.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
Goed te herkennen aan
– de vrij losse trossen lichtroze tot bijna witte bloemen met
– een donkerrode tot zwarte top met groene verdikking
Algemeen
Middelste duivenkervel is een eenjarig, teer plantje van 20 tot 70 cm lang/hoog. Het geslacht is met ongeveer vijftig soorten inheems in de gematigde gebieden van Europa en Azië. Ze groeit op omgewerkte, vochtige, voedselrijke grond op akkers, langs heggen en in open bermen.
Bloem
Middelste duivenkervel bloeit vanaf mei tot en met september met lichtroze tot bijna witte bloemen. De bloemen vormen losse trossen van 6 tot 12 (15) bloemen en hebben een donkerrode tot zwarte top met groene verdikking. Het onderste kroonblad is vaak vrij en omlaag gericht. De twee kelkbladen hebben de kleur van de bloem, zijn gerafeld en staan plat tegen de (vergroeide) kroon.
Blad en stengel
De stengel en bladeren zijn blauwgroen.
Algemeen
– papaverfamilie (Papaveraceae)
– eenjarig
– zeldzaam voorkomend
– 20 tot 70 lang/hoog
Bloem
– lichtroze met donkere top
– mei t/m september
– tros
– gespoord
– 9 tot 14 mm
– 4 kroonbladen, vergroeid
– 2 kelkbladen
– 6 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– samengesteld
– dubbel geveerd
– top met spitsje
– rand gaaf
– voet wigvormig
– handnervig
– blauwgroen
Stengel
– liggend of klimmend
zie wilde bloemen
Goed te herkennen aan
– de roze/rode/witte, ongesteelde, klokvormige bloemetjes,
– bloeiend in de oksels van kleine, vlezige blaadjes, en
– groeiend op brakke plaatsen
Algemeen
Melkkruid is een vaste plant die voorkomt in de Nederlandse – en Vlaamse duinen en in slufters. Melkkruid komt ook in de kustgebieden van Europa en Noord-Amerika voor, de plant is een halofyt en wordt ingedeeld in de sleutelbloemfamilie. Melkkruid is een overblijvende, meestal lage, bodembedekkende plant, die groeit op hoge schorren en kwelders, op groene stranden, aan zeedijken, in brakke rietlanden, weilanden en in duinvalleien.
Ze heeft een duidelijke voorkeur voor brakke standplaatsen, maar wil niet regelmatig overspoeld worden met zeewater. Ze kan zich soms ook goed standhouden in een verzoetend milieu. Melkkruid komt algemeen voor in het maritiem gebied en ze is plaatselijk algemeen op de Waddeneilanden; zeldzaam in de duingebieden langs de gehele kust (incl. de Waddeneilanden) en eveneens zeldzaam in de rest van Zeeland, Zuid- en Noord-Holland, het noorden van Friesland en Groningen en langs het IJsselmeer.
Bloem
Melkkruid bloeit vanaf mei tot en met augustus. De ongesteelde bloemen hebben een bloemdek van 5 tot de helft klokvormig vergroeide, roze/rode/witte kelkbladen. De kroonbladen ontbreken. De bloemen staan in de oksels van de bladeren in het middelste gedeelte van de stengels. Wat verder in de bloeiperiode is dat goed zichtbaar. Hoe minder zout de bodem, hoe uitbundiger de bloei.
Blad en stengel
De bladeren staan min of meer tegenover elkaar of aan het einde van de stengel verspreid. De stengels staan rechtop of liggen en zijn dan alleen aan het einde opstijgend. Ze wortelen en hebben melksap, al is dat laatste niet altijd duidelijk te zien.
Algemeen
– sleutelbloemfamilie (Primulaceae)
– overblijvend
– algemeen tot zeldzaam
– 2 tot 30 cm
Bloem
– roze, rood, wit
– vanaf mei t/m augustus
– ongesteeld alleenstaand
– klokvormig
– 3 tot 6 mm
– 5 bloemdekbladen, vergroeid
– 5 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– verspreid of tegenoverstaand
– enkelvoudig
– elliptisch tot lijnvormig
– top spits
– rand gaaf
– voet afgerond
– 1-nervig
– vlezig
Stengel
– rechtop of liggend en opstijgend
– kaal
– rolrond of vierkantig
zie wilde bloemen
Mensensamenleving.me 