Tagarchief: theorie

Is de Koolstofdatering een feit of fictie?

Standaard

categorie : religie

 

 

Is de Koolstofdatering een feit of fictie?

 

 

Koolstofdatering: Feit of fictie?

 

De koolstofdatering datering wordt al tientallen jaren gebruikt om de leeftijd van allerlei materialen en organismen vast te stellen. De methode staat echter ter discussie. Waarom is dat zo en is dat terecht?

 

 

Aannames

 

De koolstofdatering is controversieel. Dat is niet onterecht want er worden vele aannames gedaan in de theorie. Hoewel de theorie in de basis aannemelijk is, is de uitwerking daarvan dat niet. Er worden te veel aannames gedaan. Welke aannames zijn dat?

 

 

1. De aarde is miljarden jaren oud

 

Dit is vastgesteld door radiometrische dateringsmethoden (zoals de koolstofdatering dat ook is). Zoals verderop te lezen is, is de koolstofdatering verre van betrouwbaar. De vraag is of andere dateringsmethoden dat wel zijn. Radiometrische datering is namelijk niet uitvoerbaar zonder de geologische kolom. De geologische kolom is gebaseerd op het feit dat de aarde miljarden jaren oud is. De gebruikte dateringsmethode kan dus alleen een uitkomst geven die past binnen de theorie. De uitkomst is daarmee niet wetenschappelijk en niet objectief. De methode is aangepast op de uitkomst die men wilde zien. Wetenschap wordt hier omgekeerd. In plaats van de uitkomst van een meting als basis te nemen voor een theorie wordt het andersom gedaan. Dat de aarde miljarden jaren oud is, is dan ook geen wetenschappelijk feit, maar een aanname.

 

 

2. Het evenwichtsprobleem kan genegeerd worden

 

Het evenwichtsprobleem luidt als volgt: Het radioactieve koolstof C 14, dat gemeten wordt bij koolstofdatering, ontstaat in de atmosfeer, maar vervalt ook. Op een bepaald moment moet dit met elkaar in evenwicht komen. Dan ontstaat er net zo veel C14 als er vervalt en blijft de hoeveelheid C14 gelijk. De vraag is wanneer dit moment is voor C14. Dit is noodzakelijk om te weten omdat zonder dit evenwicht de start hoeveelheid van C14 niet bekend is bij een meting. Dan kan er geen datering worden gedaan.
Wetenschappers hebben bepaald dat dit 30.000 jaar zou duren. Vervolgens hebben zij gezegd dat het evenwichtsprobleem genegeerd kan worden. Dit komt voort uit de aanname dat de aarde miljarden jaren oud is. De aarde is in dat geval ouder dan 30.000 jaar en C14 is al lang in evenwicht.

Het probleem is echter dat er later is ontdekt dat er nog steeds geen stadium van evenwicht is bereikt voor C14! C14 wordt op dit moment 28 tot 37 procent sneller gevormd dan het vervalt. Dat betekent dat de hoeveelheid C14 in de atmosfeer nog steeds verandert.

 

 

Conclusie hier uit is dat:

 

1: De aarde minder dan 30.000 jaar oud is. Dit moet bellen doen rinkelen bij de wetenschappers. In de wetenschap is het normaal dat er een aanname wordt gedaan. Als echter ergens uit blijkt dat een aanname niet klopt, moet deze opnieuw worden onderzocht en bijgesteld worden. Dit is helaas niet gedaan bij de methode van de koolstofdatering. De onderzoeksresultaten werden aangepast op de aanname dat de aarde miljarden jaren oud is in plaats van dat aannames werden aangepast aan de onderzoeksresultaten. Zo handelen heeft niets met wetenschap te maken, maar meer met de religie van een miljarden jaren oude aarde.

 

2: Er nergens koolstofdatering op toe kan worden gepast. Er moet namelijk bekend zijn hoeveel C14 het onderzochte organisme opnam toen het leefde. Dit is echter niet mogelijk want de hoeveelheid C14 in de atmosfeer verandert nog steeds. Aangezien we niet weten wanneer een fossiel of plant geleefd heeft, kunnen we ook niet vaststellen hoeveel C14 er in die tijd was. Daardoor is het onmogelijk om vast te stellen wat het verval in het materiaal van het dateringsobject voor leeftijd aangeeft. Er zijn te veel variabelen om een betrouwbare, wetenschappelijke berekening te kunnen doen.

 

 

 

 

 

Een dateringsvoorbeeld

 

Laten we de feiten en onzekerheden van de koolstofdatering nu eens toepassen op een voorbeeld.

Stel, we vinden een fossiel. We bepalen de hoeveelheid C14 in het fossiel en we hebben de vervalsnelheid van C14. Daarmee hebben we twee feiten. Aan de hand van deze feiten kunnen we nog niet bepalen hoe oud het fossiel is. Er blijven namelijk veel vragen open:

  • Hoeveel C14 zat erin de fossiel toen het leefde?
  • Verviel de C14 altijd met dezelfde snelheid?
  • Is het besmet met nog meer C14 toen het al die jaren in de grond zat?

Al deze dingen weten we niet en we kunnen er ook niet achter komen. Ze zijn echter zeer bepalend voor de uitkomst van de datering.

 

 

 

Cijfers en feiten vanuit koolstofdatering

 

De uitkomsten die koolstofdatering geven, zijn niet hoopgevend voor het voortbestaan van deze dateringsmethode getuige onderstaande cijfers:

  1. In 1949 ontdekt men koolstofdatering. Men ging meteen testen. De poot van en mammoet bleek 15.000 jaar oud te zijn. De huid bleek echter 21.000 jaar oud. Hoe kunnen twee delen van één dier van verschillende leeftijd zijn? Dat kan niet dus er is in ieder geval één uitkomst verkeerd. Maar hoe weten we of één van beide wel klopt? En als er één klopt, hoe weten ze dan welke dat is? Er is geen manier om dat te bepalen.
  2. 1963: Er werd een levende mossel getest. Hij bleek 2300 jaar oud te zijn. Levend en wel!
  3. 1971:Een pas gedode zeehond werd koolstofgedateerd op 1300 jaar oud.
  4. 1977: Eén lichaamsdeel van Dima, een beroemde baby-mammoet die in dit jaar werd ontdekt, bleek 40.000 jaren oud te zijn na koolstofdatering. Een ander lichaamsdeel was echter 26.000 jaren oud. Hout dat in de onmiddellijke omgeving van het karkas werd gevonden bleek 9000 tot 10.000 jaar oud.
  5. 1984: Levende slakken worden koolstofgedateerd op 27.000 jaar oud.
  6. 1992: Van twee naast elkaar gevonden mammoeten is de één 22.000 jaar oud en de ander 16.000 jaar oud. Welke is juist? Of zijn ze allebei juist of allebei fout? Dit is onmogelijk te zeggen.
  7. Een lijst van koolstofdateringen uit Alaska bevat enkele interessante details. Monster nummer SI454 werd gedateerd als 17.210 jaar oud. Monster SI455 werd gedateerd als 24.410 jaar. Wanneer we de lijst goed bekijken dan zien we dat het hier om dezelfde monsters gaat!
  8. Levende pinguïns werden koolstofgedateerd op 8000 jaar oud.
  9. Koolstofdateringen van aardlagen waarin Dinobotten zijn gevonden zeggen 34.000 jaar. Maar dinosaurussen worden volgens de theorie geacht 70 miljoen jaren oud te zijn. Iemand liet een bot koolstofdateren en de uitkomst was 20.000 jaar oud. Toen vertelde hij dat het om een dinobot ging. De onderzoeker zei: Dan kan het geen 20.000 zijn want dinosaurussen zijn 70 miljoen jaar oud. Als u dat verteld had aan ons hadden we het bot niet gedateerd….. dat is geen wetenschappelijke aanpak.
  10. Een archeoloog groef in een put en vond daar verbrand hout. Hij nam er twee monsters van op verschillende diepte, deed ze in een zakje en liet ze koolstofdateren. Zakje A werd gedateerd op 3000 jaar en zakje B op 4000. Daarna wachtte hij een half jaar, verwisselde de labels van de zakje en liet opnieuw een koolstofdatering doen bij hetzelfde laboratorium. Hij kreeg dezelfde resultaten terug. Zakje A was nog steeds 3000 jaar oud alleen zat het andere monster erin! Met zakje B idem.
  11. Stenen van de maan werden vele malen onderzocht. Ze vonden in één steen een stuk van 10.000 jaar oud en van miljarden jaren oud. Hoe kan één steen twee leeftijden hebben? Hoe kan bovendien vastgesteld worden dat iets ouder is dan 60.000 jaar met koolstofdatering? Dat is onmogelijk want na miljarden jaren is de C14 al lang vervallen.
  12. Volgens het theorieboek werd kool 250 miljoen jaar geleden gevormd in de Carboon periode. Wanneer zij kool testen, heeft dit toch C14. Hoe kan dat? Als alle C14 verdwijnt in 50.000 jaar, waarom bevat kool dan nog C14? Dat toont aan dat de aarde niet miljarden jaren oud is.
  13. Ook diamanten zouden miljoenen jaren geleden gevormd zijn. Zij bevatten echter ook C14. Het is niet mogelijk om een diamant te besmetten met C14 want het is de hardste substantie die we kennen. Dat is een sterk bewijs dat de aarde geen miljoenen jaren oud is, maar duizenden.
  14. Na 60.000 jaar kan C14 niet meer gemeten worden. Toch is bewezen dat men onmogelijk natuurlijke bronnen van koolstof onder de ijstijdlagen kan vinden zonder een flinke hoeveelheid C14. Hoewel zulke lagen worden verondersteld miljarden jaren oud te zijn, zijn conventionele C14 laboratoria op de hoogte van deze onregelmatigheid sinds begin jaren 80. Ze hebben geprobeerd het te elimineren, maar kunnen het niet verklaren. Dit bewijst wederom dat de aarde niet miljarden jaren oud is.

En zo zijn er nog veel meer feiten te noemen. Hieruit blijkt dat problemen met de koolstofdatering niet te ontkennen zijn. Het is een methode die verre van exact is. De cijfers vanaf het ontdekken van de methode tot nu toe laten geen enkele vooruitgang zien. Dat geeft de methode geen recht van bestaan.

 

 

 

 

 

Cijfers aanpassen aan de theorie

 

In 1970 zei men op het Nobel Symposium: Als het resultaat van een koolstofdatering onze theorie ondersteunt dan komt het in de hoofdtekst. Als het niet geheel tegenstrijdig is dan zetten we het in een voetnoot. Als het volledig tegenstrijdig is, dan laten we het weg.

Deze uitspraak weerspiegelt de manier waarop er in het algemeen met koolstofdatering wordt om gegaan. Er blijkt uit dat men zomaar getallen kan kiezen die aan de verwachting voldoen. Getallen die niet aan de verwachtingen voldoen kan men weg laten. Dit is geen wetenschap.

In de praktijk betekent dit dat ongeveer de helft van alle resultaten wordt weg gelaten omdat deze niet passen in de theorie! Iedereen zal het er mee eens zijn dat een methode waarvan de helft van de uitkomsten niet klopt, niet betrouwbaar is. Toch worden cijfers van koolstofdatering als volledig wetenschappelijk en betrouwbaar gepresenteerd.

Wanneer cijfers echter iets anders aangeven dan de theorie, moet de theorie aangepast worden. De cijfers moeten niet aangepast worden aan de theorie. Als een testresultaat van koolstofdatering echter niet past bij de theorie, wordt er nogmaals getest totdat er een bevredigend getal uitkomt. Hieruit blijkt dat de theorie belangrijk is, maar de feiten niet.

Bovendien roept dit enorm veel vragen op.

  • Welke resultaten worden weggelaten?
  • Hoe weet men dat die niet goed zijn?
  • Hoe weet men eigenlijk dat de andere resultaten wel goed zijn?
  • Waarom zijn ze niet beiden fout of beiden goed?
  • Op welke basis wordt een keus gemaakt voor goed of fout?

Zo kunnen we wel vragen blijven bedenken bij deze dubieuze handelswijze.

 

 

 

 

 

Aanpassingen van de theorie

 

Inmiddels is de wetenschap er wel achter dat een aantal zaken niet houdbaar zijn. Zo erkent men nu dat koolstofdatering niet nauwkeurig is indien het organisme in water heeft geleefd of in water bewaard is gebleven (een aantal van bovengenoemde voorbeelden zou dus niet meer gelden).

De wetenschap is begonnen met de brede aanname dat koolstofdatering werkt omdat het past binnen andere bestaande aannames. Gaandeweg komen er bewijzen die het ontkrachten. Die worden eerst weggemoffeld totdat dit niet meer houdbaar blijkt. Dan wordt gezegd dat er nieuwe onderzoeken zijn gedaan en nieuwe bewijzen zijn gevonden waarmee de aangenomen theorie wordt beperkt. Zo wil de wetenschap zichzelf en hun theorieën groot houden en mensen aan het lijntje houden. Terwijl hieruit blijkt dat zij zelf niet nauwkeurig weten hoe één en ander werkt. Hieruit blijkt dus juist hun onkunde en beperkte kennis. Deze aanpassingen zijn er namelijk telkens weer!

Desondanks wordt er vastgehouden aan de originele theorie (met talloze aanpassingen) en wordt de theorie niet verworpen, wat wel de logische conclusie zou moeten zijn.

 

 

 

Kalibratie

 

Koolstofdatering is geen exacte wetenschap. Vaak kloppen uitkomsten niet. Dit wordt voor zover mogelijk recht gebreid door besmetting en kalibratie toe te staan. Kalibratie is het vergelijken van de methode met een standaard. Deze standaard bestaat in dit geval uit het vergelijken met kalibratiecurves. Deze zijn echter opgesteld aan de hand van metingen met andere dateringsmethoden waarvan de meesten net zo min nauwkeurig zijn als de koolstofdatering en waarbij ook wordt uit gegaan van verkeerde aannames. Dit maakt koolstofdatering niet betrouwbaarder.

 

 

 

Geen wetenschap

 

Op deze manier datering toepassen heeft niets meer met wetenschap te maken. Het nare is dat het wel als wetenschap wordt gepresenteerd. Ook worden er allerlei theorieën aan opgehangen die gepresenteerd worden als waar. Wanneer we echter onderzoeken hoe het echt zit, komen we er al gauw achter dat de koolstofdatering en bijbehorende theorieën als een miljarden jaren oude aarde op losse schroeven staan. Nog even en het stort als een kaartenhuis in elkaar.

Neem een monster waarvan bekend is hoe oud het is. Dan blijkt koolstofdatering niet te werken. Neem een monster waarvan de leeftijd niet bekend is en dan wordt ineens aangenomen dat het wel werkt. Dat is geen wetenschap maar een sprookje!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Albert Einstein

Standaard

categorie : beroemde mensen

 

 

 

Albert Einstein was een Duits-Zwitsers-Amerikaanse natuurkundige en uitvinder. Hij wordt algemeen gezien als een van de belangrijkste natuurkundigen uit de geschiedenis.

 

 

 

 

 

 

Albert Einstein wordt geboren op 14 maart 1879 in de Duitse stad Ulm. Hij is de zoon van een Joodse ingenieur Hermann Einstein. Zijn moeder noemt Pauline Einstein-Koch. Bij zijn vijfde verjaardag  krijgt hij van zijn vader een kompas cadeau. De jonge Einstein geraakt gefascineerd door de onzichtbare magnetische kracht die de naald altijd naar het noorden doet wijzen. Op de middelbare school heeft hij dan ook vooral interesse in natuurkunde en wiskunde.

 

 

 

Zijn studies

 

In 1895 doet de 16-jarige Einstein een toelatingsexamen voor de technische universiteit van Zürich (EHT), alhoewel hij nog geen diploma van het middelbaar onderwijs heeft. Hij haalt zeer hoge cijfers voor de vakken natuurkunde en wiskunde, maar zakt voor geschiedenis en Frans.

Einstein maakt dan zijn middelbare school af en wordt in 1896, na slagen van de toelatingsproeven, toegelaten tot de EHT. Op de universiteit ontmoet hij de Servische natuurkundige Mileva Marić, met wie hij zeven jaar later zou trouwen. In 1900 studeert Einstein met indrukwekkende cijfers af.

 

 

 

Het begin van zijn loopbaan

 

Einstein heeft na zijn afstuderen de grootste moeite om een baan te vinden. Bij de EHT kan hij niet aan de slag. Hij solliciteert om assistent te worden bij de Nederlandse natuurkundige Heike Kamerlingh Onnes maar die weigert hem. In mei 1901 wordt Einstein invalleraar natuurkunde aan een middelbare school. Zes maanden later komt hij als technisch expert terecht bij een patentenbureau in Bern.

 

 

 

 

De doorbraak van Einstein

 

In 1905 breekt de 26-jarige Einstein door met de publicatie van vier baanbrekende natuurkundige onderzoeken. Hij legt met zijn theorie over het foto-elektrisch effect de basis voor de kwantummechanica vast. Daarvoor ontvangt hij in 1921 de Nobelprijs. Daarnaast leverdt hij met zijn uiteenzetting van het Brownse effect het definitieve bewijs voor de atoomtheorie.

Het bekendst wordt Einstein echter door zijn speciale relativiteitstheorie. Hij bewijst dat de snelheid van het licht altijd constant is, ongeacht de snelheid van de waarnemer. Het is een theorie die ingaat tegen de natuurwetten van Newton, die  stelden dat een waarnemer een lagere lichtsnelheid zou meten als hij richting de lichtbron bewoog. De meeste wetenschappers staan daarom de eerste jaren sceptisch tegenover de relativiteistheorie.

 

 

 

 

 

 

 

De Algemene relativiteitstheorie

 

Einstein wordt uiteindelijk een gerespecteerd wetenschapper. De volgende jaren besteedt hij onder meer aan de uitbreiding van zijn speciale relativiteitstheorie naar de algemene relativiteitstheorie, waarbij hij ook rekening houdt met de invloed van de zwaartekracht .

De nazi’s verwijten Einstein in de jaren 1920 dat hij een ‘Joodse theoriewetenschap’ verdedigt in tegenstelling tot de ‘Arische experimentele natuurwetenschap’. Uit schrik voor de nazi’s vormen enkele Duitse natuurweten- schappers een alliantie om zijn theorieën zoveel mogelijk in diskrediet te brengen.

 

 

 

 

De emigratie van Einstein

 

Na de machtsgreep van de nazi’s in 1933 besluit Einstein om niet meer terug te kregen naar Duitsland. Hij was op dat moment in de Verenigde Staten. Hij wordt een Amerikaans staatsburger in 1940.

Een jaar eerder had Einstein al een brief geschreven naar president Roosevelt om te waarschuwen dat de Duitsers een atoombom ontwikkelden. Einstein was een overtuigd pacifist en zou nooit meewerken aan de ontwikkeling van dat massavernietigingswapen.

 

 

 

 

Zijn laatste jaren

 

Na het einde van de Tweede Wereldoorlog kent Einstein de gevaren  van een kernwapenwedloop. Hij wist dat er een Koude Oorlog tussen Amerika en Rusland zat aan te komen. Op politiek vlak was hij sterk betrokken bij de oprichting van de Joodse staat Israël in 1949. Hij kreeg het presidentschap aangeboden in 1952, maar weigerde omdat hij zichzelf niet geschikt achtte. Albert Einstein stierf drie jaar later, op 18 april 1955, in zijn slaap.

 

 

 

Enkele uitspraken van Einstein

 

“Fantasie is belangrijker dan kennis, want kennis is begrensd”

“God is geraffineerd, maar niet boosaardig”

“God dobbelt niet.”

“Wat me echt interesseert is of God een keuze had toen hij de wereld schiep.”

“Het verschil tussen verleden, heden en toekomst is voor ons wetenschappers een illusie, maar wel een hardnekkige.”

“Gezond verstand is de collectie vooroordelen die je verzameld hebt voordat je achttien was.”

“Logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal.”

“Een avond waarop iedereen het eens is, is een verloren avond.”

“Bidden verandert de wereld niet, maar bidden verandert de mens en de mens verandert de wereld.”

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

Is geloven een kwestie van intelligentie?

Standaard

categorie : religie

 

 

 

 

00c636e00bee0ba03b364841363f738b_XL

 

 

 

Hebben gelovigen een intellectuele beperking? Volgens een groot aantal vaak geciteerde onderzoeken in progressieve kringen is het antwoord “ja”. Onderzoeker Burnham P. Beckwith voegde in 1986 tientallen studies samen, die samen een tijdsperiode van meer dan vijftig jaar besloegen. Hieruit concludeerde hij: “Het aantal gelovige mensen onder Amerikaanse studenten en volwassenen lijkt omgekeerd evenredig te zijn met intelligentie”.

In een recenter onderzoek ontdekte Gallup in 2008 dat 73 procent van alle mensen met een universiteitsdiploma beweert in God te geloven, tegenover 88 percent van alle mensen zonder zo’n diploma. Onder wetenschappers is het percentage gelovigen veel kleiner. Een uitgave van Scientific American uit 1999 versloeg het feit dat slechts 40 percent van alle wetenschappers in God gelooft. Andere studies ontdekten dat 7 procent van de leden van de National Academy of Science en slechts 3.3 procent van de Britse Royal Society fellows in God gelooft.

 

De scepticus concludeert hieruit dat heel erg slimme mensen (zoals hijzelf) niet in God geloven.

 

 

 

 

Mogelijke verklaring

 

Slimmere mensen zijn waarschijnlijk eerder geneigd om onbewijsbare geloofsovertuigingen in twijfel te trekken. Mensen hebben nu meer kennis dan vroeger. Zaken die vroeger nog een mysterie waren, zijn nu opgehelderd. Slimmere mensen hoeven voor een verklaring niet meer terug te vallen op een God. Volgens psycholoog Kanazawa is religie een bijproduct van de neiging van mensen om gebeurtenissen voortdurend te moeten verklaren. Mensen zijn evolutionair gezien ontworpen om achterdochtig te zijn en geloven in God omdat ze paranoia zijn.

Dat paranoïde gedrag was trouwens uitstekend voor de oude mens. Door voortdurend waakzaam te zijn, beschermde de mens zichzelf en zijn familie en stam. Maar dat is nu niet meer nodig. Intelligentere kinderen hebben volgens Kanazawa een grotere kans om op te groeien tegen hun natuurlijke, evolutionaire neiging om in God te geloven in en worden atheïst.

 

 

 

 

Een kwestie van IQ

 

Richard Lynn, een professor in de psychologie, ziet het als volgt: “geloof in God is gewoonweg een kwestie van IQ.” Hoe hoger het IQ, hoe groter de immuniteit voor godsdienstige overtuigingen. En dus is het aan de knappe koppen om de toverspreuk van de godsdienst te doorbreken door de bijgelovige, door demonen geplaagde wereld te verlichten. Een groep die zich hierop toelegt, is The Brights”. “Bright” betekent namelijk “briljant” en zou wel eens op een opgeblazen ego kunnen wijzen.

Brights zijn mensen die “het naturalisme omarmen, met het doel om sociale en burgerlijke acties te ondernemen die ontworpen zijn om een samenleving te beïnvloeden die anders alleen maar gevuld zou zijn met bovennatuurlijke ideeën.” Een van hun supernova’s is Richard Dawkins. In het voorwoord van zijn boek “God als misvatting” steekt Dawkins zijn doel niet onder stoelen of banken: “Als dit boek werkt zoals ik het bedoeld heb, dan zullen godsdienstige lezers die het boek openen atheïsten zijn wanneer zij het boek dichtslaan.”

 

 

.

 

 

 

 

 

 

Kunstmatige intelligentie

 

Men kan zich vraag stellen of iemand die niet gelooft in een God intelligent mag worden genoemd, omdat alles wat wij geloven over onze wereld, de menselijke aard, het doel van het leven, morele ethiek en bijna alle andere onderwerpen, afhankelijk is van wat wij geloven over de oorsprong ervan. Het is verrassend dat er geen unanieme overeenstemming bestaat over wat intelligentie eigenlijk is. Behalve dan wanneer intelligentie datgene is wat gemeten wordt in een intelligentietest.

Wanneer we de verschillende woordenboeken erop naslaan, blijkt intelligentie geassocieerd te worden met het vermogen om te leren en kennis aan te wenden. De meest alomvattende definitie wordt wellicht gevonden in het artikel “Mainstream Science on Intelligence, dat in 1944 in de Wall Street Journal werd gepubliceerd en werd goedgekeurd door maar liefst 52 onderzoekers:

 

Intelligentie is een heel algemeen mentaal vermogen dat, onder andere, te maken heeft met het vermogen om te redeneren, te plannen, problemen op te lossen, abstract te denken, complexe ideeën te bevatten, snel te leren en van ervaring te leren. Het is niet slechts het opdoen van kennis uit boeken, of een bepaalde academische vaardigheid, of het pienter slagen voor proefwerken.

In plaats daarvan weerspiegelt intelligentie een breder en dieper vermogen om onze omgeving te kunnen begrijpen – het ‘snappen’, het begrijpelijk maken van de dingen om ons heen, het ‘uitvogelen’ van wat te doen.

 

Wanneer intelligentie op die manier gedefinieerd wordt, dan blijkt ze onlosmakelijk verbonden te zijn aan ons wereldbeeld: het mentale model dat wij gebruiken om de wereld en onze plaats daarin te begrijpen. De oplossing van problemen en de beïnvloeding van onze omgeving zijn afhankelijk van het rationele vermogen van onze gedachten om dingen begrijpelijk te maken, maar zij zijn ook afhankelijk van de niet-rationele bekwaamheid van ons hart om die begrijpelijkheid toe te passen.

Iemand die invulling geeft aan zijn leven volgens een levensbeschouwing die overeenstemt met de manier waarop de wereld werkelijk in elkaar steekt, legt daarom eigenlijk werkelijke intelligentie aan de dag, terwijl iemand die invulling geeft aan zijn leven volgens een afwijkend wereldbeeld eigenlijk een kunstmatige intelligentie aan de dag legt.

 

 

 

kunstmatige intelligentie

kunstmatige intelligentie

 

 

 

 

 De grootste mysteries

 

Onlangs publiceerde Live Science de tien grootste onopgeloste mysteries in de wetenschap. Het is niet verras-send dat de helft hiervan te maken had met de oorsprong van het heelal en het leven. Ik zeg “niet verrassend” omdat vragen over het ontstaan van het heelal, het leven en het bewustzijn buiten het bereik vallen van een discipline die alleen maar naturalistische verklaringen toestaat. Een van die grote mysteries is de vraag wat de drijfveer is van de evolutie. Gezien de overweldigende complexiteit van de biologische wereld vraagt evolutionair wetenschapper Massimo Pigliucci zich af of natuurlijke selectie het voortstuwende proces achter de evolutie is, of dat er nog andere eigenschappen van materie zijn die een rol spelen.

De mogelijkheid dat het leven het doelgerichte product is van een intelligentie wordt niet overwogen. Totdat dit gebeurt zullen wetenschappers zich gedwongen zien om hun onwetendheid te bedekken met naturalistische theorieën. Een zogenaamde Brights” vertelde dat het naturalisme, in tegenstelling tot de Godhypothese, vrij zou zijn van onfalsifieerbare variabelen. Een goede theorie is falsifieerbaar. Dat wil zeggen dat als de theorie niet klopt, dat er een manier moet zijn om daar achter te komen.

De man vergat erbij te zeggen dat zijn hele wereldbeeld bol staat van dergelijke variabelen: fantastische theorieën die slechts gebouwd zijn op de wil om ze te geloven en die bijeen worden gehouden met de treksterkte van een halo. De meest geavanceerde theorieën komen voort uit de verontrustende erkenning dat wij op de aarde wonen, waar alle factoren precies op elkaar zijn afgesteld om het leven mogelijk te maken, en dat het leven daarom op de rand van de afgrond staat.

Theoretici proberen wanhopig om deze precies afgestelde randvoorwaarden te verklaren. Zij zijn op de proppen gekomen met de multiversum theorie die zegt dat er een oneindig aantal universa bestaat, waardoor het bestaan van onze eigen, bewoonbare thuisplaneet gegarandeerd is. De leek krijgt af en toe een hint wanneer vooraanstaande onderzoekers als Alan Guth dit vertelsel met verve presenteren. Het is triest dat een dergelijke wanklank onder de gezaghebbende wetenschappers geen uitzondering is.

Wanneer andere “gatenvullers” als emergentie en macro-evolutie aan het verhaal worden toegevoegd als verklaringen voor het biologische leven, het menselijke denken en de encyclopedische informatie in het genoom, dan leest het vertelsel van het naturalisme meer als een boek van de broeders Grimm dan Newtons Principia Mathematica.

 

 

 

 

 

Het onvermijdelijke alternatief

 

Het universum is óf de doelbewuste schepping van een intelligente Ontwerper, óf het toevallige product van een of andere pre-kosmische, onintelligente materie. Als wij de Ontwerper afwijzen omdat Hij niet zal buigen voor onze empirische methodes, dan hebben we alleen nog het scenario dat afhankelijk is van een hele horde andere dingen.. die net zo onbuigzaam zijn. En dan hebben we het nog niet eens over het hopeloze karwei om het bestaan van kunst, muziek, literatuur, dichtkunst en taal uit te leggen.

 

 

 

creatie

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

John Astria

John Astria