Tagarchief: bier

Geel nagelkruid : Geum urbanum

Standaard

categorie :  Kamerplanten en bloemen

 

 

 

geel-nagelkruid

 

 

Goed te herkennen aan
– aan de kleine 5-tallige, lang gesteelde, gele bloemetjes met tussen de kroonbladen uitstekende spitse kelkbladen en
– aan de hoofdjes met vruchtjes, die een haakvormige, roodachtige snavel hebben

 

 

25-geel-nagelkruid

 

 

 

Algemeen

 

Geel nagelkruid of gewoon nagelkruid is een in de Benelux vrij algemeen voorkomende, 30-60 cm hoge kruidachtige plant uit de rozenfamilie(Rosaceae). De soort urbanum is afgeleid van het Latijnse woord voor stad, omdat de soort vroeger vooral in de buurt van steden en dorpen voorkwam.

Ze groeit op half beschaduwde plaatsen met vochtige tot droge grond in loofbossen en onder struikgewas, aan slootkanten, op noordhellingen in de duinen en op braakliggende terreinen.

 

 

 

 

 

Bloem

 

Geel nagelkruid bloeit vanaf mei tot en met juli (september) met kleine gele, 5-tallige, lang gesteelde bloemetjes. De ei-ronde kroonbladen zijn ongeveer even lang als de smalle kelkbladen, die tussen de kroonbladen te zien zijn. Na de bloei worden de kelkbladen terug geslagen.

Per bloemetje worden ongeveer 80 vruchtjes gevormd. De vruchtjes hebben een lange snavel met een weerhaakje, waardoor ze makkelijk in de vacht van dieren of aan de kleding van mensen blijven hangen en zo verspreid worden.

 

 

 

 

 

Blad en stengel

 

De stengels en bladeren zijn behaard. Het stengelblad is samengesteld en bestaat uit drie spitse ruitvormige deelblaadjes en grote, bladachtige steunblaadjes. De wortelbladeren zijn oneven geveerd, bestaan uit 2 tot 4 paar, getande deelblaadjes, die zeer ongelijk van grootte zijn, met kleine tussenblaadjes en een niervormig afgerond, ondiep gelobd topblad.

 

 

 

 

 

 

 

 

Toepassingen

 

Geel nagelkruid wordt al eeuwen als geneeskruid gebruikt en kent vele toepassingen. De wortel bevat een zwak giftige, vluchtige olie, die naar kruidnagels ruikt (vandaar de naam nagelkruid) en die een pijnstillende en antiseptisch werking heeft. In de volksgeneeskunde wordt de olie gebruikt als middel om te gorgelen bij mond- en keelontsteking. In de homeopathie wordt de plant gebruikt bij hevige transpiratie.

Gedroogde wortels en verse, voor de bloei geplukte bladeren van de plant werden vroeger als aftreksel gebruikt tegen maag- en darmstoornissen, diarree, en tegen ontsteking. In de Middeleeuwen werd nagelkruid gebruikt om kruidenwijn uit te brouwen en ook werd het toegevoegd aan bier om te voorkomen dat het zuur zou worden.

Tegenwoordig wordt van de gedroogde plant nog wel thee gemaakt. De bladeren kunnen, mits voor de bloei geplukt, worden gebruikt in salades en soepen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Algemeen

 

rozenfamilie (Rosaceae)
– overblijvend
– algemeen tot vrij zeldzaam
– 30 tot 60 cm

Bloem
– geel
– vanaf mei t/m juli (september)
– lang gesteeld alleenstaand
– 8 tot 15 mm
– stervormig
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 5 bijkelkblaadjes
– meer dan 20 meeldraden
– meer dan 20 stijlen

Blad
– verspreid
– samengesteld
– wortelbladeren :
– oneven veervormig
– niervormig topblad
– top afgerond
– stengelbladeren :
– 3 ruitvormige deelblaadjes
– grote steunblaadjes
– top spits
– rand getand
– voet wigvormig
– veernervig
– zacht behaard

Stengel
– rechtop
– behaard

zie wilde bloemen

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

John Astria

Karamel, een niet zo onschadelijke kleurstof in onze voeding

Standaard

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

Karamel, een niet zo onschadelijke kleurstof in onze voeding

 

 

Karamel is de meest verspreide en gebruikte kleurstof ter wereld, omdat het aan voedingsmiddelen een mooie kleur en de geroosterde smaak geeft waar consumenten zo tuk op zijn. We vinden karamel terug in frisdranken op basis van cola, al dan niet caloriearm, alsook in voedingsmiddelen zoals bier, saus, azijn, ijsjes, gedroogd fruit, enz.

Echte karamel wordt gemaakt van suiker gesmolten in water, maar in de voedingsindustrie wordt het basisrecept vaak gewijzigd door de toevoeging van ammoniak, sulfieten of beide chemische stoffen. De kleurstof karamel behelst vier verschillende groepen van kleurstoffen in onze voeding: E150a, E150b, E150c en 150d*.

Door de toevoeging van chemische stoffen aan deze karamel verkrijg je een warme kleur en een overheerlijke geur en smaak, maar bij het opwarmen ontstaan nieuwe ‘neomorfe’ stoffen die schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid. Het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid (WIV-ISP) onderzocht vier producten die we in karamel aantreffen:
• THI (2-acetyl-4-(1,2,3,4-tetrahydroxybutyl)imidazole)
• 5-HMF (hydroxymethylfurfural)
• 2-MEI (2- methylimidazole)
• 4-MEI (4-methylimidazole)

 

THI is een immunosuppressivum, met andere woorden een stof die de immunitaire reacties van het organisme belet te werken zoals het hoort.

2-MEI en 4-MEI zijn chemische producten die door het Internationaal Instituut voor Kankeronderzoek (IARC) geklasseerd worden in de groep 2B, namelijk de “mogelijk kankerverwekkende stoffen voor de mens”.

5-HMF is een stof met een hoog toxicologisch vermogen.

 

De adviezen van de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) stellen alleen dat het raadzaam is ‘de concentraties van neomorfe stoffen zo laag mogelijk te houden’. De bevoegde Autoriteiten nemen een eerder voorzichtige positie in, omdat zijn over te weinig gegevens beschikken, betreffende de werkelijke concentraties van deze neomorfe stoffen in het uiteindelijke voedingsmiddel.

De concentraties van deze stoffen worden uitsluitend gecontroleerd bij de productie van karamel en niet meer wanneer de karamel in voedingsmiddelen is verwerkt. De Europese regelgeving is evenwel voorzichtig, aangezien zij voor de vier soorten karamel een aanvaardbare dagelijkse inname (ADI) van neomorfe producten heeft vastgelegd die 100 keer lager ligt dan de maximumdosis die men zonder toxisch effect kan innemen.

Toch blijft de vraag over de gevolgen voor de gezondheid bij overschrijding van de drempels hangende, omdat de concentraties in de voedingsmiddelen niet worden gecontroleerd en de voedingsgewoonten van de bevolking verre van homogeen zijn.

Het WIV-ISP heeft een wetenschappelijk betrouwbare methode ontwikkeld om de concentraties van de vier neomorfe stoffen in een voedingsmiddel en dus niet meer in de karamel zelf te bepalen. Zij onderzochten een reeks van 28 algemene consumptieproducten (13 soorten bruin en blond bier; 6 energiedranken; 1 Sherryazijn; 1 saus van het type ‘bouillonblokje’) die zij in de lokale supermarkten kochten en voor elk consumptieproduct bepaalden zij de concentratie van de vier neomorfe stoffen.

De voedingsgewoonten van vandaag kennende, is het meer dan waarschijnlijk dat de blootstelling aan neomorfe producten een probleem vormt voor bepaalde categorieën van de bevolking, zoals kinderen omdat zij veel verwerkte producten consumeren.

Met behulp van zijn onderzoek wil het WIV-ISP het brede publiek dan ook bewust maken van de problematiek van neomorfe stoffen en aansporen om zijn voedingsgewoonten bij te sturen, door er rekening mee te houden dat de vermelding ‘kleurstof karamel’ op de lijst van ingrediënten op de verpakking van onze voedingsmiddelen misleidend is.

Daarenboven moeten de karamelproducenten beperkende maatregelen nemen, om de hoeveelheden van deze neoforme stoffen in de karamel te verminderen, voordat hij wordt gebruikt in de voedingsindustrie. Vandaar het belang van het vaststellen van normen voor de concentraties van neomorfe stoffen in voedingsmiddelen en niet enkel in de productie van karamel.

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

Kleine hoeveelheid alcohol al schadelijk voor darmbarrière

Standaard

categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

Een kleine hoeveelheid alcohol, vergelijkbaar met één à twee glazen bier

of wijn, heeft al een nadelig effect op de darmbarrière.

 

 

 

 

De doorlaatbaarheid van de dikke en dunne darm was toegenomen, waardoor de kans op bacteriële infecties in het lichaam en ziektes als dikke darmkanker, maar ook leveraandoeningen en leververvetting worden vergroot. Met name de stof acetaldehyde, het afvalproduct van alcohol, is giftig voor veel type cellen. Dat blijkt uit onderzoek van het Maastricht Universitair Medisch Centrum.

Voor het onderzoek werden minimale hoeveelheden alcohol (opgelost in water en vergelijkbaar met één a twee glazen wijn of bier) via een infuus in de twaalfvingerige darm toegediend aan een aantal proefpersonen. In vergelijking met de controlegroep bleek de doorlaatbaarheid van zowel de dunne als de dikke darm aanzienlijk te worden vergroot.

Naast deze waarnemingen bij de deelnemers, werden de alcoholeffecten ook aangetoond in een 3D-model van de darmbarrière. Het model toont aan dat alcohol verschillende mechanismen in darmcellen drastisch verstoort, waardoor onder andere celdood kan optreden.

Opmerkelijk genoeg heeft het tegelijkertijd innemen van bepaalde, zogenoemde korte ketenvetzuren samen met alcohol een gunstig effect op de darmcellen. Deze vetzuren zijn in staat om de darmbarrière bescherming te bieden tegen de schade die wordt veroorzaakt door alcohol.

Het is uiteindelijk dus ook moeilijk te zeggen wat het precieze effect is van het drinken van bijvoorbeeld één glas wijn of bier, omdat er meer dan alleen alcohol in zit. Feit blijft wel dat alcohol op zich een schadelijk effect heeft op de darmbarrière, zelfs bij minimale hoeveelheden.

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

Hoe lang joggen om lekkers te verbranden?

Standaard

categorie : gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

Een stuk chocolade? Dat is dan 51 minuten joggen

.

.

 .
.
.
.

Amerikaanse voedingskundigen pleiten ervoor om niet alleen het aantal calorieën weer te geven op voedingsproducten, maar ook hoe lang u moet sporten om het lekkers weer te verbranden. Daarover woedt momenteel een debat in de Verenigde Staten. ‘Mensen snappen dat eerste cijfer toch niet’, klinkt het.

Het debat werd geopend na een onderzoek bij tieners uit achtergestelde buurten in Baltimore. Onderzoekers van de Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health plaatsten er in winkels vier verschillende billboards naast producten.

Op het eerste stond hoeveel lepels suiker een drankje bevatte, op het tweede het aantal calorieën, op het derde ‘je moet 50 minuten lopen om dit flesje frisdrank weg te sporten’ en op het laatste kwam de melding dat je een achttal kilometer moest stappen om datzelfde flesje frisdrank te verbranden.

Door alle billboards werd duidelijk minder naar calorierijke drankjes gegrepen, maar het effect was volgens de studie het grootst bij de laatste twee borden. Gemiddelde verbrand je zo’n 300 calorieën per uur dat je wandelt, en 600 per uur dat je loopt. Het totaal aantal calorieën deel je voor joggen door 10 en voor wandelen door 5, en zo heb je het aantal minuten bewegen.

 

 

Hoeveel moet u joggen om deze voedingsproducten opnieuw te verbranden?

.
.
.
.
    • Glas bier 113 kcal 11 minuten joggen
    • Blikje cola 139 kcal 13 minuten joggen
    • Witte boterham met confituur 140 kcal 14 minuten joggen
    • Frikandel 218 kcal 21 minuten joggen
    • Chocoladewafel van 100 gram4 72 kcal 47 minuten joggen
    • Stuk melkchocolade van 100 gram 514 kcal 51 minuten joggen
    • Big Mac 550 kcal 55 minuten joggen
    • Wit broodje Martino 549 kcal 59 minuten joggen
    • Worst met puree 596 kcal 59 minuten joggen
    • Pizza 818 kcal 81 minuten joggen
    • Zakje chips van 200 gram 1.040 kcal 104 minuten joggen
    • Groot pak frieten met mayonaise 1.100 kcal 110 minuten joggen

 

 

 

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA