een stortvloed van traktaten, devotionele werken en ander propagandamateriaal werd verspreid.

Men organiseerde volkspetities en agressieve missionaire campagnes. Het liberale streven naar een kerk die zich zou beperken tot haar spirituele en pastorale taak had gezegevierd, maar bleek een tweesnijdend zwaard toen de kerk in de stimulering van de persoonlijke vroomheid een middel vond om de leken voor haar strijd te organiseren.

 

 

 

 

bidstond prent van de 19 e eeuw

bidstond prent van de 19 e eeuw

 

 

 

 

De 20e eeuw

 

Veel uit de 19e eeuw gaat door, individualisering en secularisering. Er komen echter ook tegenbewegingen op gang met herbronning van de persoonlijke vroomheid in Vroege kerk en Mystiek, of in Oosterse en Westerse niet-christelijke stromingen (New Age).

 

 

 

 

 

new age

new age

 

 

 

.

 

3d-gouden-pijl-5271528

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

John Astria

John Astria

 

 Duinviooltje : Viola curtisii

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

.

 

 

 

 

Goed te herkennen aan
– (meestal) drie verschillende kleuren kroonbladen en
– de groeiplaats; in de duinen

 

 

 

 

 

 

Algemeen

Duinviooltje is een overblijvend plantje van 10 tot 25 cm hoog. Ze komt algemeen voor in de duinen, vaak enigszins op verstuivende, voedselarme zandgrond. De plekken waar konijnen actief zijn hebben de voorkeur; ze doet het erg goed op konijnenmest. Komt ze buiten de duingebieden voor dan is ze aangevoerd met duinzand of je hebt een driekleurig viooltje gevonden.

Duinviooltje heeft een dunne, verticale, zich vertakkende wortelstok, waaruit meestal veel opstijgende stengels groeien. De penwortels gaan tot 1 meter diep. Bij droogte kan duinviooltje zo nog aan water komen. Tevens kan duinviooltje goed tegen vorst.

 

 

 

driekleurig viooltje

 

 

 

 

BLoem

Duinviooltje bloeit vanaf april tot in de herfst. De hoofdbloei valt in april en mei. De bloemen zijn blauw- of roodpaars met wit en lichtgeel. Soms zijn ze geheel paars, geelachtig of wittig. In de herfst zijn de bloemen vaak wat kleiner. De onderste kroonbladen zijn altijd lichter van kleur dan de bovenste. De gele vlek aan de basis van het onderste kroonblad vormt samen met de donkerpaarse streepjes het honingmerk.

De spoor reikt ongeveer 1,5 tot 3 mm verder dan de kelkbladen, duidelijk langer dan de spoor van driekleurig viooltje, dat hoogstens tot 1 mm voorbij de kelkbladen steekt.

.

 

 

 

 

 

 

 

Blad

De bladeren zijn donkergroen. In de winter zijn ze paars verkleurd. De bovenste zijn lancet- tot lijnlancetvormig; smal in vergelijking met die van driekleurig viooltje. De onderste bladeren zijn eirond tot rond, meestal vlezig. De steunblaadjes (de blaadjes aan de voet van de bladsteel) zijn veervormig met lange smalle eindslip.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Algemeen

viooltjesfamilie (Violaceae)
– overblijvend
– algemeen in de duinen
– (5) 10 tot 25 cm

Bloem
– combinatie van paars, wit en geel
– vanaf april tot in de herfst
– gesteeld alleenstaand
– 15 tot 20 mm
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 5 meeldraden
– 1 stijl

Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– onderste rond of eirond
– bovenste lancet- tot lijnlancetvormig
– top stomp
– rand gekarteld
– voet afgerond of wigvormig
– veernervig

Stengel
– opstijgend of bovengronds liggend
– glad en kaal
– rolrond

zie wilde bloemen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paul de Venetiaan

Standaard

categorie: reiki en de aura

 

 

Paul de Venetiaan is de Chohan van de derde straal, de roze straal van goddelijke liefde, compassie en liefdadigheid. Ook creativiteit en schoonheid zijn twee belangrijke eigenschappen van deze straal die hij vertegenwoordigt.

 

 

 

 

Paul%20de%20Venetiaan

 

 

 

Hij leert ons over goddelijke liefde door liefde te tonen in iemands daden en werken, wat betekent dat men daar niet alleen maar over moet nadenken of dat alleen maar voelen. Hij helpt ons om veel aspecten van goddelijke liefde duidelijk te maken: bijvoorbeeld, dat echt medeleven (compassie) de ziel van een ander omhoog heft, terwijl menselijk medelijden (sympathie) de ander in zijn problemen en zelfmedelijden laat zitten zonder dat diegene vooruitgang maakt op het spirituele pad.

Hij is een uitstekende meester om ons voor te bereiden op het ontvangen van één van de gaven van de Heilige Geest, namelijk hoe wij onderscheid kunnen maken tussen goede en kwade geesten.

Paul de Venetiaan prijst onze innerlijke schoonheid als een prachtige schepping van God en juicht toe dat wij proberen één te worden met ons Hogere Zelf. Om hierbij te helpen leert hij hoe wij ons Christusschap kunnen bereiken door onze ziel te vervolmaken en de intuïtieve en creatieve hoedanigheden van ons hart en ons hartchakra te ontwikkelen.

Gedurende zijn leven als de beroemde 16e eeuwse Italiaanse renaissanceschilder Paolo Veronese, creëerde hij levendige nieuwe kleuren en vervolmaakte een nieuwe en tot nu toe onovertroffen techniek van kleurstofpreparatie om verf goed te houden. Hij schilderde bijbelse figuren en heiligen op zo’n manier dat het gewone volk zich met hun kon identificeren en daardoor tot een beter begrip van goddelijkheid in de mens zelf kon komen: een belangrijk begrip om één te worden met je Hogere Zelf.

Hoewel de opgevaren meester Paul de Venetiaan met alle mensen samenwerkt om de eigenschappen van de roze straal te integreren, werkt hij ook nauw samen met leerlingen in de kunsten, muziek, architectuur en met degenen die zich bezighouden met het scheppen van schoonheid, symmetrie en ontwerpen.

Paul de Venetiaan, Chohan van de derde straal van liefde is toegewijd aan schoonheid, de volmaaktheid van de ziel door middel van compassie, geduld, begrip, zelfdiscipline en het ontwikkelen van de intuïtieve en creatieve eigenschappen van het hart door de alchemie van zelfopoffering, onzelfzuchtigheid en overgave.

Op Atlantis had hij een functie in de regering als hoofd van Culturele zaken. Voordat dat continent zonk, ging hij naar Peru om een focus van de Vlam der Vrijheid te stichten die de Inca’s naderhand in staat stelden om een bloeiende beschaving te scheppen.

Naderhand kwam hij in incarnatie in Egypte als meester van esoterische architectuur en werkte hij samen met meester El Morya de meester-steenhouwer bij de bouw van de piramides.

In zijn laatste incarnatie als Paolo Veronese werd hij een van de grootste kunstenaars van de Venetiaanse School. Hij werd in 1528 geboren en ontving weinig officiële training in de kunst van het schilderen voordat hij aan zijn vruchtbare loopbaan begon. Zijn vroegste stijl was eenvoudig, krachtig en oprecht. Al spoedig blonk hij uit als decorateur van grote gebouwen en kerken en werd genoemd: ‘Schilder van prachtige Tableaus’.

 

 

Paolo_Veronese,_avtoportret

Paolo Veronese

 

 

Het magnifieke werk van Paolo Veronese heeft voornamelijk een christelijk thema, schept ruimte, is rijk in kleur en bestaat uit de volgende werken: ‘Verleiding van de heilige Antonius’, ‘De Kroning van de Maagd Maria’, ‘De Kruisafneming’ ‘Het Laatste Avondmaal’, ‘De Heilige Familie’ en ‘De Opwekking van Lazarus’. Dit zijn allemaal belangrijke initiaties van Christusschap die tot op heden de essentie van de liefde van de opgevaren meester Jezus overbrengen.

 

 

7838618684_08e28a2e11_t

de verleiding van de Heilige Antonius

 

 

 

diego-velazquez-de-kroning-van-de-maagd

de kroning van de Maagd Maria

 

 

 

 

paolo-caliari-veronese-die-heilige-familie-zwischen-1550-1555-224158

de Heilige Familie

 

 

 

De schilderingen in de kerk van Sint Sebastiaan die betrekking hebben op de geschiedenis van Esther, veroorzaakten zoveel bewondering dat Paolo even hoog in aanzien steeg als de schilders Titiaan en Tintoretto. In 1562 ontving hij de opdracht voor zijn beroemde ‘Bruiloft in Kana’ die tegenwoordig in het Louvre hangt.

.

.

 

 

99620 cana   bruiloft in Kana

 

 

 

Behalve zijn beroemdheid als schilder is er weinig van zijn leven bekend. Paul de Venetiaan maakte zijn hemelvaart op 19 april 1588. Zijn retraiteverblijf ‘Het Kasteel der Vrijheid’ bevindt zich op het etherisch niveau boven zuid Frankrijk boven de rivier de Rhône.

.

 

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “:

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

mijne kop a4                                                                                     JOHN ASTRIA

 

 

 

Onyx

Standaard

categorie :  Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 Kenmerken van onyx

 

 

onyx-cabochon
.
.
.
.
 .

De diepzwarte onyx is een kwarts, meestal ondoorzichtig en met afwisselend witte en zwarte lagen of banden. Heel soms bevat onyx ook dunne bruine randjes. De meest gewilde onyx is helemaal zwart; de meest voorkomende zwart met wit.

 

 

Echte onyx is zeldzaam. De meeste onyx die op de markt wordt aangeboden, is geen echte onyx. Het gaat vaak om flint (ook een zwart soort kwarts), zwart gebeitste agaat of ruw gepolijste obsidiaan met een diepe, matte kleur.

Soms wordt de naam onyx gebruikt voor marmeronyx, een veelkleurig gesteente dat populair is bij het maken van gebruiksvoorwerpen zoals kandelaars en asbakken.

Onyx is van oudsher uiterst populair als heelsteen of als edelsteen in sieraden en amuletten. Nog steeds dragen mannen vaak onyx in ringen en manchetknopen. De steen is ook geliefd voor rozenkransen en rouwsieraden.

.

 

 

 

 

 

 

Herkomst van de naam

 

Het Griekse woord onyx betekent ‘vingernagel’. Waarschijnlijk is de naamgeving terug te voeren op de gelijkenis van de witte lagen met de witte maantjes en de witte randen die vingernagels hebben. Bovendien vertellen oude volksverhalen dat onyx een gunstig effect heeft op huid, haar en nagels.

 

 

 

paarse onyx

 

 

.

 

Door de eeuwen heen

 

De naam onyx werd in vroeger tijden gegeven aan stenen die wij nu agaat noemen. De steen die wij nu onyx noemen, heette vroeger jaspis. Pas sinds de 18e eeuw wordt de naam onyx alleen nog gegeven aan zwarte chalcedoon. Dat doen we tegenwoordig nog steeds.

 

 

Zowel in het oude Egypte als bij de klassieke Grieken en Romeinen was de zwarte onyx een van de belangrijkste bescherm- en heelstenen. Alle klachten die met nagels, huid en haar te maken hadden, werden met onyx bestreden.

In het oude Egypte werd de zwarte onyx geassocieerd met Ra, de zonnegod. Volgens de bijbel werd onyx gevonden in het land Havilah (letterlijk ‘Uitgestrekt zand’), waarschijnlijk was dat Egypte of Midden-Arabië. In Egypte zijn scarabeeën, potjes, kommen en andere gebruiksvoorwerpen van onyx gevonden.

De oude Romeinen gebruikten onyx om cameeën en intaglio’s van te maken.. Een camee is een gesneden steen met een verhoogd reliëf; een intaglio heeft een verdiept reliëf. Ook zegelringen werden graag van onyx gemaakt. De was die gebruikt werd om de brieven dicht te plakken, bleef niet aan de kwarts vastzitten.

De oude Chinezen geloofden dat je angstige dromen en nachtmerries zou krijgen op een plaats waar onyx gevonden kon worden. Ook zou onyx stemmingmakerij en ruzies bevorderen. Zij noemden de onyx daarom ‘steen der droefheid’.

Met de nieuwe kennis over China na de ontdekkingsreizen van Marco Polo, vatte deze gedachte ook post in middeleeuws Europa. De zwarte onyx werd als een ongelukssteen beschouwd, omdat hij angstig en neerslachtig zou maken. De steen stond daardoor bekend als ‘steen der egoïsten’ of ‘steen der droefheid’.

Oorspronkelijk was onyx in de Middeleeuwen de steen van Maria. In tijden van nood, zoals tijdens de pestepidemieën, geloofde men dat onyx een krachtig amulet tegen deze nare ziekte was. Daarom werd de steen veelvuldig in broekzak of als sieraad gedragen. Ook werd onyx wel verpulverd om het te kunnen innemen. De onyx zou magiërs helpen zich onzichtbaar te maken.

In India en Pakistan gebruikte men onyx om de concentratie te verdiepen. Men droeg er graag zilveren sieraden met onyx als bescherming tegen het boze oog.

 

 

Bij vrijwel alle volkeren, maar vooral bij de indianen, was en is onyx in gebruik als amulet tegen zwarte magie en ziektes.

 

 

 

 

 

 

Spiritueel

 

* Onyx is een goede steen voor spirituele groei. Helpt bij aantrekken en opnemen van die energieën uit de kosmos die nodig zijn voor heling en groei.

* Onyx helpt bij verwezenlijking van dromen en doelen. De steen helpt je deze doelgericht na te streven, zonder je te laten afleiden of beïnvloeden door je omgeving. Een goede steen als je gevoelig bent voor de mening van je omgeving.

* Onyx versterkt doorzettingsvermogen en zelfdiscipline, en maakt je geest helder. De steen helpt je analytisch en pragmatisch naar een probleem of blokkade te kijken.

* Onyx is een goede steen voor rouwverwerking. Helpt te kijken naar de goede dingen die geweest zijn, en daaruit kracht en inspiratie te putten.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

Chemische samenstelling

 

Onyx is een silicaat. Het bestaat meestal uit zwarte en witte chalcedoon, scherp afgegrensd. De zwarte kleur ontstaat door fijnverdeeld ijzer en mangaanoxide. De witte kleur is ongekleurde chalcedoon.

Nauw verwant aan onyx is sardonyx. Dat heeft geen twee, maar drie kleuren: naast zwarte en witte chalcedoon ook bruine sarder of carneool.

 

 

 

Samenstelling: SiO2 + Fe, Mn, HO
Hardheid: 6,5 – 7
Glans: wasglans, zijdeglans
Transparantie: doorschijnend, ondoorschijnend
Breuk: ruw, schelpvormig, onregelmatig
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 2,58 – 2,64
Kristalstelsel: trigonaal, microkristallijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

 

 

Henry Ford

Standaard

categorie : beroemde mensen 

 

 

Betaalbare auto’s van Henry Ford

 

Henry Ford veranderde de manier van leven van een groot aantal mensen. Hij vond de bewegende assemblagelijn en de massaproductie uit in het begin van de 20ste eeuw. Zo kwam er een wereldwijde nieuwe industrie tot stand. 

 

.

 

62a521c2f6d3008f7820c50bac6d9f49_1402736

 

 

.

Henry Ford wordt als eerste zoon van zes kinderen  geboren op 30 juli 1863 op een kleine boerderij in Michigan. Zijn ouders zijn William Ford en Mary Litogot Ford. De boer hoopt dat Henry later het familiebedrijf over zou nemen, maar die heeft een grondige hekel aan het boerenbestaan. Op 12 jarige leeftijd kent de jonge Henry direct zijn grote passie als hij een wagen voorbij ziet komen aangedreven op stoomkracht.

 

.

 

liefde voor techniek

 

Henry Ford is vroeg bezeten door de microbe van de techniek. Als 12-jarige brengt hij zijn vrije tijd grotendeels door in een zelf uitgeruste machinewerkplaats. Hier bouwt hij in 1878 op 15 jarige leeftijd zijn eerste stoommachine. Het volgende jaar verlaat hij zijn ouderlijke woning met de bedoeling om techniek te studeren. Hij verhuist naar  Detroit om er als leerling-monteur te werken bij een smid.

De smid betaalt de jonge man 2,50 dollar in de week. Om rond te komen heeft hij nog een bijverdienste als hersteller van horloges. Uit geldnood besluit Ford na verloop terug te keren naar de boerderij van zijn vader.

In 1888 trouwt Ford met Clara Bryant en besluit om een zagerij uit te baten wat hij kan combineren met de reparaties van de landbouwmachines op de boerderij.

Zijn vader biedt Henry een flink stuk grond aan, in ruil voor de belofte dat hij zijn voorliefde voor techniek zou laten varen. De boerenzoon weigert dit voorstel en treedt in 1891 in dienst bij de Edison Illuminating Company als ingenieur.

Twee jaar later, na zijn bevordering tot hoofdingenieur, heeft Ford voldoende tijd en geld om aandacht te besteden aan experimenten op verbrandingsmotoren.

 

 

 

 

de Quadricycle

 

Hij wil zijn eigen voertuig bouwen. Op 4 juli 1896 wordt zijn droom werkelijkheid. Hij maakt een succesvolle testrit met een auto van 225 kilo voorzien van een tweetaktmotor. Het wagentje krijgt de naam de Quadricycle omdat de banden van het voertuig simpelweg bestonden uit vier fietswielen. Ford verkoopt zijn Quadricycle voor 200 dollar wat zijn eerste opbrengst is als autoproducent.

 

.

 

f84e0904157aaccad4d5f9588ba0fcd6_1402736

 

 

 

 

doorzetten na mislukkingen

 

In 1899 start Ford zijn eerste bedrijf, de Detroit Automobile Company. De opstartkosten zijn echter zo hoog dat hij niet kan concurreren met de goedkopere Oldsmobiles. Het gevolg is een snelle opdoeking van de onderneming.

Twee jaar zet Ford de Henry Ford Company op touwen wat een succes wordt. Hij moet echter in 1902 onder druk van de aandeelhouders zich terug trekken uit het bedrijf, dat vervolgens  de Cadillac Company wordt.

 

 

 

cbf3c201f78deb113aacd4951f3662fa_1402736

 

 

 

 

de Ford Motor Company

 

In 1903 besluit Ford een laatste poging te ondernemen om toe te treden tot de automarkt. Hij richt de Ford Motor Company op. Zijn eerste gefabriceerde auto die hij op de markt brengt is een ‘Model A’ dat per stuk 750 dollar kost. Ford neemt deel aan racewedstrijden om zijn auto’s te promoten.

Op 12 januari 1904 vestigt hij een nieuw wereldsnelheidsrecord door 147 km per uur te rijden met de ‘ Ford 999 Racer ’. Ford vecht met succes het patent op de productie van automotoren aan, aangezien hij zijn eigen motoren zelf ontwikkelde. Dit beschouwde hij als één van de grootste prestaties in zijn carrière.

 

 

 

e389ecba7de8e3645ee346d3d19703b6_1402736

 

 

 

 

Model T

 

Volgens velen is de grootste prestatie van Ford de introductie van de ‘Ford Model T’ in 1908. In het begin wordt de auto verkocht  voor een prijs van 950 dollar. Dan laat de Amerikaanse autoproducent zijn auto’s bouwen volgens een nieuw concept. Hij voert de lopende band in. Iedere werknemer verrichte één specifieke werkzaamheid aan vele auto’s en specialiseert zich daarin. Zo daalt de prijs spoedig naar 490 dollar per auto.

 

 

 

9635e024a77d73b8f09152d1c5328acd_1402736

 

 

 

 

Five dollar day

 

Door de massaproductie kan Ford de rendabiliteit verhogen en zijn personeelskosten drukken. Als tegenprestatie voor het eentonige werk betaalt hij zijn werknemers volgens het principe van de ‘5 dollar workday’, het dubbele van het gemiddelde dagloon van 2,34 dollar. Door dergelijke ingrepen wordt de Ford-T een groot commercieel succes. Anno 1927 bouwt Ford bijna 16 miljoen exemplaren en wordt een groot miljonair.

.

 

 

Controverse

 

Ford gaat in de jaren ’30 met veel ophef de strijd aan met de vakbonden. Verder staat hij  bekend als een fel antisemiet. In de jaren 20 financiert hij ‘ The Dearborn Independent ‘, een krant die anti-Joodse columns publiceert. Henry Ford overleed op 7 april 1947 op 83 jarige leeftijd.

 

.

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA