Tagarchief: teek

Omgaan met jeuk

Standaard

categorie :  gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

Jeuk (pruritus) is een als hinderlijk ervaren sensatie die dwingt tot krabben of wrijven. Jeuk kan variëren tot lichte jeuk bij milde irritatie van de huid tot een heftige, allesbeheersende toestand die normaal leven zo goed als onmogelijk maakt.

 

 

Jeuk kan plaatselijk en licht zijn, maar ook over het hele lichaam voorkomen en veel leed en last veroorzaken. Het kan zo hinderlijk zijn dat het lijdt tot slapeloosheid, depressie, agressie en zelfs suïcide-neigingen.

 

 

 

Oorzaken van jeuk

 

 

 

 

Men kan grofweg drie grote groepen van oorzaken onderscheiden:

•jeuk ten gevolge van een inwendige oorzaak
•jeuk ten gevolge van een huidziekte
•Jeuk als een acute reactie op insectenbeten of irritatie van de huid (bv. bij aanraking van brandnetels).

 

 

 

Jeuk ten gevolge van een inwendige oorzaak

 

Deze vorm van jeuk wordt ook wel eens pruritus sine materia genoemd. Het is jeuk en krabeffecten zonder aanwezigheid van specifieke dermatologische afwijkingen die de jeuk kunnen verklaren.

Mogelijke oorzaken van deze vorm van jeuk zijn:

•Reactie op geneesmiddelen (zoals allopurinol, anti-coagulantia, chloroquine, goud- en nicotinezuurverbindingen, imidazolen, ivermectine, oestrogenen, antipsychotica (bv. fenothiazinen) en opioïden in alle toedieningsvormen).
•Aambeien
•aarskloven (= anale fissuren)
•chronische nierinsufficiëntie
•ijzergebrek (anemie)
•leverziekten
•zwangerschap (ten gevolge van cholestasis, een galaandoening) en postmenopauze
•reuma (o.a. reumatoïde artritis)
•schildklieraandoening (hyperthyreoïdie en hypothyreoïdie)
•diabetes
•reuma
•parasieten (zoals luizen, schurft…) en wormen
•kanker (leukemie lymfomen zoals Hodgkin en non-Hodgkin, multiple myeloma, borst- en maagkanker)
•AIDS
•eosinofilie / hypereosinofiel syndroom
•voedingsallergie of intolerantie
•bijschildklieraandoening (hyperparathyreoïdie)
•jicht
•multiple sclerose
•systeemziekten (Sjögren syndroom)
•psychisch
Meestal geven deze afwijkingen veralgemeende jeuk over het hele lichaam, soms vooral op armen en benen en op de rug.

.

 

.
.
.
.
.

Jeuk ten gevolge van een huidaandoening of infectie

 

Deze vorm van jeuk wordt ook pruritus cum materia genoemd. Mensen met een huidaandoening kunnen jeuk hebben over hun hele lichaam. Ook kan jeuk vooral op bepaalde plekken voorkomen. Jeuk in de huidplooien (polsen, ellebogen, knieën) en aan de handen komt vooral voor bij mensen met eczeem. Mensen met psoriasis hebben vaak jeuk op hun hoofd. Ook is bekend dat de randen van de psoriasisplekken jeuken.

Huidaandoeningen en –infecties die gepaard kunnen gaan met jeuk zijn o.m.:
• droge huid (bv. ouderdomshuid, asteatosis cutis )
• atopische dermatitisch (eczeem)
• contacteczeem
• netelroos (urticaria)
• psoriasis
• scabies, pediculosis, e.a. epizoönosen
• lichen simplex chronicus
• lichen planus
• zonnebrand
• herpes simplex
• waterpokken (varicella)
• pityrosporon folliculitis
• schimmelinfecties (zoals candiasis, tinea, zwemmerseczeem)
• miliaria cristallina en rubra

 

 

Jeuk door beten, steken of huidcontact

 

Verschillende insecten (muggen, steekvliegen, vlo, teek, luis, schaamluis, schurftmijt, harige rupsen, enz.) kunnen via beten, steken of direct huidcontact lokaal hevige jeuk en ontstekingsverschijnselen veroorzaken. Ook sommige dieren (bv. kwallen), planten (bv. brandnetel) en irriterende stoffen (bv. wol, glaswol, chemicaliën) kunnen jeuk veroorzaken.

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

Klachten na een tekenbeet

Standaard

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

Klachten

 

 

Tekenbeet

Tekenbeet

 

 

Infecties kunnen asymptomatisch verlopen of een brede waaier aan symptomen vertonen, afhankelijk van de duur van de infectie, gastheer factoren (immuniteit), enz. Klassiek onderscheidt men drie verschillende stadia.

 

 

 

Vroeg gelokaliseerd stadium

 

(stadium I: 2 à 30 dagen na de beet). In ongeveer 60% van de vroege klinische gevallen is het eerste symptoom het ‘erythema migrans’. Dit is een rode, zich centrifugaal uitbreidende verkleuring van de huid, met een diameter van minstens 5 cm tot maximaal 60 cm; vanuit het centrum verbleekt het erythema geleidelijk. Soms treden ook griepachtige symptomen op zoals koorts, hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn, gezwollen klieren…

 

 

 

Het tweede stadium, ‘Vroeg gedissemineerd stadium ‘

 

(stadium II: binnen de weken na de beet) Bij een aantal patiënten (tot 15%) die in het eerste stadium niet of niet adequaat werden behandeld, kunnen verspreide erythema migrans-letsels, vermoeidheid, neurologische problemen (b.v. meningitis, neuropathie), cardiale problemen en artritis optreden.

 

 

 

Het stadium 3, ‘Laat gedissemineerd stadium ‘

 

(stadium III: maanden tot jaren na de infectie), met b.v. persisterende artralgie, vooral ter hoogte van de knie, en meer zelden neurologische problemen (“late neuroborreliose”) en huidletsels (acrodermatitis chronica atrophicans). Ook bij een adequate behandeling blijven bij een klein percentage mensen subjectieve klachten bestaan, vooral vermoeidheid, spierpijn en neurocognitieve problemen; dit syndroom, dat niet goed is gedefinieerd, wordt soms chronische ziekte van Lyme of post-Lymesyndroom genoemd.

 

 

 

Preventie

 

 

.
.
.
.

• Om besmetting te voorkomen, wordt meestal aangeraden om bij spelen, wandelingen en werk in bossen waar besmette teken voorkomen, en zeker in een bos met lage onderbegroeing, de huid te beschermen met lange mouwen, lange broekspijpen en gesloten schoenen. Daarnaast is het aangeraden om op de paden te blijven en niet door struiken en planten te kruipen waarop misschien teken zitten te wachten op een gastheer.

• Zet kinderen een pet op (teken vallen op het hoofd).

• Kampeer niet aan de bosrand, niet langs de omzoming van de camping.

• In verdachte gebieden wordt aangeraden het hele lichaam om de 3-4 uren te controleren op de aanwezigheid van teken.

•Insecten werende middelen. In een brochure over teken, uitgegeven door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (administratie Gezondheidszorg) wordt vermeld dat insecten repellants op zichzelf onvoldoende bescherming geven tegen teken, en dus een vals gevoel van veiligheid kunnen geven. Wanneer toch geopteerd wordt voor een repellant zoals diëthyltoluamide (DEET) , moet men er rekening mee houden dat er enkel bescherming is op de plaatsen waar de repellant is aangebracht, en dat de bescherming slechts enkele uren aanhoudt.

• Het verwijderen van een teek gebeurt best met een pincet. Grijp de teek vast zo dicht mogelijk bij de huid. Vermijd daarbij om het lichaam van de teek te verpletteren. Probeer de kop van de teek te vatten met behulp van een pincet (of twee vingers), zachtjes draaien/trekken om de teek te verwijderen (geen enkel deel van de teek onder de huid laten zitten).

 

 

Een teek verwijderen

Een teek verwijderen

 

 

•De teek niet uitbranden, geen olie gebruiken om de teek te verdoven.

•Ontsmet nadien de huid en steriliseer de pincet (door ze even in kokend water te leggen).

Noteer de datum en de plaats van een tekenbeet. Normaal gezien kleurt de huid rondom de beet lichtjes rood en verdwijnt dit vanzelf na een paar dagen. Indien dit niet het geval is, contacteer dan je huisarts.

 

 

 

Vaccinatie

 

Er bestaat geen vaccin tegen deze infectie. Een Amerikaans vaccin (dat echter niet werkte tegen het Lymetype dat bij ons bestaat) is onlangs van de markt gehaald. Er bestaat wel een vaccin tegen een andere tekenziekte, Fruhsommer Encephalitis. Dit vaccin is sinds kort ook in België beschikbaar, maar werkt niet tegen Lyme.

 

 

 

Diagnose

 

Na vaststelling van de typische huiduitslag is een laboratoriumbevestiging nodig. Er zijn twee laboratoria waar test voor diagnose of bevestiging van de Lymeziekte worden uitgevoerd: UZ Gasthuisberg in Leuven en kliniek St-Luc aan de UCL te Brussel.

 

 

Behandeling

 

Behandeling met antibiotica wordt aanbevolen vanaf het vroeg gelokaliseerd stadium. Erythema migrans verdwijnt wel vaak spontaan, maar antibiotica versnellen het herstel van de huidletsels, en gaan de verdere evolutie van de ziekte tegen. In aanwezigheid van erythema migrans en voorgeschiedenis van blootstelling aan een tekenbeet, moet geen bloedtest gebeuren vooraleer de behandeling te starten.

• Patiënten met positieve bloedtest, maar zonder klinische symptomen van de ziekte van Lyme moeten niet worden behandeld. Bepalen van Borrelia-serologie kan wel nuttig zijn bij de diagnosestelling van ziekte van Lyme wanneer de typische huidletsels niet kunnen vastgesteld worden.

• De behandeling van de ziekte van Lyme in het vroeg, gelokaliseerd stadium is als volgt:

 

 

volwassenen

 

Doxycycline (200 mg per dag in twee giften) of amoxicilline (1,5 g per dag in 3 giften). Doxycycline is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap en de lactatie. Bij patiënten bij wie doxycycline gecontra-indiceerd is en met allergie voor penicillines, kan cefuroximaxetil (1 g per dag in 2 giften) worden toegediend.

 

 

kinderen

 

Amoxicilline (50 mg/kg/dag in 3 giften) of, vanaf 8 jaar, doxycycline (2 à 4 mg /kg/dag in 2 giften, met max. 100 mg per dag). Cefuroximaxetil (30 mg/kg/dag in 2 giften) is een aanvaardbaar alternatief.

De macroliden kunnen in aanmerking komen wanneer de andere antibiotica niet verdragen worden of gecontra-indiceerd zijn. In het gedissemineerd stadium, met neurologische of cardiale problemen en/of gewrichtsproblemen, is vaak intraveneuze toediening van antibiotica (b.v. ceftriaxon, cefotaxim) noodzakelijk.

Bij patiënten met late neuroborreliose is het therapeutisch antwoord op de antibiotica vaak laattijdig, en soms onvolledig. Er is geen bewijs dat bij patiënten met “post-Lymesyndroom” herhaalde of langdurige toediening van antibiotica, oraal of intraveneus, nuttig is.

 

 

kenmerkend-van-ziekte-van-lyme

kenmerkend-van-ziekte-van-lyme

 

 

 

Beroepsziekte

 

De ziekte van Lyme is een erkende beroepsziekte in ons land. Dat betekent dus dat iemand die beroepshalve besmet wordt door een teek (bv. bos- en parkwachters, houtvesters, enz.) in aanmerking komt voor vergoeding door het Fonds voor Beroepsziekten. Voor ambtenaren die beroepshalve besmet worden, geldt een aangepaste regeling via de administratieve gezondheidsdienst van het ministerie van Volksgezondheid.

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA