Categorie: mode en kledij
.
Christian Dior-2002-spring-ready to wear



























































.



























































.
.
Vandaag mag de bikini 66 kaarsjes uitblazen. Het minuscule kledingstuk werd geïntroduceerd in 1946 door ontwerper Louis Réard in Parijs. De bikini werd met weinig enthousiasme onthaald, omdat het de erogene zones van de vrouw sterk benadrukt. Réard vreesde dan ook dat geen enkel model zijn uitvinding zou willen dragen. Vandaag kijken we niet meer vreemd op wanneer we iemand op het strand zien flaneren in bikini en is het kledingstuk een gevestigde waarde geworden binnen de badmode.
.
Het tweedelige badpak stamt al van ver voor de 20e eeuw. Op muurschilderingen uit de 4e eeuw na Christus in het Siciliaanse dorpje Piazza Armerina zijn ook een soort bikini’s te zien, die gedragen worden door de tien Romeinse sportschoonheden.
.
.
.
.
In 1946 presenteerde auto-ingenieur Louis Réard de eerste bikini op de catwalk in Parijs. Hij omschreef het kledingstuk als ‘kleiner dan het kleinste badpak’. Voor de naam van de bikini haalde Réard de mosterd bij het Bikini-eiland in de de Stille Oceaan, waar er in 1946 door de Amerikaanse overheid atoomproeven werden uitgevoerd.
.
.
.
.
De introductie van de bikini sloeg in als een bom en het viel aanvankelijk niet in de smaak bij het grote publiek omwille van het expliciete erotische karakter. In Portugal, Spanje en Italië werd de bikini zelfs verboden en het Vaticaan beschouwde hem als immoreel.
Vanaf de jaren zestig veranderde het imago van de bikini onder invloed van Amerikaanse filmsterren en feministen. Het poseren in bikini betekende voor veel jonge sterretjes de weg naar een carrière in de filmindustrie en opende de deuren naar de glamour van Hollywood. Zo werd Rita Hayworth gefotografeerd in een bikini voor de cover van het tijdschrift Life en verscheen Ursula Andress in de film Dr.
No uit 1962 in een witte bikini terwijl ze uit de golven tevoorschijn komt. Toen actrices als Marilyn Monroe, Brigitte Bardot en zich in bikini vertoonden, leek de strijd gewonnen. De bikini ging deel uitmaken van de populaire cultuur en in 1960 bezong popzanger Brian Hyland het tweedelige badpak met ‘Itsy bitsy teenie weenie yellow polka dot bikini’.
.
.
.
.
Ondanks de stormachtige start is de bikini een algemeen aanvaard kledingstuk geworden in het Westen en is het een vast onderdeel van onze zomergarderobe. Er zijn ook variaties gekomen op het traditionele bikini-model door de introductie van het materiaal lycra. Voorbeelden hiervan zijn de monokini, microkini en tankini.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
















































.





















































.
.



































.
.




























































.
.


































Categorie: mode en kledij . Christian Dior-2003-spring-couture . Look 1 Look 2 Look 3 Look 4 Look 5 Look 6 Look 7 Look 8 Look 9 Look 10 Look 11 Look 12 Look 13 Look 14 Look 15 Look 16 Look 17 Look 18 Look 19 Look 20 Look 21 Look 22 Look 23 Look […]
.
Vanaf de late Middeleeuwen bestaat er een variatie aan tassen en beurzen. Dit waren toen al praktische accessoires bij de kleding die nog geen binnenzakken kende. Gemaakt van leer, linnen, zijde, fluweel tot prachtig geborduurd, hadden ze vakjes voor het meedragen van geld en andere persoonlijke benodigdheden. Men had een ruime keus van stoere beugeltassen met wel achttien verborgen vakjes, leren beurzen met decoratief metalen beslag tot buidel vormige beurzen aan lange trekkoorden. Met uitzondering van enkele vroege voorbeelden van tassen die om de schouder werden gehangen, zoals sommige jachttassen, werden tassen en beurzen in die tijd aan de riem of gordel gedragen. Een draagwijze die zowel voor mannen en vrouwen modieus was.
Met de komst van de binnenzakken in de mannenkleding aan het einde van de 16 de eeuw en in de 17 de eeuw raakte de tas bij de man langzaam uit. Met uitzondering van de jacht en documententas werd de tas in de volgende eeuwen het exclusieve domein van de vrouw. Naast tassen en beurzen voor het dagelijkse gebruik, kende men kleine exemplaren die gebruikt werden voor speciale doeleinden. Als huwelijksbeurs, speelbeurs, aalmoezenbeurs, reuktasje of nieuwjaarsgeschenk vervulden ze allemaal hun eigen bijzondere rol.
.
.

buidel – beursje
.
.

buidel hangend -fluweel-zilverdraad – eerste helt 17 e eeuw
.
.
.
Naast tassen en beurzen voor aan de riem konden vrouwen hun beursjes ook hangen aan het tuigje. Een veel in Nederland en in sommige delen van Duitsland voorkomend alternatief om persoonlijke benodigdheden mee te nemen was de tas met zilveren beugel en haak om aan de rokband te hangen. De beugeltas werd in Nederland vanaf de tweede helft van de 17 de eeuw tot in het begin van de 20 ste eeuw gedragen.
Gedurende de 17 de, 18 de en een groot deel van de 19 de eeuw was de dameskleding zo wijd dat het gemakkelijk was om onder de rok één of twee losse zakken onzichtbaar te dragen. Deze zogenoemde dijzakken werden gedragen als paar, één op elke heup hangend.
.
.

tas met zijzakken -1766
.
.

handwerktas-bloemen-zijde-Frankrijk-17 e eeuw
.
.
.
Onder invloed van de ontdekking van Pompeï en het herontdekken van de Griekse tempels werd in de loop van de 18 de eeuw alles wat met de Griekse en Romeinse Oudheid te maken had erg populair. Men kreeg een andere architectuur en andere meubels maar ook een heel andere mode en andere tassen. De wijde japonnen verdwenen. De japon werd sluik, de taille ging omhoog tot vlak onder de buste en een modieuze japon moest het liefst van fijne linnen of mousseline zijn. Voor de goedgevulde dijzak is geen plaats meer onder deze ragfijne japonnen. De inhoud van de dijzak verhuist naar de eerste echte voorloper van de handtas, het reticule. Het reticule had een draagkoord of ketting om in de hand te dragen. Gedurende enkele decennia bleef het modieus om de tas in de hand te dragen.
.
.

Reticule-1840-1870
.
.

Zijde-reticule-19e-eeuw
.
.

Tericule-1855
.
.
Met de industriële revolutie (ca.1760-1830) kwamen ‘nieuwe’ materialen als papier-maché, ijzer en geslepen staal die tevens hun weg vonden naar de tas. Een rijkdom aan tassen in aparte vormen en materialen zijn de ware ‘staaltjes’ van een nieuwe tijd. Met de opkomst van de reticule, leek de rol van de dijzakken uitgespeeld. Niets is minder waar gebleken. Het opnieuw wijder worden van de rokken leidde ertoe dat de herleving van grootmoederszakken- de dijzakken- rond 1830 met gejuich werd ingeluid. Tot in de 20 ste eeuw bleven sommige vrouwen de voorkeur aan deze zakken geven.
Het tuigje met daaraan hangende accessoires, al bekend uit vorige eeuwen, werd met de wijdere mode in de 19 de eeuw opnieuw populair. Onder invloed van de Romantiek kreeg het de nieuwe naam ‘chatelaine’ naar het Franse woord voor kasteelvrouwe, en duidend op de sleutels die de kasteelvrouw in de Middeleeuwen, als symbool van haar functie, aan haar riem droeg. Naast de chatelaine met naaigerei hing de vrouw in de 19 de eeuw een variatie aan nuttige accessoires aan de chatelaines. Een praktisch alternatief op de chatelaine was de chatelaine-tas.
Deze werd populair toen met de komst van de crinoline het dragen van een tas aan de rokband opnieuw inkwam. Met de toename van het reizen ontstaat een assortiment aan tassen voor de moderne reiziger. De kleine handbagage voor in de trein groeit uit tot de ware voorloper van de handtas, die de vrouw niet alleen op reis meeneemt, maar ook gebruikt voor op visite en bij het winkelen. Passend bij haar nieuwe rol kreeg ze de nieuwe naam handtas.
.
.
Aan het begin van de 20 ste eeuw heeft de handtas definitief de draagfunctie van de chatelaine en chatelainetas overgenomen
.

dijzak 1830
.
.

chatelaine
.
.

1791 chatelaine tas
.
.

chatelaine tas
.
.
.
De sierlijkheid van de tas is nog van groot belang maar de emancipatie van de vrouw, haar toenemende deelname aan het arbeidsproces en met de toenemende mobiliteit nemen de praktische eisen toe. De vrouw krijgt voor elke gelegenheid op de dag een tas. Het reticule of de beugeltas is sierlijk voor naar het theater, voor in de namiddag heeft ze een wandel- en visite tas en voor naar het werk worden documententassen aangeboden.
Onder invloed van filmsterren op het witte doek neemt het cosmeticagebruik en het roken een enorme vlucht. De ‘vanity-case’ in de 20 er jaren en de ‘minaudière’ in de 30 er jaren vervullen met hun vakjes voor de sigaretten en de make-up op sierlijke en vernuftige wijze de behoefte aan een speciale tas. Uitgevoerd in metaal, waaronder zilver of goud, of in kunststof versierd met strass is het een belangrijk accessoire voor de modieuze vrouw in die tijd.
.
.

vintage Engelse vanity case- 20 e eeuw
.
.

minaudiere- sigaretten, aansteker, poederdoos
.
.

minaudiere – Goyard
.
.

moderne minaudiere
.
.

leren-avondtas-1915
.
.

Kralentas-1920-1930
.
.

clutch-brokaat-1925
.
.
Niet alleen in gebruik maar ook in het materiaal heeft de draagster een grotere keuze dan ooit tevoren. Tassen van textiel, minuscuul petit point, maliën en kralen van glas of geslepen staal, zijn geliefd in de eerste decennia. Leer en kunststoffen vechten om de gunst van de tas. Leer is populair om zijn bijzondere structuur, de duurzaamheid en de kleurmogelijkheden. De kunststoffen celluloid, caseïne en celluloseacetaat zijn in de 20 er jaren in eerste instantie bedoeld als goedkope imitatie van de exclusieve beugels in schildpad en ivoor. In de 30 er jaren worden ze in tassen juist gewaardeerd om hun bij de tijd passende strakke structuur.
Allerlei nieuwe kunststoffen als pvc, perspex en nylon worden in die jaren uitgevonden, maar worden vooral na de Tweede Wereldoorlog opvallend verwerkt in tassen. Doosvormige tassen van harde kunststof, doorschijnend in zogenaamd lucite of in schitterende felle kleuren, en tassen van kunststof telefoondraden en tegels waren een groot succes. De Verenigde Staten heeft in die jaren een leidende rol in deze rages. De zachte kunststoffen worden als imitatieleer de grootste rivaal van leer.
.
.

Lucite-1950-1960
.
.

Tas-van-kralen-1954
.
.

leer-en-pauwenveren-1970-
.
.
.
In de 20ste eeuw groeit de verscheidenheid aan modellen van de tas sterk.
.
.

handtas van metalen kralen – Pierre Cardin- Frankrijk – 1970
.
.

lederen handtas tweede helft 20 e eeuw
.
.

schoudertas tweede helft 20 e eeuw
.
.

moderne rugtas
.
.
.
.
Dit geldt ook voor de tas. Hermès, Gucci, Louis Vuitton, Prada, Fendi en Judith Leiber zijn internationaal bekende merken die van origine betrekking hebben op handtassen of in elk geval op fijne exclusieve lederwaren. Sommige merken zijn bekend vanwege een specifieke tas. Een klassieker met allure is de ‘Kelly’ tas van Hermès. De leren Kelly-tas met hengsel werd ontwikkeld in 1935 uit een zadeltas die al in 1892 bestond. Ze dankt haar naam en adeldom aan actrice en prinses Grace Kelly die sinds haar verloving met prins Rainier van Monaco in 1955 de tas veel droeg. Het model wordt nog steeds door Hermès gemaakt.
Ook voor bekende modeontwerpers en/of modehuizen als Chanel, Dior, Yves Saint Laurent, Versace, Donna Karan en Dolce & Gabbana is de tas tegenwoordig een belangrijk modeaccessoire. In tegenstelling tot vorige eeuwen waarin de mode veel langzamer verliep, is de tas tegenwoordig een mode accessoire dat elk seizoen wisselt.
.
.

Kelly bag Hermes
.
.

Kelly bag Hermes
.
.

.
.





















































