Tagarchief: symptomen

Wat en waarom Bachbloesems ?

Standaard

categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

 

.

 

Edward Bach

Edward Bach

 

.

 

 

Wat zijn Bachbloesems ?

.

Dr Edward Bach zocht een eenvoudige methode waarmee je in veel gevallen zelf “je eigen dokter” kunt zijn. Vanuit de overtuiging dat de symptomen van ziekte een dieper liggende oorzaak hebben zocht hij oplossingen voor die onderliggende onevenwichtigheden. Hij vond een aantal bloemen en bloesems die je kunnen helpen om weer in evenwicht te komen, en op die manier van klachten af te komen. Deze 38 Bachbloesems worden gemaakt door de energie van deze uitgezochte bloemen te “vangen” in water.

 

 

 

 

Waarom Bachbloesems ?

.

  • Bachbloesems werken op de geestelijke/emotionele oorzaak van je klachten
  • Bij Bachbloesems kijk je naar de hele mens, niet naar symptomen
  • Je kunt Bachbloesems naast “gewone medicijnen” gebruiken
  • Bachbloesems hebben geen bijwerkingen
  • Bachbloesems mag je mengen (zoals ook een mens gemengde eigenschappen heeft)
  • Bachbloesems zijn ook geschikt voor kinderen en dieren
  • Een beetje mensenkennis is voldoende om de juiste Bachbloesem te kunnen selecteren
  • Als je een “verkeerde” Bachbloesem neemt heeft dit geen effect
  • Bachbloesems zijn natuurlijke middelen
  • Bachbloesems zijn nooit schadelijk

.

 

 

 

verschillende soorten Bachbloesems

verschillende soorten Bachbloesems

 

 

 

 

 

Het vinden van de juiste Bach Bloesem Remedie

.

Vanaf onze jeugd zijn we bekend gemaakt met een beeld van ziekte en gezondheid, waarin ziekte wordt beschouwd als een onheil van buitenaf, dat bestreden moet worden. We zijn eraan gewend geraakt dat bij een bepaalde ziekte een bepaald medicijn hoort.

Het is niet eenvoudig om dat ingebakken beeld weer los te laten. Toch is dat nodig wanneer we met de Bach Bloesem Remedies gaan werken.

Bijvoorbeeld: Van twee mensen die allebei iets moeten doen waarvan ze denken dat ze het niet kunnen, krijgt de één misschien hoofdpijn, maar de ander moet misschien overgeven. Deze twee verschillende symptomen zouden -met onze oude kijk op ziekte- verschillend behandeld worden.
Maar het zal iedereen duidelijk zijn dat de verschillende verschijnselen vanzelf zullen verdwijnen wanneer deze mensen voldoende zelfvertrouwen hebben.

Nog een voorbeeld: Twee mensen hebben hoofdpijn, de één omdat hij bang is, en de ander omdat hij zich suf piekert over een keuze die hij moet maken. Beiden kunnen ze het symptoom hoofdpijn natuurlijk onderdrukken met dezelfde pijnstiller, maar als ze in plaats daarvan iets aan de oorzaak willen doen, dan hebben ze ieder een ander middel nodig.

Het uitgangspunt van Bach was juist: “Behandel de patiënt, niet de ziekte”. De ziekte is immers slechts een symptoom, en het gevolg van hoe de patiënt in elkaar zit. Hoe de patiënt voelt, denkt, reageert…
Ook gaat het erom hoe de patiënt in elkaar zit op dit moment. Dat kan een combinatie van zijn van het karakter, een ingesleten chronische houding, en een voorbijgaande emotionele toestand. Edward Bach vertelt ons dat we de symptomen daarbij mogen laten voor wat ze zijn.

 

 

 

 

 

.

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

JOHN ASTRIA

Advertenties

Ebola, een ernstige infectie ziekte

Standaard

categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

 

 

 

1. Wat is Ebola?

 

Ebola is een zeldzame maar ernstige infectieziekte die in Afrika voorkomt en gepaard gaat met bloedingen in het lichaam (hemorragische koorts). De ziekte wordt veroorzaakt door een draadvormig virus (filovirus). Er bestaan ook enkele andere virussen die een gelijkaardige hemorragische koorts kunnen veroorzaken, het marburgvirus en het lassavirus.

De ziekte ebola is vernoemd naar de rivier Ebola in de Congo, waar het virus voor het eerst in 1976 werd gevonden. In dat jaar waren er uitbraken in Soedan en het toenmalige Zaïre (nu de Democratische Republiek Congo). Ebola veroorzaakte in de jaren daarna meerdere epidemieën in Afrikaanse landen.

Er zijn aanwijzingen dat vruchtenetende vleermuizen (o.a. vliegende honden) de natuurlijke gastheer van het Ebolavirus zijn. Zij verspreiden het virus onder meer via hun ontlasting. Verschillende dieren in het Afrikaanse tropische regenwoud kunnen met het virus worden besmet, zoals chimpansees, gorilla’s en antilopen. Als mensen deze dieren slachten en eten, kunnen zij het virus ook krijgen.

 

 

 

 

 

Het virus ontsnapt grotendeels aan het afweersysteem van de mens, en kan zich daarom ongeremd vermenigvuldigen en toenemende orgaanschade aanrichten. De kans op overlijden bedraagt meer dan 50%.

 

 

 

2. Hoe verloopt de besmetting?

 

Ebola is een zeer gevaarlijke, maar niet heel besmettelijke ziekte. Besmetting gebeurt enkel via direct contact met bloed of lichaamsvochten (speeksel, zweet, stoelgang, braaksel, sperma, urine, vaginale secreties en menstruatiebloed), of door indirect contact met gebruiksvoorwerpen die besmet zijn met bloed of lichaamsvochten van een ziek persoon .

Daarom lopen onvoorbereide gezondheidswerkers, familieleden en andere mensen die in nauw in contact zijn gekomen zijn met besmette of overleden patiënten risico om ook besmet te raken. Er is geen risico op besmettingsgevaar wanneer besmette personen nog niet ziek zijn.

Besmettingsgevaar wordt pas belangrijk enkele dagen na het begin van de ziekteverschijnselen, wanneer het aantal virussen in de lichaamsvochten groot is.
De ziekte kan ook overgedragen worden door het slachten en opeten van een ziek wild dier (bushmeat).
Er is geen besmettingsgevaar via de lucht (bv. door niezen of hoesten) of via insectenbeten.

 

 

 

3. Wie loopt kans om ziek te worden?

 

Dit zijn met name verzorgers van patiënten zoals gezondheidswerkers en familieleden. U kunt alleen besmet raken door direct contact met een patiënt. Het virus wordt hierbij overgedragen via lichaamsvloeistoffen (bloed, speeksel, zweet en dergelijke). Daarnaast kunnen mensen ziek raken door het eten van zieke wilde dieren.

 

 

 

4. Waar komt ebola voor?

 

Sinds februari 2014 is er een ebola-epidemie in Guinée Conakry, Sierra Leone en Liberia. De uitbraak is waarschijnlijk begonnen in het regenwoud in Zuidoost Guinee, vermoedelijk na het eten van besmette dieren uit het oerwoud. De uitbraak heeft zich vervolgens verder verspreid via begrafenisrituelen. Daarbij reizen mensen uit Guinee, Sierra Leone en Liberia heen en weer over de grenzen tussen deze landen om hun overleden familieleden een traditionele laatste eer te bewijzen.

Dit is de ergste ebola-epidemie die ooit beschreven is, gezien het hoge aantal ziekte- en sterfgevallen, maar ook omwille van de geografische spreiding. Medio augustus 2014 waren er al meer dan 1.000 mensen overleden.
Toch moeten deze cijfers in perspectief geplaatst worden: er overlijden dagelijks bijvoorbeeld meer dan 3000 mensen aan malaria en zo’n 4000 aan diarreeziekten.

 

 

 

 

5. Wat zijn de symptomen van ebola?

 

De klassieke symptomen van een ebolavirusziekte zijn hoge koorts, al dan niet met hoofdpijn, keelpijn, misselijkheid, braken, diarree, en in een later stadium ook bloedingen. 40 tot 90% van de zieken overlijdt.

 

 

 

 

6. Is er een behandeling?

 

Nee, er is geen vaccin of medicijn tegen ebola beschikbaar. De behandeling bestaat hoofdzakelijk uit het bestrijden van de complicaties. Ebola zorgt voor zulke ernstige klachten dat mensen altijd verzorgd moeten worden, vooral op het moment dat zij het meest besmettelijk zijn. Op dit moment wordt in zeer beperkte mate een experimentele behandeling gegeven met een niet-geregistreerd geneesmiddel.

 

 

 

 

7. Hoe wordt de ziekte bestreden?

 

 

 

.
.
.
.

Een ebola-uitbraak wordt bestreden door patiënten snel te herkennen, en af te zonderen (te isoleren) zodat er geen nieuwe besmettingen plaatsvinden. Mensen die (zonder bescherming) in aanraking zijn geweest met een patiënt, worden drie weken lang gevolgd om te kijken of zij ook ziek worden. Is dat het geval, dan worden zij ook meteen opgenomen in het ziekenhuis, waarbij zij afgezonderd van andere patiënten worden verpleegd.
Artsen en verpleegkundigen die patiënten behandelen en verzorgen dragen beschermende kleding en volgen strenge regels om besmetting en verspreiding te voorkomen.

 

 

 

 

8. Zijn er reisbeperkingen voor Guinée Conakry, Sierra Leone en Liberia?

 

Passagiers die van plan zijn naar Freetown, Conakry, Monrovia of Lagos te vliegen doen er goed aan de informatie op de website van de Wereldgezondheidsorganisatie en de reisadviezen van de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken te raadplegen.

Er zijn op dit ogenblik (medio augustus) geen reisbeperkingen voor Sierra Leone, tenzij naar de betrokken gebieden diep in het binnenland. De Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken raadt aan niet-essentiële reizen naar Guinée Conakry en Liberia uit te stellen of te annuleren.

Ook worden extra voorzorgsmaatregelen geadviseerd indien u naar een van deze landen reist:

• Vermijd contact met zieke mensen
• Vermijd het manipuleren van zaken die mogelijk in contact kwamen met bloed of lichaamsvochten van besmette personen.
• Vermijd contact met wilde dieren (apen, vleermuizen)
• Eet geen rauw vlees of ‘bushmeat’
• Volg de gebruikelijke reisadviezen en ook de extra hygiëneadviezen.

 

 

 

 

9. Bestaat het risico dat ebola zich ook in België verspreidt?

 

In de getroffen landen worden alle uitgaande passagiers op vliegvelden, havens en andere grensovergangen gescreend op ziekteverschijnselen. Er zijn ook internationale en nationale afspraken (IATA guidelines, International Health Regulations ) gemaakt om tijdig mensen met infectieziekten te herkennen en op te vangen in het vliegtuig en op de luchthaven.

Hoewel het niet uitgesloten is dat een besmet persoon ook in België belandt, is het hoogst onwaarschijnlijk dat de ziekte zich hier naar anderen verspreidt. Een patiënt is pas besmettelijk als hij symptomen van de ziekte heeft. De patiënt wordt dan zo ziek dat hij medische behandeling nodig heeft. Dus, de kans dat het virus zich ver buiten de landen verspreidt waar het nu voorkomt is niet zo heel erg groot.

In België zijn artsen en ziekenhuizen extra alert op mogelijke symptomen en kan er snel een diagnose gesteld worden. Een patiënt die ‘vermoedelijk’ met Ebola besmet is zal in Europa onmiddellijk in quarantaine gebracht worden, waarbij artsen en verplegers de patiënt alleen met de grootst mogelijke voorzorgsmaatregelen zullen benaderen.

De Hoge Gezondheidsraad heeft alvast een aantal richtlijnen voor artsen en ziekenhuizen opgesteld indien ze geconfronteerd worden met mensen die recent zijn teruggekeerd uit Guinee, Sierra Leone, Liberia of Nigeria, en die ziektetekenen vertonen die kunnen wijzen op ebola. Alle ziekenhuizen in ons land zijn daarop voorbereid.

 

 

 

 

10. Wat moet u doen als u bij thuiskomst ziek word?

 

Voor de ziekte ebola kan het 2-21 dagen duren vóór de ziekteverschijnselen zichtbaar worden. Als u recent in een van de risicolanden bent geweest en binnen die tijd griepachtige verschijnselen krijgt, neem dan telefonisch contact op met de huisarts en vermeld waar u op reis bent geweest. Realiseer dat malaria nog steeds de meest waarschijnlijke oorzaak is indien u na terugkeer uit de tropen hoge koorts krijgt.

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

ADHD of attention deficit hyperactivity disorder

Standaard

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

ADHD (attention deficit hyperactivity disorder), ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis genoemd, is een aan het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ontleende benaming voor een cluster van symptomen. Kenmerkend zijn impulsief gedrag, concentratieproblemen, rusteloosheid en leermoeilijkheden. De symptomen beginnen in de kindertijd en werken veelal belemmerend bij het dagelijks maatschappelijk functioneren.

 

 

 

 

 

 

 

 

ADHD is een omstreden stoornis omdat de symptomen in meer of mindere mate bij de meeste mensen voorkomen. De mate waarin het gedrag normaal functioneren belemmert is afhankelijk  van wat in een samenleving als normaal wordt verondersteld.

Het is goed mogelijk dat ADHD het uiteinde vertegenwoordigt van een normaal continuüm van persoonlijkheidskarakteristieken op het gebied van aandacht, prikkelgevoeligheid en motoriek. Ook het grootschalige gebruik van medicatie voor ADHD bij kinderen en de wereldwijde verspreiding van diagnose en behandeling dragen bij aan de publieke discussie over ADHD.

 

 

 

Voorkomen

 

In 2000 werd geschat dat circa 3 tot 5% van de kinderen ADHD had. In recenter onderzoek wordt een cijfer van 7 tot 8% van de kinderen en 2 tot 5% van de volwassenen genoemd. Het voorkomen hangt samen met een aantal risicofactoren zoals de leeftijd, het mannelijk geslacht, chronische gezondheidsproblemen, problemen in de familie, een lage sociaal economische status, de aanwezigheid van ontwikkelingsstoornissen en het wonen in een stad. De ziekte komt in alle tot nu toe onderzochte landen voor. De stoornis manifesteert zich in principe vroeg in het leven. Bij jongens wordt de diagnose drie keer zo vaak vastgesteld als bij meisjes.

 

 

 

 

 

 

 

 

In tweederde van de gevallen blijft ADHD aanhouden tot de volwassenheid maar de symptomen nemen af. Ook in de gevallen waar de symptomen tijdens de volwassenheid verdwijnen, functioneert 90% nog niet goed. Bij volwassenen wordt voor de aandoening soms de naam adult attention deficit disorder (AADD) gebruikt.

 

 

 

Kenmerken en diagnose

 

Personen met ADHD zijn beweeglijk, onrustig en minder voorspelbaar in hun motoriek en in hun denken. Ze zijn gevoelig voor prikkels van buitenaf, maar zoeken de prikkels zelf op wanneer die ontbreken.

Het “aandachtstekort” slaat niet op onvoldoende aandacht krijgen. Wel kan iemand met ADHD onvoldoende aandacht schenken aan zijn of haar omgeving doordat het niet goed mogelijk is om de aandacht bij één ding tegelijk te houden (concentratiegebrek). Een ADHD’er wordt snel afgeleid.

Hyperactiviteit kan zich uiten door lichamelijke onrust, maar ook door innerlijke onrust en impulsiviteit. Bij hyperactiviteit kan er ook sprake zijn van overmatige beweeglijkheid. Deze beweeglijkheid is door ADHD’ers vaak moeilijk te onderdrukken. Sommige ADHD’ers lijken zelf weinig tot niet bewust van hun eigen beweeglijkheid tot hen hierop gewezen wordt.

De mate en manier van beweeglijkheid is voor elke ADHD’er verschillend. Sommigen maken  grote bewegingen met benen of armen, sommigen friemelen meer met de vingers en handen. De beweeglijkheid kan in verschillende situaties ontstaan of verergeren. Over het algemeen zijn dat situaties met stress of een drukke omgeving.

Impulsiviteit betekent dat indrukken worden gevolgd door bijbehorend handelen. De handelingen moeten direct plaatsvinden en kunnen niet worden uitgesteld. Handelingen die eenmaal in gang zijn gebracht kunnen niet meer worden gestopt en moeten eerst worden afgemaakt. Afhankelijk van de situatie waarin zich de impulsiviteit voordoet kan deze tot problemen leiden.

Er kan vaak minder goed onderscheid worden gemaakt tussen belangrijke en minder belangrijke zaken. Bij taken worden dan verkeerde prioriteiten gelegd. De combinatie van bewegelijkheid en impulsiviteit zijn kenmerkend voor het drukke gedrag van personen met ADHD.

Bij een overmaat aan prikkels zoals bijvoorbeeld achtergrondmuziek in winkels, sterke geuren, veel mensen in zijn omgeving, enz., zal een persoon met ADHD zich liever in een rustige omgeving terugtrekken. De symptomen zijn het duidelijkst zichtbaar in de vroege kinderjaren. De diagnose vaak gesteld wanneer een kind nog op de basisschool zit.

De symptomen veranderen geleidelijk naarmate kinderen volwassen worden. De hyperactiviteit en impulsiviteit worden minder duidelijk zichtbaar en de problematiek verschuift naar meer subtiele symptomen zoals innerlijke onrust, onoplettendheid, gebrek aan organiserend vermogen en vermindering van gedrag m.b.t. uitvoerende taken.

Mogelijk omdat de volwassene na verloop van tijd beter met zijn/haar beperkingen leert om te gaan en de maatschappij aan volwassenen andere eisen stelt. Volwassenen met ADHD zijn gebaat bij een vaste structuur in hun werk waarin men optimaal kan functioneren. Men kiest soms onbewust een omgeving waar men minder last ervaart.

 

 

 

 

 

 

 

Diagnose

 

Elke arts is bevoegd om de diagnose ADHD te stellen, maar de stoornis wordt doorgaans vastgesteld door een psychiater of psycholoog of door een orthopedagoog. Deze zijn hiervoor specifieker opgeleid. Alleen een arts is bevoegd om eventueel medicatie voor te schrijven.

Voor stellen van de diagnose ADHD worden verschillende tests en observaties gebruikt. Er bestaat geen standaardtest. Vanwege het gebrek aan een eenduidige manier van diagnosestelling, is de diagnose vaak willekeurig en tendentieus.

In een Zwitsers onderzoek bleek dat in 75 procent van de gevallen de diagnose ADHD ten onrechte wordt gesteld. Wanneer het om een jongen gaat is de kans op een foute diagnose nog groter. Meisjes met dezelfde symptomen als jongens werden vaker ADHD-vrij verklaard.

In oktober 2005 sprak het kinderrechtencomité CRC van de Verenigde Naties zijn zorgen uit over overdiagnose van ADHD en het te vaak voorschrijven van psychoactieve middelen. Het comité sprak zich uit voor meer onderzoek naar de diagnose.

 

 

Leeftijden van personen bij wie ADHD gediagnosticeerd werd:

1 t/m 5 jaar 5%
6 t/m 8 jaar 22%
9 t/m 12 jaar 35%
13 t/m 18 jaar 22%
19+ jaar 16%

 

 

 

Oorzaken van ADHD

 

De hoeveelheid wetenschappelijk onderzoek naar ADHD is exponentieel toegenomen sinds de jaren ’80 van de vorige eeuw. De huidige ontwikkelingen in de cognitieve neurowetenschappen, en gedrags- en moleculaire genetica hebben bewijs verschaft dat ADHD een complexe neuro biologische stoornis is. Verschillende hersengebieden en verscheidene neurotransmitters zijn betrokken bij ADHD.

De rol van de neurotransmitter dopamine heeft behoorlijke aandacht gekregen. En de prefrontale cortex lijkt relevant om ADHD te begrijpen. De prefrontale cortex heeft een hoge behoefte aan dopamine, en speelt een rol in cognitieve functies.

De prefrontale cortex heeft veel verbindingen met andere gebieden van de hersenen, met inbegrip van het striatum (nucleus caudatus, putamen), kleine hersenen en de pariëtale cortex. Onderzoek heeft aangetoond dat sommige hersengebieden iets kleiner zijn of afgenomen activiteit hebben bij mensen met ADHD.

 

 

 

Behandeling

 

Met behulp van medicijnen kunnen de symptomen vaak flink worden verminderd. Dit heeft een positieve invloed op het sociaal functioneren. Medicijnen kunnen ook de niet-medicinale behandelingen ondersteunen. De behandeling van ADHD bestaat uit een op het individu afgestemd behandelprogramma, dat vaak medicatie en psychologische, educatieve, sociale en voedingsinterventies omvat.

Het is voor de effectiviteit belangrijk dat de persoon met ADHD en zijn of haar ouders/partner, andere familieleden en leerkrachten/schoolleiding actief bij het opstellen en uitvoeren van het behandelplan betrokken worden. Lotgenotencontact kan hierbij ook van positieve invloed zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

Klachten na een tekenbeet

Standaard

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

Klachten

 

 

Tekenbeet

Tekenbeet

 

 

 

Infecties kunnen asymptomatisch verlopen of een brede waaier aan symptomen vertonen, afhankelijk van de duur van de infectie, gastheer factoren (immuniteit), enz. Klassiek onderscheidt men drie verschillende stadia.

 

Vroeg gelokaliseerd stadium

 

(stadium I: 2 à 30 dagen na de beet). In ongeveer 60% van de vroege klinische gevallen is het eerste symptoom het ‘erythema migrans’. Dit is een rode, zich centrifugaal uitbreidende verkleuring van de huid, met een diameter van minstens 5 cm tot maximaal 60 cm; vanuit het centrum verbleekt het erythema geleidelijk. Soms treden ook griepachtige symptomen op zoals koorts, hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn, gezwollen klieren…

 

 

 

 

Het tweede stadium, ‘Vroeg gedissemineerd stadium ‘

 

(stadium II: binnen de weken na de beet) Bij een aantal patiënten (tot 15%) die in het eerste stadium niet of niet adequaat werden behandeld, kunnen verspreide erythema migrans-letsels, vermoeidheid, neurologische problemen (b.v. meningitis, neuropathie), cardiale problemen en artritis optreden.

 

 

 

 

Het stadium 3, ‘Laat gedissemineerd stadium ‘

 

(stadium III: maanden tot jaren na de infectie), met b.v. persisterende artralgie, vooral ter hoogte van de knie, en meer zelden neurologische problemen (“late neuroborreliose”) en huidletsels (acrodermatitis chronica atrophicans).

 

 

Ook bij een adequate behandeling blijven bij een klein percentage mensen subjectieve klachten bestaan, vooral vermoeidheid, spierpijn en neurocognitieve problemen; dit syndroom, dat niet goed is gedefinieerd, wordt soms chronische ziekte van Lyme of post-Lymesyndroom genoemd.

 

 

 

 

Preventie

 

 

.
.
.
.
.

• Om besmetting te voorkomen, wordt meestal aangeraden om bij spelen, wandelingen en werk in bossen waar besmette teken voorkomen, en zeker in een bos met lage onderbegroeing, de huid te beschermen met lange mouwen, lange broekspijpen en gesloten schoenen. Daarnaast is het aangeraden om op de paden te blijven en niet door struiken en planten te kruipen waarop misschien teken zitten te wachten op een gastheer.

• Zet kinderen een pet op (teken vallen op het hoofd).

• Kampeer niet aan de bosrand, niet langs de omzoming van de camping.

• In verdachte gebieden wordt aangeraden het hele lichaam om de 3-4 uren te controleren op de aanwezigheid van teken.

•Insecten werende middelen. In een brochure over teken, uitgegeven door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (administratie Gezondheidszorg) wordt vermeld dat insecten repellants op zichzelf onvoldoende bescherming geven tegen teken, en dus een vals gevoel van veiligheid kunnen geven. Wanneer toch geopteerd wordt voor een repellant zoals diëthyltoluamide (DEET) , moet men er rekening mee houden dat er enkel bescherming is op de plaatsen waar de repellant is aangebracht, en dat de bescherming slechts enkele uren aanhoudt.

• Het verwijderen van een teek gebeurt best met een pincet. Grijp de teek vast zo dicht mogelijk bij de huid. Vermijd daarbij om het lichaam van de teek te verpletteren. Probeer de kop van de teek te vatten met behulp van een pincet (of twee vingers), zachtjes draaien/trekken om de teek te verwijderen (geen enkel deel van de teek onder de huid laten zitten).

 

 

 

Een teek verwijderen

Een teek verwijderen

 

 

 

•De teek niet uitbranden, geen olie gebruiken om de teek te verdoven.

•Ontsmet nadien de huid en steriliseer de pincet (door ze even in kokend water te leggen).

Noteer de datum en de plaats van een tekenbeet. Normaal gezien kleurt de huid rondom de beet lichtjes rood en verdwijnt dit vanzelf na een paar dagen. Indien dit niet het geval is, contacteer dan je huisarts.

 

 

 

 

Vaccinatie

 

Er bestaat geen vaccin tegen deze infectie. Een Amerikaans vaccin (dat echter niet werkte tegen het Lymetype dat bij ons bestaat) is onlangs van de markt gehaald. Er bestaat wel een vaccin tegen een andere tekenziekte, Fruhsommer Encephalitis. Dit vaccin is sinds kort ook in België beschikbaar, maar werkt niet tegen Lyme.

 

 

 

Diagnose

 

Na vaststelling van de typische huiduitslag is een laboratoriumbevestiging nodig. Er zijn twee laboratoria waar test voor diagnose of bevestiging van de Lymeziekte worden uitgevoerd: UZ Gasthuisberg in Leuven en kliniek St-Luc aan de UCL te Brussel.

 

 

Behandeling

 

Behandeling met antibiotica wordt aanbevolen vanaf het vroeg gelokaliseerd stadium. Erythema migrans verdwijnt wel vaak spontaan, maar antibiotica versnellen het herstel van de huidletsels, en gaan de verdere evolutie van de ziekte tegen. In aanwezigheid van erythema migrans en voorgeschiedenis van blootstelling aan een tekenbeet, moet geen bloedtest gebeuren vooraleer de behandeling te starten.

• Patiënten met positieve bloedtest, maar zonder klinische symptomen van de ziekte van Lyme moeten niet worden behandeld. Bepalen van Borrelia-serologie kan wel nuttig zijn bij de diagnosestelling van ziekte van Lyme wanneer de typische huidletsels niet kunnen vastgesteld worden.

• De behandeling van de ziekte van Lyme in het vroeg, gelokaliseerd stadium is als volgt:

 

volwassenen

Doxycycline (200 mg per dag in twee giften) of amoxicilline (1,5 g per dag in 3 giften). Doxycycline is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap en de lactatie. Bij patiënten bij wie doxycycline gecontra-indiceerd is en met allergie voor penicillines, kan cefuroximaxetil (1 g per dag in 2 giften) worden toegediend.

 

 

kinderen

Amoxicilline (50 mg/kg/dag in 3 giften) of, vanaf 8 jaar, doxycycline (2 à 4 mg /kg/dag in 2 giften, met max. 100 mg per dag). Cefuroximaxetil (30 mg/kg/dag in 2 giften) is een aanvaardbaar alternatief.

 

De macroliden kunnen in aanmerking komen wanneer de andere antibiotica niet verdragen worden of gecontra-indiceerd zijn. In het gedissemineerd stadium, met neurologische of cardiale problemen en/of gewrichtsproblemen, is vaak intraveneuze toediening van antibiotica (b.v. ceftriaxon, cefotaxim) noodzakelijk.

Bij patiënten met late neuroborreliose is het therapeutisch antwoord op de antibiotica vaak laattijdig, en soms onvolledig. Er is geen bewijs dat bij patiënten met “post-Lymesyndroom” herhaalde of langdurige toediening van antibiotica, oraal of intraveneus, nuttig is.

 

 

 

kenmerkend-van-ziekte-van-lyme

kenmerkend-van-ziekte-van-lyme

 

 

 

Beroepsziekte

 

De ziekte van Lyme is een erkende beroepsziekte in ons land. Dat betekent dus dat iemand die beroepshalve besmet wordt door een teek (bv. bos- en parkwachters, houtvesters, enz.) in aanmerking komt voor vergoeding door het Fonds voor Beroepsziekten. Voor ambtenaren die beroepshalve besmet worden, geldt een aangepaste regeling via de administratieve gezondheidsdienst van het ministerie van Volksgezondheid.

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA