Tagarchief: remedies

De vervelende tenniselleboog

Standaard

categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

 

Tenniselleboog: oorzaken en remedies

 

Een tenniselleboog is een vaak voorkomende aandoening die miljoenen mensen jaarlijks beïnvloeden. Gelukkig zijn er heel wat natuurlijk remedies om de pijn te verlichten van een tenniselleboog. Deze natuurlijke remedies zijn onder andere gember, kurkuma, massage, ice packs en ondersteunende straps. Maar ook meer slapen en specifieke oefeningen doen zullen helpen om sneller van een tenniselleboog verlost te zijn.

 

Wat is een tenniselleboog?

 

Een tenniselleboog is het resultaat van een bepaalde beweging die je herhaaldelijk doet met jouw arm, elleboog en betrokken pezen en spieren. Vandaar ook de naam, want tennis en gelijkaardige sporten bevatten het constante gebruik van dezelfde strekspieren in dat deel van het lichaam. Wetenschappelijk staat dit bekend als “lateral epicondylitis”.

Deze aandoening raakt miljoenen mensen jaarlijks met een pijnlijke en gevoelige plaats rond de elleboog. Wanneer bepaalde bewegingen vaak herhaald worden binnen een bepaalde tijdspanne, kan het ervoor zorgen dat bepaalde spieren overbelast worden en beschadigd raken. Deze worden dan ook heel gevoelig. Deze aandoening raakt heel wat handarbeiders, zoals bouwvakkers of timmerlieden.

Een aantal van de meest voorkomende symptomen van een tenniselleboog zijn omvatten gelokaliseerde pijn in de pols en elleboog, en een verzwakking in de spieren die gebruikt worden om zaken te grijpen of je arm te strekken. Mensen ondervinden ook een scherpe,  doordringende pijn in de elleboog bij het uitvoeren van simpele taken, zoals aan een deurklink draaien of zware objecten dragen.

 

 

 

 

 

Het ontwikkelen van een tenniselleboog tegengaan

 

Er zijn heel wat manieren om te vermijden dat een tenniselleboog zich ontwikkelt, naast het vermijden van de activiteiten en bewegingen die het in de eerste plaats veroorzaakt hebben. Je kan de desbetreffende spieren versterken met verschillende oefeningen, gebruik maken van beschermende en ondersteunende uitrusting, en het gebruik van deze spieren vermijden in andere vaak voorkomende taken.

 

 

 

Oorzaken van een tenniselleboog

 

Een tenniselleboog kan door verschillende specifieke zaken veroorzaakt worden, naast overbelasting. Micro- en macroscopische scheurtjes kunnen zich vormen in de spieren en gewrichten van de voorarm. Dit als gevolg van de repetitieve krachtige activiteit zoals het slaan tegen een bal, swingende een hamer, enz. Soms kan een enkele krachtige trekkracht, onnatuurlijke draai, of onverwachte klap op het gebied van de elleboog zorgen dat een tenniselleboog zich ontwikkelt.

Vanaf dit punt zal een herhaaldelijke belasting deze kleine scheurtjes groter maken en meer pijnlijk. Op termijn zal het ervoor zorgen dat je niet meer in staat zal zijn om bepaalde taken uit te voeren. Bovendien, als je er niet in slaagt om die scheurtjes te laten helen door te rusten en eventjes een bepaalde activiteit niet meer te doen, kan de aandoening erger worden tot het punt dat je niets meer kan doen. Gelukkig zijn er een aantal natuurlijke remedies voor een tenniselleboog, die we zo meteen verder zullen onderzoeken.

 

 

 

 

 

Natuurlijke remedies bij een tenniselleboog

 

 

Massage

 

Eén van de meest simpele remedies voor een tenniselleboog is een simpele massage. Die kan je zelf toepassen of door een professioneel laten doen. Door waar de pijn zich bevindt is het eigenlijk best wel simpel om zelf een massage te doen op deze plaats. Massages laten de bloeddoorstroom toenemen naar de beschadigde gewrichten en spieren, waardoor het herstelproces versneld. Daarnaast voorkomt het ook dat de spieren zich gaan afsluiten. Stretchen vooraleer je een fysieke activiteit gaat doen is ook altijd een wijze keuze om verdere kwetsuren te vermijden.

 

 

 

 

.

Kurkuma

 

De natuurlijke anti-inflammatoire eigenschappen van Kurkuma zorgen ervoor dat het waardevol is voor verschillende fysieke aandoeningen. Zeker bij aandoeningen zoals een tenniselleboog, waar de zwelling van de spieren ervoor zorgen dat het bewegen van de gewrichten pijnlijk wordt en het jou bijgevolg belemmert om normale taken uit te voeren. Curcumine, het actieve ingrediënt in kurkuma, is daarnaast ook een natuurlijke pijnstiller en zit boordevol antioxidanten. Dit zal ervoor zorgen dat het herstelproces van de beschadigde gewrichten ook versneld wordt.

 

 

 

 

 

Gember

 

Gemberwortel in water laten koken zal een goedje produceren die vol zit met nutriënten die je meteen op de opgezwollen of ontstoken plaatsen kan aanbrengen. Waardoor je snel en blijvende soelaas zal ondervinden. Je kan ook gember en honing vermengen in water en deze mix 1 à 2 keer per dag drinken. De anti-inflammatoire eigenschappen van gember en het actieve ingrediënt gingerol kan ook van binnenuit werken.

 

 

 

Ice packs

 

Wanneer jouw spieren en gewrichten overbelast, beschadigd of ontstoken zijn, dan zijn ice packs een ideale manier om het zwellen en de pijn onder controle te houden. Je kan ook ijsblokjes in een handdoek wikkelen en 20 minuten tegen jouw elleboog plaatsen. Wees voorzichtig en doe geen fysieke activiteiten te snel na het aanbrengen van de ice pack. De spier is namelijk koud en minder flexibel, waardoor het een gemakkelijke slachtoffer wordt voor kwetsuren vlak na de behandeling.

 

 

 

 

.

Steunende straps

 

Als je de repetitieve actie die de tenniselleboog veroorzaakt heeft niet meteen kan stoppen, zorg ervoor dat je beschermende of ondersteunende uitrusting draagt. Voor tennisspelers kunnen straps onder de elleboog ervoor zorgen dat de spieren en gewrichten goed ingesnoerd zitten, waardoor overstrekking of overbelasting vermeden wordt. Niettemin is een volledige (tijdelijke) stop van de activiteit aangeraden.

 

 

 

 

 

 

Gespecialiseerde oefeningen

 

Er zijn heel wat oefeningen die de spieren en gewrichten van jouw voorarm kunnen versterken. Jouw voorarm op een platte oppervlakte plaatsen, mat jouw hand die naar de zijkant draait bijvoorbeeld. Je kan ook een gewicht in de hand nemen en jouw pols op en neer laten gaan 10 à 15 keer en dan herhalen. Je zou de spanning moeten voelen in jouw voorarm. Deze oefening regelmatig doen kan ervoor zorgen dat de spier heropgebouwd wordt. De pijn zal geleidelijk aan oplossen en ook de inflammatie. Het zal ook voorkomen dat jouw tenniselleboog erger wordt.

 

 

 

Volledige rust van de spier

 

De beste oplossing voor een tenniselleboog is om jouw voorarm volledige rust te gunnen. Vermijd krachtinspanning en hou de spieren in jouw pols en voorarm zo ontspannen mogelijk. De hoeveelheid slaap die je ’s nachts krijgt verhogen, door een uur of twee, zal jouw lichaam de kans geven om op natuurlijke wijze te herstellen.

 

 

Sint-Janskruid

 

Als anti-inflammatoire en pijnstillende substantie is sint-janskruid al vaak voorgeschreven geweest als remedie tegen een tenniselleboog. Je kan sint-janskruid rechtstreeks aanbrengen op de ontstoken plaats, supplementen innemen of deze kruiden in water doen en twee keer per dag drinken om snel te herstellen.

 

 

 

 

 

Verbeter jouw fysiek

 

Heel wat mensen lijden aan een tenniselleboog door een chronisch probleem waarop ze een bepaalde sport beoefenen of een bepaalde taak herhalen. Met een personal trainer werken of advies inwinnen van een professional om jouw werkplaats beter in te richten kunnen een goede manier zijn om jouw risico op een tenniselleboog te verminderen. Als je reeds lijdt aan deze aandoening, dan kunnen dergelijke zaken ervoor zorgen dat het niet erger wordt.

 

 

 

Look

 

Look is gevuld met antioxidanten, anti-inflammatoire stoffen, sulfur en selenium. Look is een krachtige manier om de pijn en ongemak van een tenniselleboog te behandelen. Maal 4 à 5 teentjes knoflook en breng deze aan op de ontstoken plaats. De krachtige actieve ingrediënten, waaronder allicine, kan de pijn snel verlichten en het zwellen van de tenniselleboog.

 

 

 

 

.

.

Bladeen van smeerwortel

 

Een minder bekende kruiden remedie zijn de bladeren van smeerwortel die een natuurlijke pijnstiller is en anti-inflammatoire eigenschappen bevat. Je kan de smeerwortel blaadjes in water laten weken en deze dan rechtstreeks op de ontstoken plaatsen aanbrengen. Wikkel daarna jouw elleboog in een doek. De actieve ingrediënten en stoffen van de bladeren zullen het zwellen stoppen en de pijn laten wegebben in de elleboog en voorarm. Het gebruik van smeerwortel is in bepaalde landen verboden, zoals de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.

 

 

 

 

.

Opgelet

 

Hoewel tennisellebogen vaak overkomen als een vervelende kwaal in plaats van een serieuze medische aandoening, kan het erger worden met de tijd. Na verloop van tijd kan het ervoor zorgen dat je bijna niets meer kan doen. Je zou medisch advies moeten inwinnen over jouw tenniselleboog wanneer je denkt dat je hieraan lijdt. De arts zal jou de nodige behandeling voorschrijven naargelang de ernst van het ongemak.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dr Edward Bach (1886-1936)

Standaard

categorie : beroemde personen

 

 

 

dr_-edward_bach

.

.

.

Edward Bach was een Engelse arts aan het begin van de 20e eeuw. Als bacterioloog aan het Londense Univer-siteitsziekenhuis bond hij de strijd aan met chronische ziektes en ontwikkelde diverse vaccins. Wat hem tegen-stond in die periode was dat er meer aandacht was voor ziektes dan voor de patiënten. Ook vond hij het niet prettig om vaccins toe te dienen via injecties, omdat de mensen hier bang van waren, en hij merkte dat de werk-zaamheid van de vaccins te lijden had onder die angst.

Later kwam hij te werken in het Londense Homeopathisch Ziekenhuis, en kwam daar in aanraking met het werk van Hahnemann (grondlegger van de hedendaagse homeopathie), waarvan hij zeer onder de indruk was. Hahne-mann was tot dezelfde conclusie gekomen als hijzelf, nl.: “Behandel de patiënt, niet de ziekte”. Door zijn eerde-re werk te combineren met Hahnmann’s homeopathie kwam hij tot de zeven Bach-nosodes, die tot de dag van vandaag gebruikt worden. Wat hem nog niet helemaal beviel was dat homeopathische geneesmiddelen soms ge-maakt worden van stoffen die in pure vorm schadelijk zouden zijn voor de gezondheid.

Bach was ervan overtuigd dat alle remedies die een mens nodig kon hebben al lang “door de Schepper in de na-tuur waren opgenomen”, zoals hij zelf zei. Uiteindelijk liet hij in het voorjaar van 1930 zijn baan in het ziekenhuis en zijn eigen bloeiende Londense praktijk achter, en trok naar het platteland op zoek naar die natuurlijke reme-dies. De laatste periode van zijn leven (van 1928 tot 1936) besteedde hij aan het zoeken van genezende bloemen en bloesems. Dit moesten bloemen zijn met uitsluitend heilzame eigenschappen, niet alleen als remedie maar ook in pure vorm. In de loop van deze jaren vond hij 37 van deze bloemen en manieren om ze te verwerken tot remedies. Als 38e potentieerde hij puur water uit een heilzame bron. Ze zijn nu bekend als “Bach Flower Reme-dies” (BFR) ofwel “Bach Bloesem Remedies”.

 

 

 

Jeugd

 

Edward Bach werd geboren op 24 september 1886 te Moseley ten zuiden van Birmingham. Van kinds af aan was hij een gevoelig type, niet heel gezond, was graag buiten in de natuur en wist dat hij mensen wilde helpen gene-zen. Als kind kon hij zich al zo geconcentreerd in iets verdiepen dat de wereld om hem heen verdween. Toen hij op 16-jarige leeftijd van school kwam wilde hij zijn ouders niet vragen om een lange medische opleiding te beta-len, en besloot om eerst geld te verdienen in de bronsgieterij van zijn vader (1903-1906).

In die periode bemerkte hij hoe moeilijk zijn collega-arbeiders het hadden met gezondheidszorg: ze werkten vaak door als ze ziek waren, want ziek thuisblijven betekende geen loon en wel hoge medische kosten. Hij zag niet alleen hun angst voor ziekte, maar ook dat er niet veel meer werd gedaan dan het verlichten van de klachten en het bestrijden van symptomen. Dit alles sterkte hem in zijn plan om eenvoudige geneesmiddelen te ontdekken voor alle ziekten. Toen hij uiteindelijk met zijn vader sprak over zijn wens om dokter te worden, besloot deze zijn studie te betalen.

 

 

 

Studie (1906-1913)

 

Zo begon hij op 20-jarige leeftijd aan een medische studie aan de universiteit van Birmingham. Van daaruit ging hij naar het Londense Universiteitsziekenhuis en behaalde daar in 1912 het (niet-universitaire) “Conjoint” (samen-gevoegde) diploma M.R.C.S. en L.R.C.P. Met dit diploma op zak mocht hij in Londen als arts praktiseren, en veel studenten deden daarom dit examen al voordat ze waren afgestudeerd. Vervolgens behaalde hij in 1913 de uni-versitaire graden M.B. en B.S., en rondde hij in 1914 zijn studie af met een D.P.H. Camb. Als student had Bach al meer interesse in de patiënten dan in hun ziektes. Hij kon rustig naast hun bed zitten en ze laten vertellen, om op die manier achter de werkelijke achtergrond van hun ziekte te komen.

 

 

 

Bach als regulier arts (1913-1918)

 

Nadat hij op 14 januari 1913 getrouwd was met Gwendoline Caiger en zijn doktergraden MB en BS had behaald, begon hij als eerste-hulp-arts in het University College Hospital. Later dat jaar begon hij als eerste-hulp-chirurg in het London Temperance Hospital, waarmee hij na enkele maanden al moest stoppen omdat zijn gezondheid hem in de steek liet. Daarop begon hij een eigen praktijk in Harley Street, waar hij steeds weer merkte dat de medische wetenschap nog weinig kon uitrichten tegen chronische ziekten. Hij zag in dat artsen werden opgeleid om vooral naar ziekten te kijken, en niet naar de persoonlijkheid van de mens, terwijl hij ervan overtuigd was dat die per-soonlijkheid juist het belangrijkste was: waarom wordt de ene mens ziek, terwijl een andere mens immuun is voor dezelfde ziekte?

Op die manier raakte hij geïnteresseerd in de leer van de immuniteit en legde zich toe op onderzoek als Assistent Bacterioloog aan het University College Hospital. Hij ontdekte een verband tussen chronische ziekten en de aan-wezigheid van bepaalde bacteriën in de darmflora, en vroeg zich af of hun aanwezigheid het herstel bevorderde of juist tegenhield. Zijn idee om de gevonden bacteriën terug te injecteren had resultaten die zijn verwachtingen overtroffen. Het gebruik van de injectienaald en de pijnlijk gevolgen ervan stond hem echter tegen. Dit werd deels opgelost toen hij ontdekte dat de resultaten verbeterden door een tweede injectie pas te geven als het effect van de eerste ophield, in plaats van telkens na een vaste tijd. Hierdoor waren dus minder injecties nodig.

In 1917 overleed zijn eerste vrouw en hertrouwde hij met Kitty Light, bij wie hij een dochter had. In dat jaar was Bach naast zijn eigen praktijk en zijn onderzoek als bacterioloog ook verantwoordelijk voor 400 ziekenhuisbedden voor oorlogsgewonden, en ook nog actief aan de Hospital Medical School. Hij werkte zo hard dat hij soms flauw-viel achter zijn onderzoekstafel en had in juli 1917 een zware bloeding die een operatie nodig maakte waarbij een tumor werd verwijderd. Hij kreeg nog 3 maanden te leven en vastbesloten om die korte tijd zo goed mogelijk te besteden, werkte hij harder dan ooit om nog zoveel mogelijk van zijn werk af te kunnen maken. Aan het einde van die drie maanden voelde hij zich echter beter dan ooit, en hij concludeerde:

Als een mens met liefde het werk doet waarvoor hij geroepen is, resulteert dat in gezondheid en geluk.

 

 

 

????????

 

 

 

 

Bach als homeopaat (1918-1930)

 

Toen in 1918 het University College Hospital bepaalde dat alle medewerkers hun nevenwerkzaamheden moesten stoppen, was dat voor Bach aanleiding om direct ontslag te nemen. Hij besteedde al zijn geld aan het inrichten van een eigen laboratorium, zodat hij zijn werk kon voortzetten. Toen kort daarna een plaats vrijkwam als pa-tholoog en bacterioloog aan het London Homoeopathic Hospital werd hij daar aangenomen. Daar maakte hij kennis met het werk van Samuel Hahnemann, de grondlegger van de hedendaagse homeopathie.

Bach’s bewondering voor het werk van Hahnemann was grenzeloos: ongelofelijk dat een enkele mens, in de don-kere dagen van de wetenschap 100 jaar eerder, zulke ontdekkingen had kunnen doen! Hahnemann wist 100 jaar eerder de dingen al die hijzelf met de moderne wetenschap pas net aan het ontdekken was, hij gebruikte geen bacteriën maar middelen uit de natuur. Bovendien was Hahnemann er net als hijzelf van overtuigd dat elk geval anders is en individueel behandeld dient te worden: behandel de patiënt, niet de ziekte.

Op zoek naar een manier om zijn allopathische werk te combineren met dat van Hahnemann werkte hij zijn vac-cinerende injecties om tot homeopathische nosodes die via de mond konden worden ingenomen, en was verrukt over de resultaten. (Een nosode is een homeopathisch middel dat is gemaakt van de ziekteverwekker of van ziek weefsel, en is wat dat betreft vergelijkbaar met een vaccin.) Deze 7 nosodes worden tot op de dag van vandaag gebruikt als de Bach-nosodes.

Om te bepalen welke van de 7 nosodes een patiënt nodig had, moest de darmflora onderzocht worden. Dit ver-zwakte de patiënt, soms alleen al door het onderzoek, soms ook omdat de patiënt zieker werd voordat de uitslag bekend was. Totdat Bach ontdekte dat bepaalde types mensen meestal dezelfde bacteriën in hun darmen mee-droegen, en dus dezelfde behandeling nodig hadden. Uiteindelijk was hij in staat de uitslag van het onderzoek te voorspellen aan de hand van het type patiënt, en werden de onderzoeken overbodig.

In 1922 scheidde hij van Kitty Light. Hij was intussen zo bekend geworden, en had zoveel werk dat hij het Homo-eopathic Hospital verliet en weer een eigen laboratorium opende. Zijn werk vond inmiddels algemene waardering bij homeopaten en reguliere artsen, en hij kreeg de bijnaam “de tweede Hahnemann”. De jaren die volgden wer-den steeds drukker, en de resultaten steeds beter, en hij bemerkte dat mensen niet zo zeer genezen door lokale behandeling, maar vooral door algemene verbetering van hun gezondheid, waardoor de lokale klacht verdwijnt.

Tot 1930 volgde Bach de route van een geïnspireerd wetenschapper: hij werkte volgens strikt wetenschappelijke methoden, maar waar een onderzoek meerdere kanten op kon, vertrouwde hij op zijn intuïtie. Al die tijd bleef hij op zoek naar middelen uit de natuur die zijn nosoden konden vervangen. Vanaf 1928 ging hij steeds vaker in de natuur op zoek naar planten die hij kon gebruiken, en probeerde er heel veel uit. In september 1928 vond hij de eerste planten die aan zijn wensen voldeden. De resultaten met deze natuurlijke medicijnen waren zo bevredi-gend dat hij besloot om de wetenschappelijke en kunstmatige medicijnen achter zich te laten.

 

 

 

Bach en zijn bloesems (1928-1936)

 

In mei 1930 verdeelde hij zijn praktijk onder bevriende artsen, verkocht zijn laboratorium-inventaris en liet hij Londen definitief achter zich. Samen met zijn assistente Nora Weeks trok hij naar het noorden van Wales. Daar bestudeerde hij planten: waar ze groeien, hoe ze groeien, hun bloeiwijze, kleur, voortplanting, voedingstoffen, alles wat samen het karakter van de plant vormt. Hij was niet op zoek naar medicinale kruiden waar bepaalde stofjes in zitten, maar naar planten die vanwege hun karakter (energieniveau) mensen kunnen helpen. Voor Bach’s vindingen bestaat tot op de dag van vandaag geen wetenschappelijke basis. Bach baseerde zich bij zijn ontdek-kingen niet op enige theorie, maar op de werkzaamheid van de gevonden remedies in de praktijk. Hij ontdekte dat de dauw die op bloemen lag die in de zon stonden, de eigenschappen van de plant in sterke mate overnam. Omdat het verzamelen van bruikbare hoeveelheden dauw onbegonnen werk was ontwikkelde hij zijn zonne- methode: hij liet bloemen enkele uren in de volle zon op water drijven, en constateerde dat de geneeskrachtige eigenschappen van de plant daarna door het water waren overgenomen.

Om de zo ontstane remedie houdbaar te maken voegde hij een evengrote hoeveelheid cognac toe als conser-veringsmiddel.  Dat deze methode enige vooroordelen te overwinnen had blijkt uit wat hij schreef: “Laat niet de eenvoud van deze methode u weerhouden ze te gebruiken”. Rondtrekkend door Wales en Zuid- en Oost-Enge-land onderzocht hij vele planten. Bij zijn onderzoek kreeg hij hulp van enkele bevriende artsen die zijn remedies gebruikten en de bereikte resultaten met hem deelden. Anderen, hoewel ze hem als geniaal beschouwden voor zijn wetenschappelijke ontdekkingen, kon-den of wilden hem niet volgen toen hij de wetenschappelijke weg ver-liet en zijn “kruiden-remedies” ontdekte. Bach zelf benadrukte juist steeds dat gevallen die wetenschappelijk als hopeloos werden gezien, vaak goed te genezen waren met zijn nieuwe remedies. Hij schreef zijn kijk op gezond-heid en ziekte op in de boeken “Genees uzelf” en “Bevrijd uzelf”.

Hierin beschrijft hij dat lichamelijke klachten volgens hem het gevolg zijn van (gemoeds)toestanden. Zorgen, angst, onzekerheid, boosheid, fanatisme en dergelijke kunnen een mens uit evenwicht bren-gen. Hij zocht plan-ten met de positieve eigenschappen die zo’n negatieve houding kunnen verdrijven. In 1932 rondde hij met de vondst van de twaalfde remedie het eerste deel van zijn werk af. In 1933 publiceerde hij de eerste versie van zijn boekje “De twaalf genezers”, maar de zoektocht ging door: Hij vond in 1933 nog 4 remedies en vulde zijn boekje aan tot “De twaalf genezers & vier helpers”, en in 1934 tot “De twaalf genezers & zeven helpers”. De periode van 1930 tot 1934 bracht hij regelmatig enkele maanden door in Cromer aan de Engelse oostkust. In 1934 ging hij op zoek naar een vaste plaats om te wonen in zijn geliefde Thames vallei en vond het huis “Mount Vernon” in Sotwell (bij Wallingford). Daar woonde hij tot zijn dood. In die omgeving ontdekte hij de rest van zijn 38 remedies.

 

 

 

setladrome

 

 

 

 

De tweede negentien remedies

 

In de loop van de jaren was Bach steeds meer gaan vertrouwen op zijn intuïtie. De manier waarop hij de tweede negentien remedies vond verschilde totaal van de eerste. Weeks beschrijft dat hij enkele dagen voordat hij een nieuwe remedie vond, zelf last kreeg van een extreme vorm van de gemoedstoestand waar die remedie voor be-doeld was. Soms kreeg hij daarbij fysieke kwalen die bij die gemoedstoestand passen, ook in bijna ondraaglijke vorm. Hij trok er dan op uit tot hij de juiste remedie gevonden had. De eerste van deze remedies vond hij in maart 1935, de laatste in augustus. Voor deze remedies gebruikte hij een nieuwe bereidingswijze, namelijk de koken-methode. Hij verzamelde niet slechts de bloemen, maar stukjes twijg van ca. 15 cm, met daaraan de bloe-men en wat blaadjes, als die er al waren. Deze deed hij in een steelpan met zo vers mogelijk bronwater, en kookte het geheel dan een half uur. Vervolgens liet hij het afkoelen, filterde het en voegde weer een evengrote hoeveel-heid cognac toe als conserveringsmiddel.

De reden waarom hij een nieuwe methode gebruikte is niet helemaal duidelijk. Daarover zijn geen aantekeningen van Bach bewaard gebleven. Een argument is dat de eerste remedies al in maart gevonden werden, toen de zon nog onvoldoende kracht had. Weeks noemt ook nog het feit dat Bach haast had om de remedie te maken van-wege de ernstige klachten die hij had. Barnard wijst erop dat de gewelddadige wijze waarop de kracht door het koken aan de plant onttrokken wordt verband kan hebben met de hardnekkigheid van de bijbehorende mentale toestand. Bij de zonnemethode geeft de bloem onder invloed van de zon (ook vuur) zijn kracht op een vriende-lijker manier aan het water. Van de tweede negentien bereidde hij alleen White Chestnut volgens de zonnemetho-de.

 

 

 

De laatste maanden

 

Nadat hij de tweede negentien remedies gevonden had beschreef hij in de zomer van 1936 alle remedies op-nieuw op een zo eenvoudig mogelijke manier in de definitieve uitgave van “De twaalf genezers en andere remedies”. Hij schreef daarin over zijn behandelsysteem: “in zijn eenvoud kan het gebruikt worden in het huis-houden”.  Hij had het als zijn levenstaak gezien om een geneesmethode te vinden die door leken gebruikt kon worden. In 1932 schreef hij al in zijn boek “Bevrijd uzelf”: “hoe ieder van ons onze eigen dokter kan worden”. Begin 1936, toen de General Medical Council hem eraan herinnerde dat het niet was toegestaan om leken als assistent in te zetten schreef hij terug: “Ik beschouw het als de plicht en het voorrecht van iedere arts om de zieken en anderen te leren om zichzelf te genezen”, en “ik heb de orthodoxe geneeskunde verlaten”.

Nu alle remedies gevonden waren en de behandelmethode compleet, was de laatste taak het verspreiden van de kennis. Hij bereidde een lezing voor die in een tournee door hemzelf en zijn assistenten gegeven kon worden. Op 24 september 1936, zijn 50e verjaardag, hield hij zelf die lezing voor het eerst in Wallingford, het stadje vlakbij Sotwell. Vanaf eind oktober werd hij ziek, en op de avond van 27 november 1936 stierf hij in een verpleeghuis in Didcot. Zijn overlijdensacte vermeldt “hartfalen” als doodsoorzaak, maar vermeldt ook een sarcoom (tumor). Hij ligt begraven op een klein kerkhof bij de kerk van Sotwell. Zijn assistenten Nora Weeks, Victor Bullen en Mary Ta-bor zetten zijn werk voort vanuit Mount Vernon, het huis waar Bach zijn laatste jaren had gewoond, en waar tot op de dag van vandaag het Bach Centre is gevestigd.

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

 

John Astria