Dagelijks archief: januari 22, 2020

Laurier : etherische olie

Standaard

categorie :  Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

.

 

 

Laurier etherische olie

.

Laurier etherische olie wordt gewonnen door stoomdestillatie van de gedroogde bladeren en takjes van de Laurierplant en levert een etherische olie die in kleur varieert van diepgeel tot donkerbruin, met een warme scherpe kruidige geur.

.

.

Laurier, Laurus nobilis, is een groenblijvende boom met glanzende, donkergroene bladeren en zwarte bessen, die tot 20 meter hoog kan worden.

De boom komt oorspronkelijk uit het mediterrane gebied en bij de Grieken was Laurier het symbool van de zon, wijsheid en glorie.

 

De bladeren worden veel als keukenkruid gebruikt en de oliën vinden hun toepassing o.a. bij de productie van zalven, drop en siropen.

 

 

Psychisch:

Laurier beschermt tegen invloeden van buitenaf, schept helderheid van geest en versterkt het vermogen tot waarnemen.

Laurier olie schenkt warmte en bescherming tegenover de buitenwereld, het heeft een zuiverende, genezende en koesterende werking.

 

 

Lichamelijk:

Laurier etherische olie is heilzaam bij verkoudheid, griep en sinusitis.

Laurier verstevigt futloos haar.

Laurus nobilis helpt ook bij bronchitis en keelpijn.

Kan ook gebruikt worden voor het aromatiseren van gerechten (in plaats van laurierblad, de etherische olie is heel geconcentreerd dus spaarzaam gebruiken).

 

 

 

 

 

Gebruik van laurier etherische olie in de aromatherapie:

 

Laurier etherische olie wordt in de aromatherapie o.a. gebruikt bij; verkoudheid, griep, voorhoofdsholte ontsteking, virusinfecties, futloos haar, vet haar, bronchitis, keelpijn, gebrek aan eetlust, flatulentie, zenuwpijn, verrekkingen, spier- en gewrichtspijn.

contra-indicatie: niet gebruiken tijdens zwangerschap, i.v.m. narcotische eigenschappen matig gebruiken, kan bij sommige mensen dermatitis veroorzaken

 

 

Laurier kan goed gecombineerd worden met:

Den, Cypres, Jeneverbes, Scharlei, Rozemarijn, Litsea Cubeba, Lavendel, Citroen, Limoen en Atlasceder.

 

 

 

 

Gebruik van laurier etherische olie:

 

  • Bij dof, futloos haar; meng 2-3 druppels Laurier met een neutrale shampoo. Was de haren met dit mengsel 1x per week. Goed in laten werken.
  • Bij keelpijn; voeg 3-5 druppels Laurier toe aan een glas gekookt, tot lauw afgekoeld water. Goed roeren, gorgel hiermee 2-3x per dag.
  • Verkoudheid, griep, bronchitis, sinusitis:  Maak een inhaler van een 10 ml. glasflesje, doe hier 1 theelepel zeezout in en voeg 5-10 druppels Laurier toe. Goed schudden en inhaleer regelmatig. Of voeg een paar druppels Laurier etherische olie toe aan een stoombad.
  • Verdampen; 6-10 druppels Laurier in de aromalamp helpen bij hetconcentreren.

 

 

Turkse Laurierolie

 

De Laurierplant is echter ook  leverancier van olie uit Turkije .

Zij maken de olie zelf en waarom Laurierolie zo goed is kan je hieronder lezen:

 

 

Uit de bessen van de Laurierplant wordt een zalfachtige olie, Oleum lauri, geperst.

De vruchten/bessen bestaan uit circa 30% vet en de laurierolie wordt uit deze vruchten/bessen gewonnen, door middel van warme hoge druk. Zo ontstaat er een dikke groene zalfachtige olie.

Het smelt bij lichaamstemperatuur en is daardoor gemakkelijk in de huid te wrijven.

 

De laurierolie is een echt huismiddel, bijzonder geschikt voor spier- en gewrichtsklachten. Bij warmte wordt de olie vloeibaarder en dringt diep in de huid.

Laurierolie is vooral werkzaam als inwrijving bij pijnlijke gewrichten en bij de behandeling van verkoudheidsklachten. Ook om een onreine huid te behandelen en voor massage wordt deze olie gebruikt.

De doorbloeding wordt gestimuleerd, de aanwezige etherische oliën werken antiseptisch en het vetgehalte komt een droge huid ten goede.

Laurierolie is een heilzame olie voor het haar, huid en de nagels en kan met iedere basis olie worden gemengd.

 

 

 

 

 

 

Laurierolie is ook een belangrijk onderdeel van de Aleppo zeep.

Als je zelf zeep maakt kan je ook met Laurierolie, Olijfolie en veel geduld (de zeep heeft veel tijd nodig om te rijpen) zelf je eigen Aleppozeep maken.

 

 

 

 

Werkt goed bij : zweren en gezwellen, verkoudheidsklachten, cellulite, sportblessures, spierpijn,

zenuwpijn,  gewrichtspjjnen, reuma en jicht. Het zorgt voor een goede doorbloeding.

Laurierolie kan je zo op de huid gebruiken, maar heeft wel een sterke, kruidige geur. Indien gewenst kan je olie verdunnen met bijvoorbeeld zoete amandelolie, sesamolie of hazelnootolie.

En je kan er ook een goede massageolie van maken voor na het sporten:

Neem 20 ml. laurierolie met 20 ml. sesamolie en voeg hier 3 druppels pepermunt etherische olie en 3 druppels rozemarijn etherische olie aan toe.

 

 

 

 

 

 

 

 

Gezond fruit: kweepeer

Standaard

Categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

 

 

Gezond fruit: kweepeer

 

Kweepeer behoort tot de rozenfamilie en is een zusje van de appel, gewone peer en lijsterbes. Deze peer kun je niet echt goed rauw eten; hij wordt vaak gebruikt om jam, compote, vruchtensap en gelei van te maken. Het woord marmelade betekent oorspronkelijk zelfs ´kweeperenjam´. Van oorsprong komt de kweepeer uit streken rondom de Kaspische Zee. Tegenwoordig groeit hij vooral in het Middellandse Zeegebied en Japan. De kweepeer heeft medicinale werking en wordt vooral ingezet bij kinderdiarree, luchtwegenaandoeningen, brandwonden en gesprongen lippen.

 

 

Naamgeving

 

De Latijnse naam van kweepeer is Cydonia oblonga. In het Nederlands wordt de kweepeer ook kortweg ´kwee´ genoemd. De naam Cydonia komt van de Griekse stad Ḱydonia´, tegenwoordig Chania, een stad op het eiland Kreta. Waarschijnlijk werd de kwee daar vroeger veel verbouwd. ´Oblonga´ is Latijn voor langwerpig en slaat erop dat de kweepeer niet helemaal rond is, zoals veel ander fruit.

 

 

 

 

Kweepeer in de volksgeneeskunde

 

De pitten worden in het Midden Oosten van oudsher gebruikt om een zere keel en hoest mee te behandelen. De pitten worden geweekt in water waardoor er een dik, gelachtig aftreksel ontstaat wat gedronken wordt. Het is geschikt voor kinderen en in tegenstelling tot sommige regulier gebruikte hoestdranken zit er geen alcohol in. In Pakistan wordt kweepeer gebruikt om mondslijmvliesirritaties en zweren mee te behandelen. Het gelachtige aftreksel van de zaden wordt uitwendig gebruikt bij allergieën en huiduitslag. In Malta wordt een theelepel kweeperenjam in een kopje kokend water gedaan om darm- en maagproblemen te verhelpen. In Iran en Afghanistan worden de zaden van kweeperen verzameld en gekookt om het op te drinken als geneesmiddel bij longontsteking.

 

 

Werkzame stoffen

 

Van de kweepeer wordt de vrucht en het zaad gebruikt. Deze hebben beide andere geneestoepassingen zoals je verderop in het artikel kunt lezen. De vrucht bevat koolhydraten in de vorm van fructose en glucose, appelzuur, pectine, protopectine, slijmstoffen, tanninen, etherische olie en leucoanthocyanidinen. De pitten bevatten slijmstoffen waarvan 20% pentosaanslijm en polysacchariden met zwelvermogen, amygdaline, het enzym emulsine, tanninen en vette olie.

 

 

 

 

 

Kweepeervrucht

 

De adstringerende tanninen verzachten slijmvliezen. Pectine is een stof die andere stoffen absorbeert. Deze werking wordt met name aangewend bij het stelpen van bloedingen. Voor de medicinale werking wordt het sap, de siroop gebruikt. De medicinale werking wordt in de fytotherapie toegepast bij de volgende indicaties:

  • Kinderdiarree,
  • Maagdarmprikkeling,
  • Luchtwegenaandoeningen,
  • Stelpen van bloedende wonden.

 

 

Kweepeerpitten

 

Van de kweepeerpitten wordt alleen het slijm gebruikt wat verkregen wordt door de pitten in water te weken. De pitten zelf worden niet gegeten. De gelsubstantie die door pitten te weken in water wordt gevormd leent zich voor uitwendige toepassing. Het verzacht en beschermt de huid. Deze kweepeerslijmoplossing wordt soms gebruikt om zelf een crème of suspensie te bereiden. In de

fytotherapie kan kweepeergel worden aangewend bij:

  • Droge huid,
  • Schilferende huid,
  • Gesprongen lippen,
  • Kloven,
  • Doorligwonden,
  • Brandwonden.

 

 

 

 

 

Veiligheid kweepeer

 

  • Als je de pitten gebruikt om een gel te maken mag je de pitten niet verbrijzelen omdat er amygdaline in zit. Dat is blauwzuur, een potentieel giftige stof. Verder is het veilig om kweepeer en het zaad te gebruiken als je de therapeutische doseringen niet overschrijdt.
  • De vrucht kan je gebruiken door meerdere malen per dag een theelepel compote tot je te nemen.
  • De pitten kunnen worden gebruikt door de verkregen gel meerdere malen per dag in te nemen met een eetlepel tegelijk. De gel ontstaat door maceratie: het enkele uren laten zwellen van de pitten in warm water.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liber Divinorum Operum : visioen 8

Standaard

categorie : Hildegard Von Bingen

 

 

 

.

Liber Divinorum Operum

 

Het boek van de goddelijke werken

met visioenen van

Hildegard van Bingen

 

 

Hildegard

 

 

“Der gläubige Mensch richtet sein Trachten immer auf Gott, dem er in Ehrfurcht begegnet. Denn wie der Mensch mit den leiblichen Augen allenthalben die Geschöpfe sieht, so schaut er im Glauben überall den Herrn.”

 

 

Liber divinorum operum (Boek van goddelijke werken) is een werk uit de tweede helft van de 12e eeuw van de Duitse Benedictijner Abdis en mystica Hildegard von Bingen. Het is haar laatste visionaire werk en het werd geschreven tussen 1163 en 1174. Het bevat tien visioenen waarin de liefde van God tot uitdrukking komt in de mensen en in de relatie van de mensen tot God.

 

.

Liber Divinorum Operum 8

 

 

 

Het geïncarneerde Woord, de Levensbron

 

Vergeleken met de voorstellingen in Scivias zijn deze beelden in Liber Divinorum Operum geheimzinnig en gesloten. Ook met de uitlegging erbij zijn zij moeilijk te begrijpen. Men moet steeds bedenken, dat het gaat over de incarnatie van het Woord, de Levensbron. Deze overweldigende openbaring, die aan het begin van Hildegards derde visioenboek stond, loopt als een mystieke draad door alle visioenbeelden heen.

In het volgende visioenbeeld verschijnt in het zuiden een bron met een doorboorde stenen rand, waaruit waterstroompjes in de ommuurde stad lopen. Dit verzinnebeeldt de Bron des Levens, het levende Woord. In de bron staan twee vrouwengestalten, die zich bekend maken als Liefde en Deemoed. Een derde gestalte, de Vrede, staat op de rand van de bron. Dit visioenbeeld kondigt aan dat de gebouwde stad van heil op de aarde gedrenkt wordt door de Levensbron Christus. Dan zal zij worden opgenomen in het hemelse Jeruzalem. Maar eerst komt nog de Eindtijd.

 

ldo 29

 

 

 

ldo30

 

 

 

.

3d-gouden-pijl-5271528

.

 

.

voorpagina openbaring a4

 

 

.

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

.

 

JOHN ASTRIA

Dringende oproep van Jezus aan de wereld

Standaard

categorie : religie

 

 

 

Pasteltekening van John Astria

 

 

 

Vrede zij jullie, mijn kinderen.

Ik ben de onuitputtelijke bron van barmhartigheid en vergeving, kom je bij me tevreden stellen, want allen die me zoeken met een oprecht hart, luister ik naar en niemand zal teleurgesteld worden. O welke pijn voel ik omdat vele van mijn kinderen me in de steek laten. Ik verzucht van liefde voor jullie, maar er zijn maar weinigen die me komen opzoeken; mijn hart scheurt van pijn en tranen vloeien uit mijn ogen als ik zoveel ondankbaar zie en het mij verlaten van degenen die zeggen dat ze bij mijn kudde horen.

Wanneer ik niet meer met jullie zal zijn in mijn tabernakels zullen jullie beseffen dat jullie een Vader, een Broer, een Vriend, een Raadsman, een Bemiddelaar, een Gids en een Geneesheer ontvlucht zijn en jullie zullen een grote droefheid voelen en jullie zullen tranen huilen van mijn vertrek. Er zijn van die dagen waar ik in veel van mijn huizen een complete eenzaamheid lijd, zelfs geen een ziel die me opzoekt.

Waarom gedragen jullie je zo tegenover mij? Zien jullie niet dat ik verzucht van liefde voor jullie? Waar zijn mijn getuigen, mijn leerlingen van deze laatste tijden? De dagen komen naderbij waar ik opnieuw zal overgeleverd worden in handen van goddelozen, die mijn huizen zullen toeëigenen en mij vervloeken en velen onder jullie zullen door angst en lafheid me ook verloochenen.

Wanneer de dagen van de grote gruwel aanbreken zullen velen me de rug toekeren en aan mijn gevangennemers zeggen uit schrik : wij zijn nooit zijn leerlingen geweest en wij kennen hem niet; ze zullen vluchten en me opnieuw alleen laten. Mijn lijden komt opnieuw naderbij en ik zal nog eens overgeleverd worden in de handen van criminelen die mijn Goddelijkheid vervloeken, op mij spugen, mij vertrappen en me mijn beproeving doen herleven.

De droefheid neemt bezit van mij door de komst van die dagen; kom en vergezel mij, laat me niet alleen; waak en bid met mij al is het enkel een ogenblik, want het is een trage lijdensweg en de eenzaamheid neemt bezit van mij. Degenen die gekomen zijn om me te beledigen zijn al in de buurt, aan hun vruchten kun je ze herkennen. Hier in de stilte van elk tabernakel ben ik verdrietig en uitgehongerd, ik wacht op jullie mijn kinderen; wijk niet ver van mijn huizen; ga binnen en praat met mij. Kom me troosten, want mijn pijn is groot bij het zien van zoveel ondankbaarheid en jullie vergetelheid.

Ik houd zoveel van jullie mijn kleintjes, jullie weten niet hoezeer je me plezier doet als je me komt bezoeken; kijk, ik ben de oplossing van al jullie problemen, zoek niet naar antwoorden of oplossingen ergens anders, want enkel ik kan jullie helpen. Enkel ik ben voedsel, vrede en troost. Kom het uitproberen en ik verzeker jullie dat jullie niet teleurgesteld zullen zijn. Ik ben de schat die jullie zoeken, ik wacht op jullie om me mijn eeuwig leven te geven.

Jullie Jezus Heilig Sacrament. De veelgeliefde die niet Geliefd is.

Quo vadis, Domine ? Waar ga je heen Heer?

Breng mijn boodschappen naar de hele mensheid.

 

 

De mens in geloof

 

 

Pasteltekening van John Astria

 

 

 

 

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

 

 

Wat betekent het kruis?

Standaard

Categorie : religie

 

 

 

Het kruis. Gekoesterd door ontelbare mensen. Vereerd op uiteenlopende plaatsen. Misbruikt ook. Verworpen. En dat eeuwen achtereen. Wat is dat voor een teken, dat zo tot de verbeelding spreekt, maar ook zoveel weerstand oproept?

 

 

Het Ware Geloof

 

Pasteltekening van John Astria

 

 

Blijkbaar heeft het kruis zijn eigen aantrekkingskracht. Sporters slaan een kruis als ze gescoord hebben. Meisjes hangen een kruisje aan een ketting om hun hals, en sommige jongens ook. Popartiesten gebruiken het kruis in videoclips. Kruisen worden geplaatst op torenspitsen van kerken, op graven, langs wegen en boven deuren. Je ziet ze op vlaggen en wapenschilden. Het kruis doet het goed als beeldmerk van het christendom.

Wie een galg, een strop, een vuurpeleton of een elektrische stoel als beeldmerk draagt, wordt voor gek versleten. Het kruis als beeldmerk was namelijk een wreed executiemiddel waaraan misdadigers opgehangen werden. Geen weldenkend mens zou in onze tijd zo’n martelwerktuig als symbool voeren.

Maar ook vroeger riep het kruis als teken van het christendom veel weerstand op, getuige de eerste berichtgevingen. ‘De Joden ergeren zich eraan en de Grieken vinden het een dwaasheid,’ schreef Paulus al zo’n 55 jaar na Christus.

 

 

Waarom dan toch dat kruis?

 

Omdat het christendom een visie heeft op het leven die rechtstreeks ingaat op de realiteit van lijden en dood. “De laatste vijand is de dood,” zeggen christenen. Het kruis maakt iets duidelijk van de rauwe realiteit van de dood, maar het protesteert daar tegelijkertijd tegen. Het spreekt van de duistere kanten van het bestaan, maar het toont ook aan dat er licht is aan de horizon.

Achter het kruis gaat namelijk een ontzagwekkende geschiedenis schuil, die van het kruis een teken van hoop, herstel en genezing heeft gemaakt. Het gaat om een gebeurtenis uit het begin van onze jaartelling die een revolutie ontketende in de manier waarop mensen naar het leven kijken. Het is deze geschiedenis die van het kruis zo’n vitaal teken maakte.

Wie zich de betekenis ervan eigen maakt, ontdekt dat er ondanks lijden en dood toch een hoopvolle toekomst mogelijk is voor ieder mens afzonderlijk, voor de samenleving als geheel en voor de totale schepping. Dat maakt het kruis tot de wegwijzer naar het hart van het christelijke geloof. Sterker nog: het ís het hart van het christelijke geloof. Het spreekt van de kracht die alles verandert. Iedereen die het leven serieus neemt zou daar meer van moeten weten.

 

 

kruisiging_med

.

.

 

Een uitgekiend martelwerktuig

 

Het kruis is een executiemiddel waaraan Jezus Christus stierf. Toch hebben maar weinigen zich verdiept in de vraag wat een ter dood veroordeelde moest doorstaan tijdens deze gruwelijke marteldood. Zelfs christenen met grote eerbied voor het kruis weten er vaak niet veel van. Enkele artsen hebben zich wel met die vraag beziggehouden. Ze onderzochten welk effect de kruisiging op iemands lichaam heeft.

Hun inzichten kunnen ons helpen om beter te begrijpen wat Jezus doormaakte tijdens die uren aan het kruis.
We willen het kruis bezien in de context van de historische feiten, om ons daarna beter te kunnen inleven in alles wat Jezus onderging en ten slotte te kunnen bepalen wat het kruis ons vandaag de dag te zeggen heeft.

 

.

 

Het onderzoek van artsen

 

De eerste arts die een omschrijving van de kruisiging gaf was Lucas. Hij was een Griek uit het gezelschap van de apostel Paulus, die waarschijnlijk enkele jaren na Jezus’ optreden een van zijn volgelingen werd. Zijn verslag, dat bekend werd als het evangelie van Lucas, kreeg een plaats in de Bijbel.

Lucas deed nauwkeurig onderzoek naar de geschiedenis van Jezus. Hij had intense belangstelling voor mensen en besteedde meer aandacht aan de afzonderlijke personen die met Jezus optrokken dan de andere drie evangelieschrijvers Matteüs, Marcus en Johannes. Hij schreef bijvoorbeeld over de vrouwen in het gezelschap van Jezus en deed als enige verslag van het gesprek tussen Jezus en de twee misdadigers tijdens hun kruisiging.

Over het lichamelijk lijden van Jezus geeft Lucas echter nauwelijks meer informatie dan de andere evangelieschrijvers. Ze beschrijven alle vier de rechtspraak tot in detail, noteren de tijd en plaats van elke handeling gedurende die dag en noemen alle betrokkenen bij naam, maar de kruisiging zelf geven ze maar mondjesmaat weer.

Ook Lucas houdt het kort en bondig: ‘Aangekomen bij de plek die de Schedelplaats heet, werd hij gekruisigd, samen met twee misdadigers, de een rechts van hem, de ander links…’ Het lijkt erop dat ze er vanuit gingen dat de lezers wel wisten hoe het eraan toeging tijdens de kruisiging. Deze martelpraktijk was in die dagen dan ook overal in het Romeinse rijk bekend. Bij iedere stad stonden wel een aantal kruisen langs de weg opgesteld.

Later verdween deze gewoonte. Nadat Constantijn de Grote (de eerste christelijke keizer) in het jaar 337 het kruisigen verbood, werd het kruis op den duur alleen nog maar met Jezus geassocieerd. In de vroege Middeleeuwen werd van Jezus aan het kruis een fraaie, gestileerde vertoning gemaakt, gericht op het aanmoedigen van verheven gedachten. Pas in latere eeuwen kregen mensen meer belangstelling voor de lugubere details van het lichamelijk lijden aan het kruis.

Renaissance-kunstenaars als Matthias Grünewald, Albrecht Dürer en Rembrandt van Rijn probeerden Jezus’ kruisdood zo realistisch mogelijk weer te geven en componisten als Monteverdi en Bach zochten een toon die bij het lijden van Christus paste. In de daarop volgende eeuwen, toen zowel het historisch onderzoek als de medische oorzaken van lijden en sterven steeds meer in de belangstelling kwamen, werd met nieuwe aandacht naar de kruisiging gekeken. Diverse artsen vroegen zich af wat er met iemands lichaam aan het kruis gebeurde en wat de precieze doodsoorzaak van Jezus zou kunnen zijn.

 

 

wenende Maria aan het kruis

 

Pasteltekening van John Astria

.

.

.

De kruisigingsmethode

 

Uit historisch onderzoek blijkt dat het kruisigen als executiemethode bijna 1000 jaar als doodstraf in gebruik is geweest. Waarschijnlijk werd het in het Perzische rijk bedacht en door de Griekse keizer Alexander de Grote op zijn veroveringstochten meegenomen naar de landen rondom de Middellandse Zee.

Volgens Romeinse geschiedschrijvers namen de Romeinen het kruisigen over van de Foeniciërs in Carthago (Noord-Afrika). Zij ontwikkelden de techniek tot in de puntjes. Er kwamen allerlei soorten kruisen in omloop, voor allerlei doeleinden. Daarmee werd een maximale pijn bereikt en kon de lengte van de doodsstrijd griezelig precies worden geregeld.

In het algemeen kruisigden de Romeinen uitsluitend misdadigers die niet gerekend werden tot Romeinse burgers. Zij deinsden er echter niet voor terug om ook massa-executies uit te voeren, zoals na de Spartacus-opstand in het jaar 71 voor Christus, waarbij langs de weg naar Rome 6472 opstandige slaven en gladiatoren tegelijk gekruisigd werden.

Het kruis waaraan de veroordeelden werden opgehangen bestond uit een rechtopstaande paal (in het Latijn van de Romeinen ‘stipes’ genoemd), die verankerd in de grond stond. Daarop werd zo’n 30 tot 90 centimeter lager de dwarsbalk (het ‘patibulum’) bevestigd. Deze kruisvorm is bekend geworden als het klassieke kruis en wordt ook wel Latijns kruis genoemd.

Toch maakten de Romeinen in de dagen van Jezus meer gebruik van een T-vormig kruis, waarbij de dwarsbalk bovenop de paal rustte. Sommige onderzoekers geloven dat Jezus aan zo’n T-vormig ‘Tau-kruis’ of ‘crux commissa’ werd opgehangen. Maar het is best mogelijk dat hij aan een vierarmig Latijns kruis (een ‘crux immissa’) stierf, omdat er boven zijn hoofd een flink bord bevestigd werd.

Op dit bord, de ‘titulus’, stond de misdaad vermeld, die door de omstanders gelezen moest kunnen worden (in het geval van Jezus in het Hebreeuws, Grieks en Latijn). Het bord werd meestal door een soldaat voor de veroordeelde uit naar de plaats van terechtstelling gedragen, zodat omstanders onderweg de aanklacht kon lezen. Zelf droeg hij de dwarsbalk van het kruis, waaraan hij met uitgespreide armen vastgebonden was.

De Romeinse soldaten sprongen bepaald niet zachtzinnig met het slachtoffer om. Struikelde hij onderweg, dan kon hij zichzelf niet opvangen en viel hij plat op zijn gezicht. Hij kreeg de balk in zijn nek, waarna hij ernstig gewond gedwongen werd om zijn weg te vervolgen. Op de plaats van executie dreef een soldaat met enkele ferme hamerslagen een vingerdikke vierkante spijker door iedere hand in de dwarsbalk.

Direct daarna trokken de soldaten het slachtoffer aan deze balk tegen de rechtopstaande paal omhoog, eventueel met behulp van touwen en ladders als het om een hoge paal ging. De dwarsbalk werd in een inkeping op de paal getrokken en met spijkers vastgeklonken. Tenslotte werden de voeten van de veroordeelde op elkaar gezet en met één lange spijker aan het hout bevestigd.

Voor de Romeinse soldaten was de kruisiging een routineklus die niet meer dan 10 tot 15 minuten in beslag nam. De doodsstrijd kon echter wel twee dagen duren, lang genoeg om als afschrikwekkend voorbeeld te dienen en voorbijgangers in te prenten wie de baas was in het land.

Om de dood te rekken kregen de gekruisigden ook wel een extra dwarsbalk onder het zitvlak. Hadden de Romeinen echter geen tijd om op die langzame dood te wachten, dan sloegen zij met een ijzeren of bronzen staaf (een ‘crurifragium’, letterlijk benenbreker) de onderbenen van de gekruisigde stuk. Die kon zich dan niet meer opgericht houden, maar zakte in elkaar, bungelend aan een paar spijkers en touwen, zodat hij binnen een kwartier door ademnood en bloedverlies stierf.

De lichamen van de gekruisigden bleven meestal aan het hout hangen totdat roofvogels het vlees van het skelet scheurden en wilde honden de resten die onder het kruis vielen opvraten. Het was waarschijnlijk om die reden dat de plek net buiten Jeruzalem waar Jezus zou hangen ‘Schedelplaats’ werd genoemd.

 

 

220px-TissotRaisingCroos

.

.

 

De geseling vooraf

 

Om het lichamelijk lijden van een gekruisigde en dat van Jezus in het bijzonder beter te begrijpen moeten we niet alleen naar de gevolgen van de kruisiging kijken. We moeten ook iets weten van de toestand waarin een verdachte gebracht werd voordat hij aan het kruis kwam te hangen. Om te beginnen verkeerde de gevangene meestal in grote angst met het vooruitzicht dat hij binnenkort een gruwelijke marteldood zou sterven.

Bij Jezus zien we die angst al optreden voor zijn arrestatie, als hij met zijn leerlingen in de tuin van Getsemane bivakkeert. De arts Lucas maakte hier een opmerkelijke kanttekening en schreef dat Jezus’ zweet die nacht veranderde in bloeddruppels.

In medische publicaties wordt dit bloedige zweet een zeldzaamheid, maar geen onmogelijkheid genoemd, omdat zweet met bloed vermengd wordt als er haarvaten in de zweetklieren breken. Dit kan gebeuren bij intense spanningen, waarna er een sterke verzwakking of zelfs een shock kan optreden. In die toestand werd Jezus door de Joodse autoriteiten gevangengenomen en overgeleverd aan de Romeinen.

Tijdens de vroege ochtenduren werd hij vervolgens in de Romeinse burcht Antonia voor de regeringszetel van de stadhouder Pontius Pilatus geleid om verhoord te worden. Hoewel deze geen schuld vond, gaf hij bevel om Jezus te geselen. Het geselen was een veelgebruikte Romeinse straf. De gevangene werd uitgekleed en met de handen boven zijn hoofd aan een paal vastgebonden.

Twee Romeinse soldaten (‘legionairs’) voerden vervolgens de geseling uit. Zij sloegen de gevangene om beurten met een ‘flagrum’: een Romeinse zweep met een kort handvat en verscheidene leren riemen die vol zaten met knopen, loden kogels, botjes of scherven en die bij het uiteinde aan elkaar waren geknoopt.

Deze gesel werd met volle kracht keer op keer systematisch van boven naar beneden op het naakte lichaam geslagen. Eerst werkte het leer met de scherpe stukken zich door de huid heen. Daarna tastten de slagen het huidweefsel aan, waarbij het bloed begon te druipen. Uiteindelijk lag de rug zo ver open dat ook de onderliggende spieren werden beschadigd en het slachtoffer uitgeput aan de touwen hing, met zijn voeten in een plas bloed.

Pas als de gevangene de dood nabij was werd de geseling op bevel van de hoofdman (de ‘centurio’) gestaakt.
Misschien kreeg Jezus niet meer dan 39 slagen te verduren: de Joodse wet verbood om iemand meer dan 40 slagen te geven. Het is echter de vraag of de Romeinen met deze wet rekening hielden. In ieder geval waren de Romeinse soldaten nog niet tevreden met Jezus’ afstraffing.

Ze gaven hem na de geseling een stok in handen bij wijze van scepter, drukten hem een rode mantel op de bebloede schouders en persten een kroon van takken met vlijmscherpe doorns op zijn hoofd, om een bespottelijke vertoning van hem te maken als koning van de Joden.

 

 

passion-beating-300x186

 

.

.

Met een balk op weg

 

Nadat Pontius Pilatus in het openbaar het definitieve doodvonnis had getekend, werd Jezus de mantel van het lijf gescheurd en kreeg hij zijn eigen kleding terug om niet naakt rond te hoeven lopen. Vervolgens moest hij, zoals gebruikelijk was bij gevangenen die tot het kruis veroordeeld waren, de dwarsbalk van het kruis op zijn gehavende schouders tillen en naar de plaats van executie dragen, net buiten de oostelijke stadspoort van Jeruzalem, zo’n 600 meter verwijderd van de burcht Antonia.

Hij werd begeleid door een executiepeloton dat ook nog twee andere ter dood veroordeelden onder haar hoede had. Vermoedelijk viel Jezus onderweg een of meerdere keren, zodat een willekeurige voorbijganger gedwongen werd de balk van hem over te nemen. Zijn naam, Simon van Cyrene, werd door drie van de vier evangelieschrijvers genoteerd.

 

 

Golgotha

Golgotha

 

 

Na een langzame tocht over een hellend wegdek door de straten van Jeruzalem bereikte Jezus rond tien uur in de ochtend de heuvel buiten de stad die bekend werd met zijn Hebreeuwse naam Golgota, omstuwd door een op sensatie beluste menigte die in bedwang gehouden werd door het legertje Romeinen. Volgens Lucas liepen daar ook een aantal vrouwen tussen, die hem met veel misbaar beklaagden, zoals alleen Oosterse vrouwen dat kunnen doen.

 

 

Van de veroordeling van Pilatus tot op Golgotha

Van de veroordeling van Pilatus tot op Golgotha

 

 

.

Aan het kruis

 

Nu begon de kruisiging. De ter dood veroordeelde werd op zijn rug op de grond gesmeten, zijn schouders werden tegen het hout van de dwarsbalk gedrukt, zijn armen erop uitgespreid. De spijkers werden met een hamer tussen de handwortelbeentjes onderin de hand gedreven, waardoor de polsen ontwricht werden en de zenuwen van de polsen en handen aangetast.

Een vlammende pijn verkrampte de vingers en joeg door de armen naar de hersens. Direct daarop werd het slachtoffer aan de balk omhoog gehesen, waardoor het volle gewicht van zijn lichaam aan de spijkers kwam te hangen. Vervolgens werden zijn knieën gebogen en zijn voeten achterwaarts op elkaar tegen de dragende paal gedrukt. Ook daar werd een spijker doorheen gedreven. Het eenzame gevecht nam een aanvang. De doodsstrijd.

Diverse artsen hebben erop gewezen dat het slachtoffer niet stierf vanwege de spijkers of door bloedverlies. Het was de belasting van het eigen lichaamsgewicht dat hem fataal zou worden. Het lichaam zakte naar beneden, wat een folterende pijn aan handen en polsen veroorzaakte. Om deze pijn te verlichten drukte de gekruisigde zich omhoog, wat mogelijk was door de steun die de spijker in de voeten bood.

Door de verplaatsing van het gewicht ging dat echter met nieuwe pijn gepaard, zodat hij zich weer liet hangen, totdat de pijn opnieuw ondraaglijk werd. Zo drukte hij zich op en neer. Na enige tijd werd het opdrukken bemoeilijkt door kramp in de spieren. Het slachtoffer bleef langer aan de armen hangen, wat een toenemende benauwdheid veroorzaakte. De borstkas werd namelijk wel in de juiste stand gebracht om in te ademen, maar uitademen ging zo hangend een stuk moeilijker.

Na enige tijd moest de gehangene zich omhoog worstelen om tenminste nog een beetje lucht te krijgen. Dit op en neer drukken probeerde hij met tussenpozen te herhalen om maar niet te stikken. Tegelijkertijd schuurde zijn opengereten rug over het hout. Langzaam verzuurden de spieren door de belemmerde bloedcirculatie in de ledematen. Het verlies aan weefselvloeistof bereikte een kritiek niveau, het hart worstelde om dik, traag stromend bloed rond te pompen en iedere teug zuurstof kostte extreme inspanning.

Het einde kwam nu dichterbij. Zweet droop van het lichaam van de gekruisigde, hij kon de kilte van de dood al voelen. Zijn bloeddruk daalde, de kleur trok uit zijn verdroogde lippen weg, zijn hartslag werd onregelmatig, zijn longen liepen vol met vocht en ademhalen ging met gereutel gepaard. We weten uit de bijbel dat Jezus in zijn doodsstrijd nog zeven keer een korte zin uitstootte. Voordat hij in elkaar zakte en stierf riep Hij zijn laatste woorden uit: “Het is volbracht!”

 

 

jezus-christus-lam-gods

 

.

.

De doodsoorzaak

 

Omdat de Romeinse soldaten niet tot de volgende dag wilden wachten (dat was een Sabbatsdag, een rustdag en ook nog eens een jaarlijkse feestdag waarop de Joden het jaarlijkse Pasen vierden), sloegen zij de benen van de beide misdadigers die samen met Jezus gekruisigd waren stuk, om zo hun dood binnen een kwartier te bewerkstelligen.

Jezus was echter al gestorven. Om zeker van die snelle dood te zijn dreef een van de soldaten zijn speer tussen Jezus’ ribben in de hartstreek. Volgens de apostel Johannes (ooggetuige van deze mensonterende kruisiging van zijn meester) vloeide er water en bloed uit de wond. Misschien verklaart dit de relatief korte doodsstrijd van Jezus.

‘Voor een lijkschouwer is dit een afdoende bewijs dat Jezus niet de gebruikelijke kruisigingsdood door verstikking stierf, maar door een hartstilstand ten gevolge van shock en van vernauwing van het hart door vocht in het hartzakje,’ schreef dr. C. Truman Davis. Lucas maakte in zijn verslag melding van de reactie van de centurio op alles wat hij van Jezus aan het kruis gezien had. Hij zei: “Werkelijk, deze mens was een rechtvaardige!”

 

 

Het einde van de draak (666) door het kruis

 

Pasteltekening van John Astria

 

.

 

Het kruis: Gods vreemde kracht

 

Jezus werd niet zomaar gekruisigd. Heel zijn optreden wees in de richting dat hij zichzelf vrijwillig uit zou leveren. De Bijbel verklaart zijn kruisdood als volgt: ‘Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.

Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, en elke tong zal belijden: Jezus Christus is Heer, tot eer van God’ (Filippenzen 2 vers 6-11).

Er vond een ruil plaats aan dat kruis daar op die heuvel 2000 jaar geleden. Jezus stierf in ruil voor de mensheid, zodat mensen recht kunnen staan tegenover God. Paulus schrijft: ‘Namens Christus vragen wij: laat u met God verzoenen. God heeft hem die de zonde niet kende voor ons één gemaakt met de zonde, zodat wij door hem rechtvaardig voor God konden worden.’

Jezus droeg onze dood, zodat wij in ruil daarvoor zijn leven kunnen ontvangen. Jesaja profeteerde daarover ruim 500 jaar voordat Jezus verscheen en verklaarde dat hij zijn leven offerde voor onze schuld (Jesaja 53 vers 10). Hij schreef: ‘Hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. Om onze zonden werd hij doorboord, om onze wandaden gebroken. Voor ons welzijn werd hij getuchtigd, zijn striemen brachten ons genezing.’

Petrus, één van Jezus’ leerlingen die gezien heeft hoe de striemen op Jezus’ rug tot één grote open wond werden geslagen, schrijft in 1 Petrus 3 vers 18 en 2 vers 24: ‘Christus heeft, terwijl hij zelf rechtvaardig was, geleden voor de zonden van onrechtvaardigen, voor eens en altijd, om jullie zo bij God te brengen. Hij heeft in zijn lichaam onze zonden het kruishout op gedragen, opdat wij, dood voor de zonde, rechtvaardig zouden leven. Door zijn striemen zijn jullie genezen.’

Het kruis is het ultieme genade-teken, het teken dat God om mensen geeft en alles voor ons over heeft. Het is het symbool van lijden en dood, en ook van de opstanding uit de dood. Christenen erkennen met het kruis de realiteit van hun zonden, maar ook dat die door Jezus Christus gedragen werden, zodat ze hen niet worden toegerekend.

In plaats daarvan wordt hen het leven van Jezus toegerekend. Hij stond op uit de dood om zijn leven te delen met iedereen die gelooft en zijn Geest ontvangt. Dat geloof opent enorme perspectieven. Wie het kruis serieus neemt, ziet het niet langer als een sieraad of een relikwie. Je ontdekt dat het kruis niet alleen een sprekend symbool is, maar ook een teken dat werkt.

Er gaat kracht vanuit. Gods kracht. Het kruis pakt de doodlopende wegen in ons leven aan, het wijst ons op een betere weg en maakt die ook mogelijk. Het kruis is daarom een teken van hoop voor de toekomst, zo oud als het is. Sterker nog, het is de enige garantie voor een hoopvolle toekomst. Het kruis staat middenin de wereld, zonder dat het aan slijtage onderhevig is. Het verandert ons. Het verbindt ons. Het plaatst ons middenin de wereld met een gemeenschappelijke hoop op eeuwig leven, waarvan de kwaliteit nu al steeds sterker in ons leven doordringt.

 

 

whiteholycross-1

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

John Astria

John Astria

Boodschap van Jezus aan Louise Starr Tomkiel

Standaard

categorie : religie

 

 

 

 

 

 

religieuze geloften zijn voor eeuwig – 24/7/2004

 

Louise kreeg een boodschap van Jezus en zei : Jezus, bedek mij alsjeblieft met Uw Allerkostbaarste Bloed.

 

Jezus : Duizenden en duizenden priesters, religieuzen en nonnen hebben mij verlaten om een materialistisch leven in de wereld te leiden. Vandaag de dag leiden deze mannen en vrouwen een leven op het laagste niveau. Velen zijn ook gehuwd en zelfs echtgescheiden. Ze laten abortus en homoseksualiteit toe en promoten het zelfs. Ze leven in ongehoorzaamheid met Mijn Paus-zoon en met mijn goede en getrouwe bisschoppen. Ze hebben Mijn Kerk in een sociale hal omgevormd terwijl het een Huis van Gebed is.

Deze mannen en vrouwen zoeken vrijheid in een wereld die slavernij verzekerd. Vrijheid ligt in het zoeken de Wil van Onze Vader te doen voor jullie. In de plaats zoeken ze huizen, kledij, geld, een positie en zelfs politieke ambitie. Ze hebben hun religieuze kledij afgedaan, en toch verwachten ze dat Ik hun bescherm tegen alle kwaad, terwijl ze vrijelijk de wereld hebben gezocht, en dus de bescherming van Mijn dienst hebben verloren.

 

Jullie allen, mannen en vrouwen, hebben geloften afgelegd aan Mij en deze geloften ZIJN VOOR EEUWIG. Jullie priesters zijn priesters voor eeuwig. Ik roep jullie op terug te keren en Mijn kudde te leiden. Wees Mijn herders. Wees leraars en toon het voorbeeld aan alle mensen. Draag het habijt dat jullie Jezus, Maria en Jozef volgen en liefhebben en dat jullie trots zijn Ons aan de wereld aan te kondigen.

 

Keer terug naar Mij. Wuif de wereld en zonde tot ziens en keer terug in Mijn Heilig Hart van Liefde. Geef je leven aan Mij zoals Ik Mijn leven gaf aan jullie. Vrees niet wat de wereld denkt, want wat echt telt is ben je trouw geweest aan God. Jullie zullen niet geoordeeld worden door de wereld maar door jullie Hemelse Vader. Wens niet of hoop niet op een bekering op het sterfbed want het kan zijn dat er geen tijd meer voor is.

Toon berouw, bekeer jullie en keer vandaag terug terwijl jullie nog leven in jullie hebben. Keer satan de rug toe en aan de vlug voorbije wereld die jullie verlokt. Jullie tijd op aarde is zo heel kort maar de Hemel of Hel is voor eeuwig. Ik wacht op de terugkeer van elkeen van Mijn gevallen kinderen en Mijn Hart staat open om jullie te ontvangen want Ik ben jullie God, jullie Jezus van Barmhartigheid en Liefde.

 

 

 

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

Schiep God door middel van evolutie?

Standaard

categorie : religie

 

 

 

Schiep God door middel van evolutie?

 

 

geloof en wetenschap

 

 

De Bijbel vertelt ons dat God de aarde in zes dagen schiep, en dat de planten en dieren ‘naar hun aard’ (Hebreeuws: miyn, ook wel ‘soort’) werden geschapen. De verschillende typen planten en dieren werden dus apart geschapen, en hoewel er uit één type meerdere soorten kunnen ontstaan, is er dus geen sprake van grootschalige gezamenlijke afstamming, zoals de evolutietheorie stelt. Bovendien was de tijdschaal van de schepping veel te kort om evolutie plaats te laten vinden.

Hoewel de Bijbel en evolutie diametraal tegenover elkaar staan, zijn sommige christenen toch zó onder de indruk van het ogenschijnlijk overtuigende bewijsmateriaal voor evolutie, dat ze naar allerlei manieren zoeken om toch in evolutie en de miljarden jaren te kunnen geloven. (Al hebben maar weinigen dit bewijsmateriaal goed onderzocht.) Eén van de meest toegeeflijke compromisposities is theïstisch evolutionisme.

Het idee is dat God evolutie gebruikte als scheppingsmethode. De mate waarin God hier actief bij betrokken is geweest varieert van theïstisch evolutionist tot theïstisch evolutionist, maar allemaal accepteren ze de miljarden jaren en grootschalige gezamenlijke afstamming. Dus waarom niet schepping en evolutie? Kan God niet gewoon gebruik gemaakt hebben van evolutie als manier om ons te scheppen? Nee. Evolutie en geloof in de Bijbelse God zijn onverenigbaar.

 

 

 

Tegen het karakter van God

 

Theïstisch evolutionisme levert een totaal verkeerd beeld van het karakter van God. De God van de Bijbel is goed (Lucas 18:19) en alles wat Hij doet is volmaakt (Deut 32:4). Maar hoe is de God van theïstisch evolutionisme?

Evolutie staat in schril contrast met Gods volmaaktheid. Evolutie door mutaties en natuurlijke selectie is een verschrikkelijk wreed proces. Honderden miljoenen jaren lang hebben dieren geleden, hebben dieren elkaar bestreden, bejaagd en gedood, zijn dieren om het leven gekomen door ziekte, honger of predatie.

De ‘voorwaartse stappen’ in de evolutie als gevolg van natuurlijke selectie zijn ten koste gegaan van miljoenen individuen die de strijd om het bestaan en succesvolle voortplanting verloren hebben. Degenen die te zwak waren zijn genadeloos verdelgd. De geschiedenis van het leven is er één van ongekend veel pijn, ziekte, lijden, dood en talloze uitstervingen.

 

 

 

 

De evolutionaire tijdlijn: Het ontstaan van de mens werd vooraf gegaan door honderden miljoenen jaren van natuurlijke selectie, pijn, ziekte, predatie en dood. De god van miljoenen jaren van evolutie en natuurlijke selectie is wreed en bloeddorstig. Zelfs atheïsten zien deze grote tegenstrijdigheid in. Darwin zelf noemde de werken der natuur (natuurlijke selectie) klunzig, verspillend, blunderend, laag en verschrikkelijk wreed.

De atheïstische bioloog  en Nobelprijswinnaar Jacques Monod zei:

Natural selection is the blindest, and most cruel way of evolving new species […] because it is a process of elimination, of destruction. The struggle for life and elimination of the weakest is a horrible process, against which our whole modern ethics revolts. An ideal society is a non-selective society, is one where the weak is protected; which is exactly the reverse of the so-called natural law. I am surprised that a Christian would defend the idea that this is the process which God more or less set up in order to have evolution.
Jacques Monod, “The Secret of Life,” Interview met Laurie John, Australian Broadcasting Co., 10 juni 1976

 

De filosoof David Hull schreef:

Whatever the God implied by evolutionary theory and the data of natural history may be like, He is not the Protestant God of waste not, want not. He is also not a loving God who cares about His productions. He is not even the awful God portrayed in the book of Job. The God of Galápagos is careless, wasteful, indifferent, almost diabolical. He is certainly not the sort of god to whom anyone would be inclined to pray.
Hull, David L., “The God of the Galápagos,” review van Darwin on Trial, Nature, vol. 352 (August 8, 1991), p. 486

 

De god van de evolutie kan dus onmogelijk een goede, liefhebbende God zijn.

 

 

 

Is God verantwoordelijk?

 

Op dit moment is de wereld een verschrikkelijke plaats om op te leven.2 Maar als (theïstisch) evolutionisme klopt, is dat altijd al zo geweest. Als het altijd zo is geweest, en het zelfs de scheppingsmethode is geweest… dan is God verantwoordelijk voor al deze ellende. Dan is God de schuldige van dit alles.

De Bijbel leert ons echter iets anders. Tijdens de schepping observeerde God meerdere malen dat het ‘goed’ was (Genesis 1:4, 10, 12, 18, 21, 25), en nadat Hij zijn werk voltooid had zelfs ‘zeer goed’ (1:31). Ook staat er dat God de dieren ‘het groene kruid’ als voedselbron gaf (1:30), dus er was geen predatie.

Het is ook zeer waarschijnlijk dat de dieren met een ziel oorspronkelijk niet dood gingen. Maar door toedoen van de mens kwam hier verandering in. Bij de zondeval keerde de mens God de rug toe, en bracht daarmee al de ellende in de wereld die we nu zien. De mens, niet God, is dus verantwoordelijk.

 

 

 

Conclusie

 

De God van de Bijbel is goed, liefhebbend en zorgzaam, maar de god van evolutie is wreed en gemeen. De Bijbel zegt dat pijn, predatie en dood pas bij de zondeval in de wereld kwamen, en de mens is hiervoor verantwoordelijk. Maar theïstisch evolutionisme behelst dat deze verschrikkelijke dingen er honderden miljoenen jaren voor het ontstaan van de mens al waren, en dat God dus verantwoordelijk is. De christelijke God kan onmogelijk evolutie hebben gebruikt om het leven te scheppen.

 

.

Referenties en voetnoten

 

  1. Gould, Stephen Jay, “Darwin and Paley Meet the Invisible Hand,” Natural History, vol. 99 (November 1990), p. 12
  2. Richard Dawkins weet het goed te omschrijven: ‘The total amount of suffering per year in the natural world is beyond all decent contemplation. During the minute that it takes me to compose this sentence, thousands of animals are being eaten alive, many others are running for their lives, whimpering with fear, others are being slowly devoured from within by rasping parasites, thousands of all kinds are dying of starvation, thirst and disease.’Dawkins, Richard, “God’s Utility Function,” Scientific American, vol. 273 (November 1995), pp. 80‑85.

 

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

    

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA