Mensen maken de samenleving en nemen daarin een positie in. Deze website geeft toegang tot een diversiteit aan artikelen die gaan over 'samenleven', belicht vanuit verschillende perspectieven. De artikelen hebben gemeen dat er gezocht wordt naar wat 'mensen bindt, in plaats van wat hen scheidt'.
De reiki yoga zijn 8 bewegingsoefeningen welk oorspronkelijk uit de Qi-gong komen. Mikao Usui heeft deze oefeningen gebruikt binnen zijn spirituele lering; het is onduidelijk of hij het ook daadwerkelijk met reiki heeft verbonden. Wel staat vast dat hij deze oefeningen deed en erin onderwees. De 8 oefeningen zijn:
Tot slot het hielen lichten welke in combinatie met diepe ademhaling het lichaam ontspant.
.
Deel 1
.
Sta rechtop met de armen langszij, de palmen lichtjes tegen de bovenbenen, de knieën gestrekt.
Houd het hoofd op en til de hielen ongeveer 5 cm van de grond.
Plaats de hielen weer op de grond.
Herhaal de oefening veelvuldig. Adem in bij stap 1, adem weer uit bij stap 2.
.
Deel 2
.
Sta rechtop met de armen achter op de rug, de borstkas op de knieën gestrekt en de benen tegen elkaar aan.
Houd het hoofd op en til de hielen zo hoog als mogelijk op en adem diep in.
Laat de hielen langzaam zakken maar laat ze de grond niet raken. Adem uit.
Herhaal stappen 1 en 2 tweemaal.
Herhaal stap 1.
Laat nu de hielen helemaal tot aan de grond zakken en keer terug naar de aanvangspositie.
.
Deel 3
.
Sta rechtop en stap naar links en buig de knieën tot ruiterzit.
Houd de vuisten bij de borst met de palmen omhoog en kijk recht vooruit.
Til de hielen hoog op en buig naar voren met de palmen uitgestrekt voor je. Maak geen holle rug en volg de handen met de ogen.
Keer terug naar de beginhouding.
Herhaal stappen 1 en 2 drie maal.
.
Deel 4
.
De rug kloppen om ziekte te beëindigen.
Voeten dicht bij elkaar.
Handen ter hoogte van de nieren, met de rug van de hand tegen de rug.
Drie maal zeven keer de hielen lichten en snel laten neerkomen.
De laatste keer de handen vormen tot lege vuisten.
Geen ademsynchronisatie.
.
Variant voor beginners (stapvoets)
.
Buig de knieën tot ruiterzit positie.
Breng de linkerhand tot op borsthoogte en maak een vuist alsof u de teugels vasthoudt.
Strek de rechterarm naar achter en maak een vuist alsof u een zweep vasthoudt. Tegelijkertijd tilt u de hielen op en laat weer zakken in een snel tempo.
.
Variant voor gevorderden (in galop)
.
Buig de knieën tot ruiterzit.
Buig naar voren en strek de armen voorwaarts.
Tegelijkertijd laat u de hielen snel omhoog komen en weer zakken en schudt u het gehele lichaam alsof u in volle snelheid galoppeert.
De geschiedenis van de uittocht van het Joodse volk uit Egypte heeft de mensheid al vele duizenden jaren bezig gehouden. Bovenal geïntrigeerd door de enorme rampspoed die over Egypte en zijn bevolking kwam, door hun weigering aan YHWH, de God van Israël, te gehoorzamen. Maar vooral in de laatste eeuw zijn er over de historische waarheid nogal wat vraagtekens geplaatst.
En toegegeven, voor iemand die zijn vertrouwen en geloof niet op onze Vader heeft gesteld kan deze geschiedenis, met zijn plagen en wonderen, ongeloofwaardig overkomen. Water verandert in bloed, immense plagen van allerlei dieren en ongedierte. Mensen en vee krijgen massaal steken van vliegen, zweren op hun lichaam te verduren en of dat niet erg genoeg is sterven ze massaal aan de pest, hagelbuien, leven ze in volledige zonsverduistering en tot slot sterven alle eerstgeboren zonen in alle gezinnen door heel Egypte heen. En dit alles volgde zich in een rap tempo op, en we spreken dan niet over jaren, maar over weken en maanden.
Dat zou dan toch zeker ook opgetekend zijn op oude Egyptische papyrus’ en tabletten? Misschien moeilijk te geloven, maar dat is ook gedaan. We weten dat de Egyptenaren een geschiedenis hadden van het herschrijven van de geschiedenis en succesverhaal na succesverhaal optekenden of zo herschreven. Het rauwe gevolg hiervan was dat zo echter ook de minder succesvolle gebeurtenissen “verfraaid” werden of zelfs volledig weggelaten werden uit de annalen der geschiedenis.
Voorbeeld is de, door farao’s, regelmatig toegepaste handeling om alle hïerogliefen van zijn/haar voorganger rigoreus te verwijderen en daarvoor zichzelf en eigen “heldendaden” in de plaats te laten beitelen, of door uitkomsten van veldslagen te verdraaien voor eigen eer. Maar ondanks hun neiging historische “onwelgevalligheden” weg te poetsen in hun annalen, mogen we toch wel verwachten dat er Egyptische bronnen zouden zijn die ook maar iets zouden spreken over deze verschrikkelijke (maar tevens vernederende) plagen die Egypte en zijn inwoners hebben getroffen? Mogen we inderdaad en het Ipuwer Papyrus is nu exact zo’n bron.
Ipuwer Papyrus
Het Ipuwer Papyrus is een schrift die in handen is van het Nationaal archeologisch museum in Leiden. Het manuscript is gevonden in Memphis, Egypte en is gedateerd rond de 13e-14e eeuw v. Chr., exact overeenkomend met de periode van de Exodus van het Joodse volk uit Egypte. Dit kunnen we nagaan aan de hand van de Joodse jaartelling. Joden gaan uit van het moment van de schepping en zij leven momenteel in het jaar 5770 (uitgezonderd de jaren in ballingschap). Joden dateren de Exodus uit Egypte in het jaar 2313. 5770 – 2313 = 3457 jaar. 2014 (ons huidige jaar) – 3457 (de jaren die verlopen zijn vanaf het joodse jaar van de Exodus) = 1443 v. Chr.
.
Beschrijving Ipuwer Papyrus
In dit papyrus beschrijft een zekere Ipuwer de gebieden Beneden- en Opper-Egypte in een staat van complete chaos, waar ziekten, plagen en de dood het straatbeeld beheersen. Een ander aspect van deze chaos is een ware anarchie waar slaven hun taken verder weigeren uit te voeren en rebelleren tegen hun meesters en de staat.
Catastrofale natuurrampen treffen het land en mensen zoeken wanhopig naar manieren om te overleven. Bij dit beschrijven zullen sommige mensen al gelijk denken aan het verhaal van de uittocht in het Bijbelboek Exodus, maar het wordt ons nog duidelijker als Ipuwer verder gaat en schrijft dat in heel Egypte het water niet meer drinkbaar is omdat dit in bloed veranderd is, het vee massaal door ziekte en dood getroffen wordt, de volledige oogst in één nacht vernietigd is, broers hun broers moeten begraven en de straten letterlijk bezaaid liggen met hun lichamen.
Het land is voor een periode in complete duisternis gehuld en niemand kan in deze duisternis nog iets ondernemen. De gebeurtenissen die Ipuwer beschrijft komen dus wel erg duidelijk overeen met het verslag in Exodus. Aan de hand van enkele voorbeelden kunnen we zien dat de beide verhalen inderdaad verbijsterend veel overeenkomsten met elkaar hebben., Aan de linkerzijde ziet u de beschrijvingen in het Ipuwer Papyrus en aan de rechterzijde die van het Bijbelboek Exodus.
Zoals we hieronder kunnen zien beschrijft Ipuwer gebeurtenissen van ongekende omvang. Gezien de periode waarin dit papyrus geschreven is, is het aannemelijk dat Ipuwer een getuige is geweest van wat er geschreven staat over de uittocht in Exodus. De opvallende gelijkenis is meer dan zomaar opmerkelijk. In onze (bescheiden) ogen dient dit papyrus dan ook gezien te worden als een Egyptische versie of samenvatting van de traumatische gebeurtenissen, zoals die beschreven staan in Exodus 7 tot en met 12.
Ipuwer PapyrusThora / Exodus
2:5-6
Pest en plagen verspreid in het hele land. Bloed is overal.
7:20-21
8:6
8:17
8:24
In een oogwenk veranderde het water in bloed. Overal in Egypte was het water in bloed veranderd.
Kikkers kwamen van alle kanten opzetten en overstroomden het hele land.
Opeens verschenen in heel Egypte grote hoeveelheden luizen.
In alle huizen en in heel Egypte wemelde het van de steekvliegen.
2:9
De rivier (Nijl) is vol met bloed. Mensen drogen uit, verzwakken en snakken naar water.
7:25
En alle Egyptenaren moesten in de omgeving van de Nijl naar water graven, omdat ze uit de rivier niet meer drinken konden.
2:4
4:1
2:13
Veel doden zijn begraven in de rivier.
Elk dood persoon is een goed-geboren (Egyptisch) persoon.
Overal mannen die hun broers in de grond stoppen.
12:29
12:30
De eerstgeborene in elk Egyptisch gezin stierf.
Er was niet één huis waar geen doden waren. Er was een groot huilen in Egypte.
3:10-13
Dat is ons water! Dat is onze blijdschap. Wat kunnen wij hieraan doen? Alles is ten gronde gericht.
7:21
En de rivier was volledig bedekt met en stonk naar rottend vis.
5:5
Alle dieren, hun harten huilen. Het vee schreeuwt het uit.
9:1-7
De machtige hand van YHWH zal een dodelijke plaag sturen die al uw vee zal doden.
2:10
Poorten, zuilen, pilaren en muren worden verteerd door vuur.
9:23-25
En de bliksemschichten doorkliefden de hemel. En er was hagel, en er was vuur vermengd met de hagel.
6:3
5:12
3:3
4:11
5:2
Graan is overal vernietigd. Alles is vernietigd wat er gisteren nog was. Het land is volledig aan zijn lot overgelaten.
Huisvrouwen klagen: hadden we maar iets te eten!
Bomen zijn geveld en struiken zijn kaal.
Magnaten zijn hongerig en gaan ten onder.
9:25
10:15
En de hagel doorploegde het veld en vernietigde alle oogst.
Er bleef geen enkel groen over, in de bomen, kruiden, specerijen noch in het veld, in heel Egypte.
9:11
Het land is zonder licht.
10: 21-29
Het werd aardedonker in het land, drie dagen lang. Gedurende die tijd kon niemand een hand voor ogen zien en zelfs niet opstaan om iets te doen.
Dr Edward Bach zocht een eenvoudige methode waarmee je in veel gevallen zelf “je eigen dokter” kunt zijn. Vanuit de overtuiging dat de symptomen van ziekte een dieper liggende oorzaak hebben zocht hij oplossingen voor die onderliggende onevenwichtigheden. Hij vond een aantal bloemen en bloesems die je kunnen helpen om weer in evenwicht te komen, en op die manier van klachten af te komen. Deze 38 Bachbloesems worden gemaakt door de energie van deze uitgezochte bloemen te “vangen” in water.
Waarom Bachbloesems ?
.
Bachbloesems werken op de geestelijke/emotionele oorzaak van je klachten
Bij Bachbloesems kijk je naar de hele mens, niet naar symptomen
Je kunt Bachbloesems naast “gewone medicijnen” gebruiken
Bachbloesems hebben geen bijwerkingen
Bachbloesems mag je mengen (zoals ook een mens gemengde eigenschappen heeft)
Bachbloesems zijn ook geschikt voor kinderen en dieren
Een beetje mensenkennis is voldoende om de juiste Bachbloesem te kunnen selecteren
Als je een “verkeerde” Bachbloesem neemt heeft dit geen effect
Bachbloesems zijn natuurlijke middelen
Bachbloesems zijn nooit schadelijk
.
verschillende soorten Bachbloesems
Het vinden van de juiste Bach Bloesem Remedie
.
Vanaf onze jeugd zijn we bekend gemaakt met een beeld van ziekte en gezondheid, waarin ziekte wordt beschouwd als een onheil van buitenaf, dat bestreden moet worden. We zijn eraan gewend geraakt dat bij een bepaalde ziekte een bepaald medicijn hoort.
Het is niet eenvoudig om dat ingebakken beeld weer los te laten. Toch is dat nodig wanneer we met de Bach Bloesem Remedies gaan werken.
Bijvoorbeeld: Van twee mensen die allebei iets moeten doen waarvan ze denken dat ze het niet kunnen, krijgt de één misschien hoofdpijn, maar de ander moet misschien overgeven. Deze twee verschillende symptomen zouden -met onze oude kijk op ziekte- verschillend behandeld worden.
Maar het zal iedereen duidelijk zijn dat de verschillende verschijnselen vanzelf zullen verdwijnen wanneer deze mensen voldoende zelfvertrouwen hebben.
Nog een voorbeeld: Twee mensen hebben hoofdpijn, de één omdat hij bang is, en de ander omdat hij zich suf piekert over een keuze die hij moet maken. Beiden kunnen ze het symptoom hoofdpijn natuurlijk onderdrukken met dezelfde pijnstiller, maar als ze in plaats daarvan iets aan de oorzaak willen doen, dan hebben ze ieder een ander middel nodig.
Het uitgangspunt van Bach was juist: “Behandel de patiënt, niet de ziekte”. De ziekte is immers slechts een symptoom, en het gevolg van hoe de patiënt in elkaar zit. Hoe de patiënt voelt, denkt, reageert…
Ook gaat het erom hoe de patiënt in elkaar zit op dit moment. Dat kan een combinatie van zijn van het karakter, een ingesleten chronische houding, en een voorbijgaande emotionele toestand. Edward Bach vertelt ons dat we de symptomen daarbij mogen laten voor wat ze zijn.
Aids of verworven immunodeficiëntiesyndroom is een
.
ziektebeeld dat wordt veroorzaakt
.
door het retrovirus hiv
.
.
.
.
De geschiedenis van aids
.
Een onbekende ziekte
.
Aan het eind van de jaren 70 stak er een tot dan onbekende ziekte de kop op in Amerika en even later in Europa. Kenmerkend aan de ziekte was dat de weerstand van de getroffen personen aangetast werd, dat negen van de tien patiënten homoseksueel waren en 98% man. Het leek een ‘homoziekte’, zoals veel kranten toen berichtten en daarom sprak men in eerste instantie over GRID (gay-related immuno deficiency).
Later bleek deze aanduiding onjuist te zijn. In 1982 werd duidelijk dat ook gebruikers van verdovende middelen en lijders aan de bloedziekte hemofilie de ziekte konden krijgen. Deze laatsten kregen bloedtransfusies met bloed dat besmet bleek te zijn. De ziekte kreeg al een naam voordat de verwekker gevonden was: acquired immuno-deficiency syndrome (verworven immuundeficiëntiesyndroom), afgekort aids.
.
.
Afweersysteem
.
Medici veronderstelden dat de ziekte te maken had met het afweersysteem, omdat een belangrijke groep bloedcellen die onze immuniteit regelen, de CD4+ T-cellen, afnam bij mensen met aids. Hierdoor krijgen mensen met aids zogenaamde ‘opportunistische infecties’: infecties die gezonde mensen niet krijgen, maar die zich kunnen ontwikkelen bij een verzwakte afweer.
Dat was bijvoorbeeld het geval met longontstekingen door het organisme Pneumocystis jiroveci, die bij deze mensen frequent ontstonden. Gezonde mensen lijden nooit aan een infectie met dit organisme. Verder bleken infecties die gezonde mensen meestal doorstaan, dodelijk te zijn voor personen die getroffen waren door de onbekende ziekte.
.
.
Aidsvirus
.
.
Ouder dan gedacht
.
De onderzoeker Jaap Goudsmit schreef dat het aidsveroorzakende virus, hiv, al tientallen jaren eerder dan gedacht voorkwam in Europa. Het virus zou verantwoordelijk zijn geweest voor enkele epidemieën van de bovengenoemde Pneumocystis-longontsteking. De eerste epidemie was in de Poolse stad Gdańsk in 1939 en het virus was waarschijnlijk meegekomen met Duitse soldaten vanuit Kameroen.
De tweede epidemie stak de kop op tussen 1955 en 1958 in de Kweekschool voor Vroedvrouwen in Heerlen. Er zijn in enkele decennia oude weefselmonsters (1959, 1970) van patiënten die aan toen onverklaarbare ziekten waren gestorven wel aidsvirussen aangetroffen.
Doordat het aidsveroorzakende virus relatief snel muteert, is het mogelijk een genetische stamboom van het virus samen te stellen. Een genetische analyse van 25 jaar oude bloedstalen toont aan dat een van de meest verspreide subtypes van hiv rond 1969 vanuit Haïti de VS werd binnengebracht. In Haïti waarde het al 3 tot 7 jaar rond. Deze introductie in de Verenigde Staten komt mogelijk voor rekening van één persoon.
Onderzoek van Rambaut en andere uit 2007 suggereert dat het virus tien jaar eerder dan eerst was aangenomen al in de Verenigde Staten rondwaarde. Onderzoek gepubliceerd in Nature suggereert dat het aidsveroorzakende virus al een eeuw onder de mensheid verspreid is. Door het genetisch profiel van oude stammen van het virus te vergelijken met moderne varianten werd de mutatiesnelheid uitgerekend.
Op basis hiervan schatten de onderzoekers de ontstaansperiode ergens tussen 1884 en 1924. De onderzoekers stellen dat deze periode samenvalt met het ontstaan van steden in Afrika, waardoor de voedingsbodem ontstond voor verdere verspreiding van het virus. Desondanks suggereert hetzelfde onderzoek dat rond 1960 slechts enkele duizenden Afrikanen met het virus besmet geweest zijn.
.
.
Apen
.
Het aidsvirus komt oorspronkelijk voor bij apen.Volgens Goudsmit is het virus bij de mens terechtgekomen door een toegenomen contact tussen mensen en apen. Hiv is een virus en heeft dus gastheren nodig. Het aidsvirus stapte van de ene gastheer (de aap) over naar een andere gastheer, de mens, en evolueerde verder.
.
.
Oorzaak
.
Aids was in de eerste decennia na de ontdekking een ziekte, die in de meeste gevallen vrij snel een dodelijke afloop had. Hiv is een virus en kan worden overgedragen wanneer een slijmvlies of de bloedsomloop in aanraking komt met een hiv-besmette lichaamsvloeistof, zoals bloed, sperma, vaginale afscheiding, voorvocht en moedermelk.
Overdracht van besmetting kan dus plaatsvinden tijdens anale, vaginale of orale seks, een bloedtransfusie met besmet bloed, het gebruik van besmette injectienaalden, en overdracht van moeder op kind tijdens de zwangerschap, geboorte of door borstvoeding. De tabel hieronder is een weergave van de kans op besmetting met betrekking tot verschillende besmettingswegen.
.
.
.
.
besmettingsroute
geschat gemiddeld aantal besmettingen op 10.000 blootstellingen
bloedtransfusie
9.000
besmetting van een kind bij geboorte uit een seropositieve moeder
2.500
injectienaalden, intraveneus drugsgebruik
67
anale seksuele penetratie (ontvangend)
50
ingrepen met een percutaneuze toegangsnaald
30
vaginale seksuele penetratie (ontvangend)
10
anale seksuele penetratie (penetrerend)
6,5
vaginale seksuele penetratie (penetrerend)
5
orale seks (met een man, ontvangend)
1
orale seks (met een man, penetrerend)
0,5
.
.
Een virus heeft een incubatietijd, dat is de tijd tussen de besmetting en het uitbreken van de ziekte. Bij aids is de gemiddelde incubatietijd 9 à 10 jaar. Na deze periode wordt men dus pas echt ziek en heeft men aids. De eerste 9 à 10 jaar is men seropositief.
.
.
Hiv
.
.
structuur aidsvirus
.
.
Aids is een syndroom dat bij mensen meestal veroorzaakt wordt door hiv-1. Er is een stamboom van aidsvirussen, daarbij wordt verschil gemaakt tussen menselijke virussen (hiv) en apenvirussen (SIV, Simian Immunodeficiency Virus). De mensvirussen worden onderverdeeld in het veel voorkomende hiv-1 en het zeldzamere hiv-2, dat vooral voorkomt in West-Afrika.
Een besmetting met hiv-1 is zonder behandeling fataal, maar mensen die met hiv-2 besmet worden, krijgen niet altijd aids. De aapvirussen kunnen gesplitst worden in een chimpanseevirus, een roodkopmangabévirus en verschillende meerkatvirussen. De verschillen tussen deze virussen komen door verschillen in het erfelijk materiaal, RNA, een stof die sterk op het DNA lijkt.
Het aidsvirus behoort tot de retrovirussen, waarvan het genetisch materiaal bestaat uit RNA (ribonucleïnezuur). RNA dient normaal voor de reproductie van het eigen DNA. Het retrovirus tracht via het DNA van de besmette gastheer zijn eigen erfelijk materiaal te vermenigvuldigen.
Een virus is geen cel en heeft zelf geen enzymen waarmee een stofwisseling in stand kan worden gehouden. Een virus is voor zijn vermenigvuldiging daarom aangewezen op levende cellen. Daartoe dringt een virus levende lichaamscellen binnen en dwingt deze om nieuwe virusdeeltjes te maken die gelijk zijn aan het oorspronkelijk binnengedrongen deeltje. Het virale RNA wordt met behulp van enzymen ‘vertaald’ in DNA. Het virale DNA dringt binnen in het DNA van de gastheercel en zet de gastheercel aan tot het maken van viraal RNA voor hiv.
Het erfelijk materiaal van virussen is omhuld door eiwitten. Vaak kan een vaccin tegen een virus worden gemaakt door antistoffen tegen die eiwitten te laten opwekken. Helaas kunnen deze eiwitten bij het aidsvirus snel muteren, wat de bestrijding ervan moeilijker maakt. Het is tot dusver niet mogelijk gebleken om een vaccin te maken om de productie van antistoffen te bevorderen, want die helpen maar tegen één vorm van het eiwitomhulsel.
Aangezien dit eiwit mogelijk verder gemuteerd is heeft een dergelijk vaccin geen blijvend effect. Het tweede nadeel van de snelle mutatie is dat hiv zelf niet getraceerd kan worden. De ziekte wordt dan ook vastgesteld door bloed te testen op aanwezigheid van antistoffen.
Als een vrouw met hiv zwanger is, kan haar baby met het virus besmet ter wereld komen. Vaker treedt besmetting pas na de geboorte op. De baby zal wel antistoffen hebben maar die duiden in dit geval niet noodzakelijk op een besmetting met het virus.
.
.
Symptomen
.
Een infectie met hiv leidt tot een algemene immunodeficiëntie. Dit wil zeggen dat de specifieke afweer tegen bedreigingen voor het lichaam wordt afgebroken. We spreken van het aidsstadium als er per microliter bloed nog slechts 200 T-helpercellen of minder worden aangetroffen.
Deze verminderde afweer leidt tot een grotere gevoeligheid voor infecties. De aidspatiënt wordt sneller ziek en kan aan meer ziekten tegelijk gaan lijden. Ook kunnen ziekteverwekkers die gezonde personen zonder problemen meedragen de kop opsteken omdat ze niet meer onderdrukt worden door het afweersysteem. Dit noemen we het aids related complex.
.
.
De volgende symptomen kunnen optreden als ziekten en symptomen:
longziekten
kanker (met name kaposisarcoom)
herpesinfecties
acute necrotiserende ulceratieve gingivitis
Candida albicans proliferatie en andere schimmelinfecties
chronische diarree
.
Wanneer geen behandeling, bestaande uit antivirale medicijnen, voorhanden is, bedraagt de levensverwachting van een aidspatiënt 6 tot 18 maanden (gemiddeld 9,2 maanden). Patiënten die met een combinatie van antivirale middelen (HAART) behandeld worden hebben over het algemeen een normale levensverwachting.
.
.
.
.
Preventie
.
Condoomgebruik
.
Het gebruik van een condoom maakt de kans op besmetting door aids veel kleiner maar de kans op besmetting blijft aanwezig, zoals ook zwangerschappen bij het gebruik van condooms niet uitgesloten zijn. Bij zeer massaal, langdurig en zorgvuldig condoomgebruik wordt het aantal besmettingen uiteindelijk zo laag dat de epidemie uitwoedt. Het bevorderen van het gebruik van condooms in onder andere derdewereldlanden is een middel om ervoor te zorgen dat aids en hiv zich minder verspreiden.
.
.
.
.
Actuele situatie
.
Tegen hiv bestaat geen vaccin en er zijn geen medicijnen die aids kunnen genezen. Er zijn wel medicijnen die de replicatie van het virus remmen, de zogeheten hiv-remmers. De huidige behandeling van aids bestaat uit een combinatie van meerdere van deze aidsremmers, die HAART (Highly active anti-retroviral therapy) wordt genoemd. Deze therapie is zeer effectief, zodat in de Westerse wereld de levensverwachting van hiv-positieve patiënten tegenwoordig de normale levensverwachting benadert.
Een hiv-besmetting is hierdoor veranderd in een chronische ziekte. In veel derdewereldlanden en met name in zuidelijk Afrika, waar de ziekte de grootste ravage aanricht, zijn aidsremmers echter zeer moeilijk verkrijgbaar en vaak onbetaalbaar. De farmaceutische industrie heeft onder druk van de politiek en aidsorganisaties wel de prijzen voor haar aidsremmers verlaagd. Daarmee wordt de therapie echter nog niet voor alle mensen betaalbaar en zijn de logistieke problemen ook niet opgelost.
Het succes van de behandeling van hiv heeft ertoe geleid dat het beeld van hiv is veranderd. Mensen zijn minder bang om hiv op te lopen en vertonen daardoor vaker risicogedrag. De laatste jaren wordt in Westerse landen een duidelijke stijging gezien in het aantal nieuwe hiv-besmettingen en andere soa’s. Eind 2007 waren wereldwijd 33 miljoen mensen geïnfecteerd met hiv, waarvan 22 miljoen in zuidelijk Afrika.
Dat jaar stierven ongeveer 2 miljoen mensen aan de gevolgen van hiv. Volgens het jaarrapport van UNAIDS in 2009 liepen in 1996, toen het aantal nieuwe besmettingen een hoogtepunt bereikte, 3,5 miljoen mensen een nieuwe hiv-besmetting op.Dat komt overeen met circa 1 nieuwe besmetting per 9 seconden.
.
.
Ten slotte
.
Een samenleving met hetzij 100% perfect condoomgebruik hetzij alleen exclusieve monogame relaties is een utopie. De combinatie van beide – het condoom en trouw aan de partner – kan zowel op individueel niveau als op het niveau van de samenleving een goede bescherming bieden. Het idee van exclusieve monogamie dan wel het celibaat voor iedereen gaat voorbij aan de realiteit waarin de meeste mensen serieel monogaam zijn en circa 30% van de mensen ook tijdens een relatie andere seksuele contacten heeft.
De Bijbel vertelt ons dat God de aarde in zes dagen schiep, en dat de planten en dieren ‘naar hun aard’ (Hebreeuws: miyn, ook wel ‘soort’) werden geschapen. De verschillende typen planten en dieren werden dus apart geschapen, en hoewel er uit één type meerdere soorten kunnen ontstaan, is er dus geen sprake van grootschalige gezamenlijke afstamming, zoals de evolutietheorie stelt. Bovendien was de tijdschaal van de schepping veel te kort om evolutie plaats te laten vinden.
Hoewel de Bijbel en evolutie diametraal tegenover elkaar staan, zijn sommige christenen toch zó onder de indruk van het ogenschijnlijk overtuigende bewijsmateriaal voor evolutie, dat ze naar allerlei manieren zoeken om toch in evolutie en de miljarden jaren te kunnen geloven. (Al hebben maar weinigen dit bewijsmateriaal goed onderzocht.) Eén van de meest toegeeflijke compromisposities is theïstisch evolutionisme.
Het idee is dat God evolutie gebruikte als scheppingsmethode. De mate waarin God hier actief bij betrokken is geweest varieert van theïstisch evolutionist tot theïstisch evolutionist, maar allemaal accepteren ze de miljarden jaren en grootschalige gezamenlijke afstamming. Dus waarom niet schepping en evolutie? Kan God niet gewoon gebruik gemaakt hebben van evolutie als manier om ons te scheppen? Nee. Evolutie en geloof in de Bijbelse God zijn onverenigbaar.
.
Tegen het karakter van God
.
Theïstisch evolutionisme levert een totaal verkeerd beeld van het karakter van God. De God van de Bijbel is goed (Lucas 18:19) en alles wat Hij doet is volmaakt (Deut 32:4). Maar hoe is de God van theïstisch evolutionisme?
Evolutie staat in schril contrast met Gods volmaaktheid. Evolutie door mutaties en natuurlijke selectie is een verschrikkelijk wreed proces. Honderden miljoenen jaren lang hebben dieren geleden, hebben dieren elkaar bestreden, bejaagd en gedood, zijn dieren om het leven gekomen door ziekte, honger of predatie.
De ‘voorwaartse stappen’ in de evolutie als gevolg van natuurlijke selectie zijn ten koste gegaan van miljoenen individuen die de strijd om het bestaan en succesvolle voortplanting verloren hebben. Degenen die te zwak waren zijn genadeloos verdelgd. De geschiedenis van het leven is er één van ongekend veel pijn, ziekte, lijden, dood en talloze uitstervingen.
.
.
.
.
De evolutionaire tijdlijn: Het ontstaan van de mens werd vooraf gegaan door honderden miljoenen jaren van natuurlijke selectie, pijn, ziekte, predatie en dood. De god van miljoenen jaren van evolutie en natuurlijke selectie is wreed en bloeddorstig. Zelfs atheïsten zien deze grote tegenstrijdigheid in. Darwin zelf noemde de werken der natuur (natuurlijke selectie) klunzig, verspillend, blunderend, laag en verschrikkelijk wreed.
De atheïstische bioloog en Nobelprijswinnaar Jacques Monod zei:
Natural selection is the blindest, and most cruel way of evolving new species […] because it is a process of elimination, of destruction. The struggle for life and elimination of the weakest is a horrible process, against which our whole modern ethics revolts. An ideal society is a non-selective society, is one where the weak is protected; which is exactly the reverse of the so-called natural law. I am surprised that a Christian would defend the idea that this is the process which God more or less set up in order to have evolution. Jacques Monod, “The Secret of Life,” Interview met Laurie John, Australian Broadcasting Co., 10 juni 1976
De filosoof David Hull schreef:
Whatever the God implied by evolutionary theory and the data of natural history may be like, He is not the Protestant God of waste not, want not. He is also not a loving God who cares about His productions. He is not even the awful God portrayed in the book of Job. The God of Galápagos is careless, wasteful, indifferent, almost diabolical. He is certainly not the sort of god to whom anyone would be inclined to pray. Hull, David L., “The God of the Galápagos,” review van Darwin on Trial, Nature, vol. 352 (August 8, 1991), p. 486
.
De god van de evolutie kan dus onmogelijk een goede, liefhebbende God zijn
.
Is God verantwoordelijk?
.
Op dit moment is de wereld een verschrikkelijke plaats om op te leven.2 Maar als (theïstisch) evolutionisme klopt, is dat altijd al zo geweest. Als het altijd zo is geweest, en het zelfs de scheppingsmethode is geweest… dan is God verantwoordelijk voor al deze ellende. Dan is God de schuldige van dit alles.
De Bijbel leert ons echter iets anders. Tijdens de schepping observeerde God meerdere malen dat het ‘goed’ was (Genesis 1:4, 10, 12, 18, 21, 25), en nadat Hij zijn werk voltooid had zelfs ‘zeer goed’ (1:31). Ook staat er dat God de dieren ‘het groene kruid’ als voedselbron gaf (1:30), dus er was geen predatie.
Het is ook zeer waarschijnlijk dat de dieren met een ziel oorspronkelijk niet dood gingen. Maar door toedoen van de mens kwam hier verandering in. Bij de zondeval keerde de mens God de rug toe, en bracht daarmee al de ellende in de wereld die we nu zien. De mens, niet God, is dus verantwoordelijk.
.
Conclusie
.
De God van de Bijbel is goed, liefhebbend en zorgzaam, maar de god van evolutie is wreed en gemeen. De Bijbel zegt dat pijn, predatie en dood pas bij de zondeval in de wereld kwamen, en de mens is hiervoor verantwoordelijk. Maar theïstisch evolutionisme behelst dat deze verschrikkelijke dingen er honderden miljoenen jaren voor het ontstaan van de mens al waren, en dat God dus verantwoordelijk is. De christelijke God kan onmogelijk evolutie hebben gebruikt om het leven te scheppen.
.
Referenties en voetnoten
.
Gould, Stephen Jay, “Darwin and Paley Meet the Invisible Hand,” Natural History, vol. 99 (November 1990), p. 12
Richard Dawkins weet het goed te omschrijven: ‘The total amount of suffering per year in the natural world is beyond all decent contemplation. During the minute that it takes me to compose this sentence, thousands of animals are being eaten alive, many others are running for their lives, whimpering with fear, others are being slowly devoured from within by rasping parasites, thousands of all kinds are dying of starvation, thirst and disease.’Dawkins, Richard, “God’s Utility Function,” Scientific American, vol. 273 (November 1995), pp. 80‑85.
Kruiden werden van oudsher, naast hun smaak, gebruikt om hun helende krachten en bijzondere effecten op ons lichaam. Het wetenschappelijk onderzoek naar de werkzaamheden van kruiden als geneesmiddel is complex omdat heel vaak meerdere bestanddelen (iedere plant is een mengsel van actieve stoffen) bijdragen aan het gewenste effect. Hieronder vind je enkele kruiden terug, met hun respectievelijke effecten.
Tarwe
De stoffen in tarwe voorkomen bijvoorbeeld bloedarmoede, werken laxerend, zorgen voor de nodige mineralen en houden het goed humeur erin. Ze werken opwekkend en verhelpen zenuwachtigheid.
Tijm
Tijm is een natuurlijk antibioticum, uitstekend om thee tegen verkoudheid en griep van te maken.
Tomaat
Tomaat remt de groei van bacteriën die voor etter en huidschimmels zorgen. Tomaten verhogen de weerstand van het lichaam. Ze werken bovendien samentrekkend, vochtafdrijvend en licht laxerend. Tomaten wekken de eetlust op en zijn lekker fris in de zomer. Tomatensap voorkomt vroegtijdige veroudering en oververmoeidheid, het verfrist het lichaam en reinigt het. Tomatensap neemt zelfs sommige onaangename lijfgeuren weg. Je kan je gelaat grondig reinigen met een watje vol versgeperst tomatensap. Tomaat zorgt voor een frisse gelaatskleur en maakt de huid soepeler.
Tuinkers
Tuinkers bevat heel veel vitamine C en wordt daarom ook in voorjaarskuren gebruikt.
Ui (ajuin)
De ui werkt desinfecterend en zuivert je keel, luchtwegen en ingewanden. De ui stond ook bekend als afrodisiac. Werk preventief en leg een ongepelde ui in de kamer. Het zwart worden van de ui betekent dat die bacteriën opgenomen heeft en ziekte vermeden heeft.
Kruiden werden van oudsher, naast hun smaak, gebruikt om hun helende krachten en bijzondere effecten op ons lichaam. Het wetenschappelijk onderzoek naar de werkzaamheden van kruiden als geneesmiddel is complex omdat heel vaak meerdere bestanddelen (iedere plant is een mengsel van actieve stoffen) bijdragen aan het gewenste effect. Hieronder vind je enkele kruiden terug, met hun respectievelijke effecten.
Tarwe
De stoffen in tarwe voorkomen bijvoorbeeld bloedarmoede, werken laxerend, zorgen voor de nodige mineralen en houden het goed humeur erin. Ze werken opwekkend en verhelpen zenuwachtigheid.
Tijm
Tijm is een natuurlijk antibioticum, uitstekend om thee tegen verkoudheid en griep van te maken.
Tomaat
Tomaat remt de groei van bacteriën die voor etter en huidschimmels zorgen. Tomaten verhogen de weerstand van het lichaam. Ze werken bovendien samentrekkend, vochtafdrijvend en licht laxerend. Tomaten wekken de eetlust op en zijn lekker fris in de zomer. Tomatensap voorkomt vroegtijdige veroudering en oververmoeidheid, het verfrist het lichaam en reinigt het. Tomatensap neemt zelfs sommige onaangename lijfgeuren weg. Je kan je gelaat grondig reinigen met een watje vol versgeperst tomatensap. Tomaat zorgt voor een frisse gelaatskleur en maakt de huid soepeler.
Tuinkers
Tuinkers bevat heel veel vitamine C en wordt daarom ook in voorjaarskuren gebruikt.
Ui (ajuin)
De ui werkt desinfecterend en zuivert je keel, luchtwegen en ingewanden. De ui stond ook bekend als afrodisiac. Werk preventief en leg een ongepelde ui in de kamer. Het zwart worden van de ui betekent dat die bacteriën opgenomen heeft en ziekte vermeden heeft.
In 1919 was er een 62-jarige man uit Foggia die steunde op twee stokken om te lopen. Door van een koets te vallen had hij zijn benen gebroken en de dokters slaagden er niet in hem te genezen. Pater Pio hoorde zijn biecht en zei hem daarna: “Sta op en vertrek! Die stokken moet je wegwerpen”. De man gehoorzaamde terwijl allen met verbazing toekeken.
Een opzienbarende gebeurtenis die alles in rep en roer zette overkwam een veertienjarige in 1919. Op vierjarige leeftijd getroffen door tyfus, was hij slachtoffer gebleven van een vorm van Engelse ziekte (rachitis) die zijn lichaam misvormde en twee opzichtige bochels veroorzaakte. Op een dag hoorde pater Pio hem de biecht en raakte hem daarna aan met zijn gestigmatiseerde handen. De jongen stond op van de bidstoel, kaarsrecht, zoals nooit tevoren.
Een jonge boerin van 29 jaar, genaamd Grazia en die blind geboren was, bezocht al een tijdje regelmatig de kleine kerk van het klooster. Op een dag vroeg Pater Pio haar of ze niet graag zou zien. “Natuurlijk zou ik dat willen,” zei ze, ” indien dat me niet tot de zonde zou brengen.” Hij antwoordde haar: “Dan zal je genezen.”
En hij stuurde haar naar Bari (Italië) om de vrouw van een briljant oogarts te ontmoeten. Na Grazia onderzocht te hebben, zei de oogarts aan zijn vrouw: “Ik kan niets doen voor dit meisje. Als Pater Pio een mirakel wil vragen, kan hij haar genezen. Maar ik moet haar naar huis sturen zonder een operatie.” De vrouw van de dokter stelde voor: “Aangezien Pater Pio haar gestuurd heeft, kan je niet één oog opereren?”
De dokter liet zich overtuigen en opereerde eerst één oog, daarna het anderen en Grazia was genezen. Terug in San Giovanni Rotondo, liep Grazia naar het klooster en wierp zich aan de voeten van Pater Pio. Deze zweeg een ogenblik, starend in de verte, terwijl hij het meisje geknield liet zitten; daarna zei hij haar recht te staan. Maar het meisje vroeg hem onophoudelijk: “Zegen mij, vader, zegen mij.”
Zelfs nadat Pater Pio een kruisteken over haar gemaakt had, wachtte Grazia onbeweeglijk. Toen ze blind was, zegende Pater Pio haar door haar de handen op te leggen. Omdat ze bleef herhalen: “Zegen mij, vader, zegen mij.” zei hij tot haar: “Wat wil je als zegening, meisje? Een emmer water over je hoofd?”
Een vrouw vertelde: “In 1947 was ik 38 jaar en op de radiografie hadden ze een tumor in mijn ingewanden vastgesteld. Een chirurgische ingreep was noodzakelijk. Alvorens naar het ziekenhuis te gaan, ging ik te biechten bij Pater Pio. Mijn man, mijn dochter en haar vriendin gingen mee naar San Giovanni Rotondo. Ik wou mijn probleem aan Pater Pio toevertrouwen, maar op een gegeven moment verliet hij de biechtstoel en ging weg.
Teleurgesteld omdat ik niet had kunnen biechten bij hem, begon ik te wenen. Mijn man vertelde aan een andere monnik de reden van onze pelgrimstocht. De monnik beloofde er met Pater Pio over te praten. Kort daarna, in de gang van het klooster, riep men mij. Pater Pio, omringd door velen, luisterde aandachtig naar mij. Hij vroeg naar de reden van mijn bezoek en stelde me gerust, zeggend dat ik in goede handen was en dat hij voor mij zou bidden, wat me verwonderde want Pater Pio kende me niet noch de chirurg.
Ik onderging de ingreep met hoop en sereniteit. De chirurg was de eerste die van een mirakel sprak. Met de radiografie in de handen, nam hij de appendix uit want er was geen spoor meer van de tumor. De chirurg, die niet gelovig was, bekeerde zich en liet in alle kamers van het ziekenhuis kruisbeelden plaatsen. Na een korte herstelperiode ging ik terug naar San Giovanni Rotondo om Pater Pio te zien.
Hij was op weg naar de sacristie maar toen hij me zag, draaide hij zich om en zei glimlachend: “Zoals je ziet, ben je teruggekeerd…” Ik kuste zijn hand en door de emotie hield ik zijn hand tussen de mijne.
Een man vertelde: “ik had al enkele dagen een zeer pijnlijke zwelling aan mijn linkerknie. De dokter had me gezegd dat het vrij gecompliceerd was en had me een reeks injecties voorgeschreven. Vooraleer aan deze behandeling te beginnen, kwam ik op het idee Pater Pio te consulteren. Na gebiecht te hebben, vertelde ik hem over mijn knie en vroeg hem voor mij te bidden.
Tegen het einde van de namiddag, toen ik bijna ging vertrekken, verdween de pijn plots. Ik bestudeerde mijn knie. Hij was niet meer gezwollen en zag er net hetzelfde uit als mijn rechterknie. Ik keerde terug al lopend om Pater Pio te bedanken. “Je moet mij niet bedanken, maar God.” zei Pater Pio. En met een glimlach voegde hij erbij: “Zeg aan je dokter dat hij zijn injecties aan zichzelf toedient.”
Een vrouw vertelde: “In 1952, na een normale zwangerschap, waren er bij de geboorte wat complicaties zodat men de forceps moest gebruiken om mijn zoon ter wereld te brengen. Men diende me in allerijl een bloedtransfusie toe die van een verkeerde bloedgroep bleek te zijn: men gaf me bloed van de groep A terwijl ik bloedgroep O heb. Deze vergissing bracht serieuze complicaties met zich mee: hoge koorts, stuipen, een longembolie, flebitis aan de onderste ledematen en bloedvergiftiging.
Een priester kwam me de laatste sacramenten toedienen. Ik ontving de H. Communie die ik met een beetje water moest nemen. Mijn ouders vergezelden de priester tot aan de uitgang en ik bleef alleen achter in mijn kamer. Pater Pio verscheen aan mij en zei: “Ik ben Pater Pio. Je zal niet sterven. Bid het Onze Vader en kom me later eens opzoeken.” Zieltogend deed ik de moeite me rechtop te zetten. Toen mijn ouders terugkeerden, vertelde ik hen over mijn visioen en ik vroeg hen samen met mij het Onze Vader te bidden.
Vanaf dat moment begon ik me beter te voelen. De dokters onderzochten me en oordeelden, rekening houdend met de ernst van mijn toestand, dat er een mirakel gebeurd was. Enkele maanden later ging ik naar San Giovanni Rotondo om Pater Pio te bedanken die me zijn hand gaf om te kussen. Terwijl ik hem bedankte, nam ik een doordringende viooltjesgeur waar.
Pater Pio zei: “Je hebt een mirakel verkregen, maar je moet mij niet bedanken, maar het H. Hart van Jezus die jou aan mij heeft toevertrouwd omdat je Hem trouw bent en je je devoties van de eerste vrijdag van de maand gedaan hebt.”
Een dame vertelde : “Wegens buikpijn moest ik in 1953 onderzoeken ondergaan. De resultaten toonden aan dat een dringende chirurgische ingreep noodzakelijk was. Een vriendin, die ik van mijn ziekte op de hoogte had gesteld, raadde me aan om naar Pater Pio te schrijven om zijn advies en gebed te vragen. Pater Pio raadde me aan om naar het ziekenhuis te gaan, en voegde eraan toe dat hij voor mij zou bidden.
Vooraleer ze de ingreep uitvoerden, voerden de artsen nog andere tests uit en stelden, tot hun grootste verbazing, vast dat ik niets meer mankeerde. Dit gebeurde veertig jaar geleden en niet alleen bedank ik Pater Pio nogmaals hiervoor, ik raad ook iedereen aan deze heilige, van wie de bemiddeling geen enkele twijfel lijdt, te aanroepen.”
Een vrouw vertelde: “In 1954 werkte mijn vader, toen 47 jaar, als spoorwegbeambte. Hij werd door een vreemde ziekte getroffen die hem het gebruik van zijn onderste ledematen deed verliezen. De zorgen die hij ontving brachten geen enkele verbetering en, na twee jaar, vreesde mijn vader om zijn job te verliezen. Aangezien de situatie steeds verslechterde, raadde een van mijn ooms aan om naar San Giovanni Rotondo te gaan, naar een kapucijn, die, naar zijn mening, van de Heer uitzonderlijke krachten had ontvangen.
Met veel moeite, trok mijn vader, vergezeld van en geholpen door mijn oom, naar het kleine centrum in Gargano. Aan de kerk gekomen zag hij Pater Pio. Deze merkte op dat mijn vader zich met moeite door de menigte bewoog en zei hardop: “Laat deze spoorwegbeambte voorbijgaan!” Nochtans kende Pater Pio mijn vader niet, en evenmin wist hij dat hij een spoorwegbeambte was.
Gedurende ongeveer een uur onderhield Pater Pio zich broederlijk met mijn vader. Hij legde de hand op zijn schouder, troostte hem met een glimlach en gaf hem enkele bemoedigende woorden. Toen hij wou vertrekken, merkte mijn vader niet onmiddellijk dat hij was genezen, maar mijn oom, totaal verrast, volgde hem, terwijl hij zijn beide stokken droeg!”
In Puglia, in Italië, stond een heel materialistisch ingestelde man bekend voor zijn heftigheid waarmee hij de godsdienst bestreed. Zijn echtgenote was religieus, maar hij had haar formeel verboden om naar de kerk te gaan, of zelfs hun zonen over God te spreken. In 1950 werd deze man ziek. De diagnose was verpletterend: “ongeneeslijk gezwel aan de hersenen en aan het rechteroor”. De zieke vertelt: “Ik werd naar het ziekenhuis van Bari gebracht. Ik had schrik om te lijden en om te sterven.
Ik was zo bang dat mijn ziel begon te verlangen zich tot God te wenden, iets wat ik niet meer had gedaan sinds mijn kinderjaren. Van Bari werd ik naar Milaan gebracht om er een chirurgische ingreep te ondergaan die mij misschien het leven ging redden. Mijn arts deelde me mee dat het om een heel gewaagde ingreep ging, waarvan het onmogelijk was om de afloop te voorzien. Terwijl ik in Milaan was, droomde ik op een nacht van Pater Pio.
Hij legde me de handen op en zei me: “Binnen afzienbare tijd zul je genezen.” ’s Ochtends voelde ik me beter. De artsen waren verbaasd om me in een betere toestand te zien, maar oordeelden toch dat een tussenkomst absoluut noodzakelijk was. Even voor de ingreep sloeg ik in paniek en ik vluchtte het ziekenhuis uit. Ik ging naar mijn ouders in Milaan, waar mijn vrouw zich eveneens bevond. Na enkele dagen kwam de pijn terug en die werd zo hevig dat ik naar het ziekenhuis moest terugkeren.
De artsen, die verontwaardigd waren over mijn vlucht, wilden me niet behandelen, maar volgden tenslotte hun professionalisme. Niettemin, alvorens de ingreep te beginnen, voerden ze nog enkele tests op me uit. Tot hun grote verbazing stelden zij geen enkel spoor meer vast van het gezwel. Ik was eveneens verrast, hoewel minder verbaasd dan de artsen, want terwijl ik de onderzoeken onderging, had ik een hevige geur van violettes, het teken van de aanwezigheid van Pater Pio, waargenomen.
Alvorens het ziekenhuis te verlaten, vroeg ik de rekening van de honoraria. Men antwoordde me: “U moet ons niets betalen, aangezien wij niets gedaan hebben om u te genezen.” Na mijn ontslag uit het ziekenhuis, besloot ik naar San Giovanni Rotondo te gaan, samen met mijn echtgenote, om Pater Pio te bedanken. Ik was er zeker van dat hij het was die me had genezen. Maar toen ik de kerk van het klooster van Notre-Dame-de-Grâces binnenging, verloor ik door een helse pijn het bewustzijn.
Twee mannen droegen me naar de biechtstoel van Padre Pio. Toen ik weer bij bewustzijn was, zei ik hem, nauwelijks ziende en nog altijd heel zwak: “Ik heb vijf zonen en ik ben zeer ziek; red mij, Pater, red mijn leven.” Hij antwoordde me: “Ik ben God niet – ik ben evenmin Jezus Christus; ik ben een priester zoals de anderen, niet meer en niet minder. Ik verricht geen wonderen.” Maar ik smeekte en huilde: “Alstublieft, Pater, red mij…” Pater Pio hield een moment stilte, hief vervolgens de ogen ten hemel en ik zag dat hij bad.
Opnieuw nam ik een hevige geur van violettes waar. Vervolgens zei Pater Pio me: “Keer naar huis terug en bid. Ik zal voor jou bidden. Je zult genezen.” Ik keerde naar huis terug en mijn ziekte verdween.”
Een man vertelde: “Verschillende jaren geleden, in 1950, werd mijn schoonmoeder in het ziekenhuis opgenomen met de bedoeling een kwaadaardig gezwel chirurgisch te verwijderen in de linker zijde. Enkele maanden later, moest zij een andere ingreep ondergaan, deze keer aan de rechterzijde. Aangezien het gezwel zich begon uit te zaaien, gaven de artsen van het ziekenhuis van Milaan de zieke nog slechts drie of vier maanden te leven. In Milaan sprak iemand ons over Padre Pio en over de wonderen die aan zijn bemiddeling worden toegekend.
Ik vertrok onmiddellijk naar San Giovanni Rotondo. Wanneer het mijn beurt om te biechten was, vroeg ik Padre Pio om de gunst van de genezing voor mijn schoonmoeder. Padre Pio zuchtte tweemaal en zei “Laten we allemaal bidden en zij zal genezen”. Zo gebeurde het ook. Na de tussenkomst herstelde mijn schoonmoeder en ze ging Padre Pio bedanken die haar glimlachend zei: “Ga in vrede, meisje! Ga in vrede!”
In plaats van drie of vier maanden die de artsen haar hadden gegeven, leefde mijn schoonmoeder nog negentien jaar, Padre Pio voor eeuwig dankbaar.”
Ebola is een zeldzame maar ernstige infectieziekte die in Afrika voorkomt en gepaard gaat met bloedingen in het lichaam (hemorragische koorts). De ziekte wordt veroorzaakt door een draadvormig virus (filovirus). Er bestaan ook enkele andere virussen die een gelijkaardige hemorragische koorts kunnen veroorzaken, het marburgvirus en het lassavirus.
De ziekte ebola is vernoemd naar de rivier Ebola in de Congo, waar het virus voor het eerst in 1976 werd gevonden. In dat jaar waren er uitbraken in Soedan en het toenmalige Zaïre (nu de Democratische Republiek Congo). Ebola veroorzaakte in de jaren daarna meerdere epidemieën in Afrikaanse landen.
Er zijn aanwijzingen dat vruchtenetende vleermuizen (o.a. vliegende honden) de natuurlijke gastheer van het Ebolavirus zijn. Zij verspreiden het virus onder meer via hun ontlasting. Verschillende dieren in het Afrikaanse tropische regenwoud kunnen met het virus worden besmet, zoals chimpansees, gorilla’s en antilopen. Als mensen deze dieren slachten en eten, kunnen zij het virus ook krijgen.
.
.
.
.
.
Het virus ontsnapt grotendeels aan het afweersysteem van de mens, en kan zich daarom ongeremd vermenigvuldigen en toenemende orgaanschade aanrichten. De kans op overlijden bedraagt meer dan 50%.
.
2. Hoe verloopt de besmetting?
.
Ebola is een zeer gevaarlijke, maar niet heel besmettelijke ziekte. Besmetting gebeurtenkel via direct contact met bloed of lichaamsvochten (speeksel, zweet, stoelgang, braaksel, sperma, urine, vaginale secreties en menstruatiebloed), of door indirect contact met gebruiksvoorwerpen die besmet zijn met bloed of lichaamsvochten van een ziek persoon .
Daarom lopen onvoorbereide gezondheidswerkers, familieleden en andere mensen die in nauw in contact zijn gekomen zijn met besmette of overleden patiënten risico om ook besmet te raken. Er is geen risico op besmettingsgevaar wanneer besmette personen nog niet ziek zijn.
Besmettingsgevaar wordt pas belangrijk enkele dagen na het begin van de ziekteverschijnselen, wanneer het aantal virussen in de lichaamsvochten groot is.
De ziekte kan ook overgedragen worden door het slachten en opeten van een ziek wild dier (bushmeat).
Er is geen besmettingsgevaar via de lucht (bv. door niezen of hoesten) of via insectenbeten.
.
3. Wie loopt kans om ziek te worden?
.
Dit zijn met name verzorgers van patiënten zoals gezondheidswerkers en familieleden. U kunt alleen besmet raken door direct contact met een patiënt. Het virus wordt hierbij overgedragen via lichaamsvloeistoffen (bloed, speeksel, zweet en dergelijke). Daarnaast kunnen mensen ziek raken door het eten van zieke wilde dieren.
.
4. Waar komt ebola voor?
.
Sinds februari 2014 is er een ebola-epidemie in Guinée Conakry, Sierra Leone en Liberia. De uitbraak is waarschijnlijk begonnen in het regenwoud in Zuidoost Guinee, vermoedelijk na het eten van besmette dieren uit het oerwoud. De uitbraak heeft zich vervolgens verder verspreid via begrafenisrituelen. Daarbij reizen mensen uit Guinee, Sierra Leone en Liberia heen en weer over de grenzen tussen deze landen om hun overleden familieleden een traditionele laatste eer te bewijzen.
Dit is de ergste ebola-epidemie die ooit beschreven is, gezien het hoge aantal ziekte- en sterfgevallen, maar ook omwille van de geografische spreiding. Medio augustus 2014 waren er al meer dan 1.000 mensen overleden.
Toch moeten deze cijfers in perspectief geplaatst worden: er overlijden dagelijks bijvoorbeeld meer dan 3000 mensen aan malaria en zo’n 4000 aan diarreeziekten.
.
5. Wat zijn de symptomen van ebola?
.
De klassieke symptomen van een ebolavirusziekte zijn hoge koorts, al dan niet met hoofdpijn, keelpijn, misselijkheid, braken, diarree, en in een later stadium ook bloedingen. 40 tot 90% van de zieken overlijdt.
.
6. Is er een behandeling?
.
Nee, er is geen vaccin of medicijn tegen ebola beschikbaar. De behandeling bestaat hoofdzakelijk uit het bestrijden van de complicaties. Ebola zorgt voor zulke ernstige klachten dat mensen altijd verzorgd moeten worden, vooral op het moment dat zij het meest besmettelijk zijn. Op dit moment wordt in zeer beperkte mate een experimentele behandeling gegeven met een niet-geregistreerd geneesmiddel.
.
7. Hoe wordt de ziekte bestreden?
.
.
.
.
.
Een ebola-uitbraak wordt bestreden door patiënten snel te herkennen, en af te zonderen (te isoleren) zodat er geen nieuwe besmettingen plaatsvinden. Mensen die (zonder bescherming) in aanraking zijn geweest met een patiënt, worden drie weken lang gevolgd om te kijken of zij ook ziek worden. Is dat het geval, dan worden zij ook meteen opgenomen in het ziekenhuis, waarbij zij afgezonderd van andere patiënten worden verpleegd.
Artsen en verpleegkundigen die patiënten behandelen en verzorgen dragen beschermende kleding en volgen strenge regels om besmetting en verspreiding te voorkomen.
.
.
8. Zijn er reisbeperkingen voor Guinée Conakry, Sierra Leone en Liberia?
.
Passagiers die van plan zijn naar Freetown, Conakry, Monrovia of Lagos te vliegen doen er goed aan de informatie op de website van de Wereldgezondheidsorganisatie en de reisadviezen van de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken te raadplegen.
Er zijn op dit ogenblik (medio augustus) geen reisbeperkingen voor Sierra Leone, tenzij naar de betrokken gebieden diep in het binnenland. De Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken raadt aan niet-essentiële reizen naar Guinée Conakry en Liberia uit te stellen of te annuleren.
Ook worden extra voorzorgsmaatregelen geadviseerd indien u naar een van deze landen reist:
• Vermijd contact met zieke mensen
• Vermijd het manipuleren van zaken die mogelijk in contact kwamen met bloed of lichaamsvochten van besmette personen.
• Vermijd contact met wilde dieren (apen, vleermuizen)
• Eet geen rauw vlees of ‘bushmeat’
• Volg de gebruikelijke reisadviezen en ook de extra hygiëneadviezen.
.
9. Bestaat het risico dat ebola zich ook in België verspreidt?
.
In de getroffen landen worden alle uitgaande passagiers op vliegvelden, havens en andere grensovergangen gescreend op ziekteverschijnselen. Er zijn ook internationale en nationale afspraken (IATA guidelines, International Health Regulations ) gemaakt om tijdig mensen met infectieziekten te herkennen en op te vangen in het vliegtuig en op de luchthaven.
Hoewel het niet uitgesloten is dat een besmet persoon ook in België belandt, is het hoogst onwaarschijnlijk dat de ziekte zich hier naar anderen verspreidt. Een patiënt is pas besmettelijk als hij symptomen van de ziekte heeft. De patiënt wordt dan zo ziek dat hij medische behandeling nodig heeft. Dus, de kans dat het virus zich ver buiten de landen verspreidt waar het nu voorkomt is niet zo heel erg groot.
In België zijn artsen en ziekenhuizen extra alert op mogelijke symptomen en kan er snel een diagnose gesteld worden. Een patiënt die ‘vermoedelijk’ met Ebola besmet is zal in Europa onmiddellijk in quarantaine gebracht worden, waarbij artsen en verplegers de patiënt alleen met de grootst mogelijke voorzorgsmaatregelen zullen benaderen.
De Hoge Gezondheidsraad heeft alvast een aantal richtlijnenvoor artsen en ziekenhuizen opgesteld indien ze geconfronteerd worden met mensen die recent zijn teruggekeerd uit Guinee, Sierra Leone, Liberia of Nigeria, en die ziektetekenen vertonen die kunnen wijzen op ebola. Alle ziekenhuizen in ons land zijn daarop voorbereid.
.
10. Wat moet u doen als u bij thuiskomst ziek word?
.
Voor de ziekte ebola kan het 2-21 dagen duren vóór de ziekteverschijnselen zichtbaar worden. Als u recent in een van de risicolanden bent geweest en binnen die tijd griepachtige verschijnselen krijgt, neem dan telefonisch contact op met de huisarts en vermeld waar u op reis bent geweest. Realiseer dat malaria nog steeds de meest waarschijnlijke oorzaak is indien u na terugkeer uit de tropen hoge koorts krijgt.
Mensensamenleving.me 