JOHN ASTRIA
Speculariet is een vorm van hematiet
ruw
half gepolijst
trommelsteen
samenstelling: Fe2O3
hardheid: 5-6
dichtheid: 5,2
Speculariet in kwarts
bol
Goed te herkennen aan
– de schicht van hemelsblauwe bloemetjes (4-8 mm),
– die dezelfde kant op staan en
– de aanliggende beharing van de kelkbladen en
– de voor 1/3 ingesneden vruchtkelk,
– die bij rijpheid van de zaden meestal niet afvalt
Algemeen
Moerasvergeet-me-nietje is een overblijvende plant van 15 tot 45 (100) cm hoog. Ze groeit op natte, voedselrijke grond in lichte moerasbossen en grienden, aan oevers en in drassige gras- en rietlanden. Ze verdraagt schaduw en licht brak water. In zoetwater getijde gebieden gedijt moerasvergeet-me-nietje erg goed en kan ze tot 1 meter hoog worden.
Bloem
Moerasvergeet-me-nietje bloeit vanaf mei tot en met augustus met lichtblauwe bloemen (in de knop roze) van 4 tot 8 mm. De bloeiwijze is een schicht en per schicht staan de bloemen dezelfde kant op gericht. De bloemen hebben 5 kroonbladen, een geel hart met witte korte stralen. Het gele hart wordt gevormd door keelschubben, de witte stralen zijn vlekjes op de kroonbladen.
Blad en stengel
De stengel is rolrond tot kantig, onderaan liggend en op de knopen wortelvormend, bovenaan rechtop (al of niet bloeiend), in zijn geheel behaard met naar de top gerichte, afstaande en aanliggende haren. Door de wortelende stengels kan moerasvergeet-me-nietje grote oppervlakten in beslag nemen. De behaarde bladeren zijn zittend en lopen langs de stengel af in lijsten, waardoor de kantigheid van de stengels wordt veroorzaakt.
Algemeen
– ruwbladigenfamilie (Boraginaceae)
– overblijvend
– zeer algemeen tot zeldzaam
– 15 tot 45 (100) cm
Bloem
– hemelsblauw
– vanaf mei t/m augustus
– schicht
– stervormig
– 4 tot 8 mm
– 5 kroonbladen, vergroeid
– 5 kelkbladen, vergroeid
– 5 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– lancetvormig
– top spits
– rand gaaf
– voet afgerond
– 1-nervig
– behaard
Stengel
– rechtop of opstijgend
– behaard
– rolrond tot kantig
zie wilde bloemen
Goed te herkennen aan
– de rijkbloemige trossen van lichtblauwe “ereprijs” bloemetjes, die
– in de bladoksels van beide tegenoverstaande bladeren staan
Algemeen
Mannetjesereprijs is een overblijvende, behaarde plant van 10 tot 50 cm hoog.
Biotoop
Bodem: Zonnige tot licht beschaduwde plaatsen op droge, matig voedselarme, onbemeste, humushoudende, vaak zwak zure tot basische (kalkhoudende) grond (zand en leem, zelden op uitgedroogd veen).
Groeiplaatsen: Heide (grazige plaatsen en heidebermen), grasland (schraal grasland), bermen (schrale plaatsen), zeeduinen, bossen (bosbermen), bosranden en kapvlakten.
Bloem
De bloeiperiode is vanaf mei tot en met augustus. De bloemen zijn lichtblauw (zelden donkerblauw, roze of wit), neigend naar lila en donker geaderd.
Blad en stengel
De stengels zijn liggend, alleen de bloeiende stengels richten zich aan het einde op. Zowel stengels als bladeren hebben een dichte, ruwe beharing.
Toepassingen
Bepaalde stoffen uit mannetjesereprijs worden gebruikt voor geneesmiddelen tegen bronchitis en huidaandoeningen.
Algemeen
– weegbreefamilie (Plantaginaceae)
– overblijvend
– algemeen in de duinen
– 10 tot 50 cm
Bloem
– lichtblauw, donker geaderd
– vanaf mei t/m augustus
– tros
– stervormig
– 6 tot 8 mm
– 4 kroonbladen, niet vergroeid
– 4 kelkbladen
– 2 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– tegenoverstaand
– enkelvoudig
– kort gesteeld
– eirond
– top stomp
– rand gekarteld/gezaagd
– voet wigvormig
– veernervig
– behaard
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Mediteren is een techniek die ons lichaam en onze geest tot rust brengt. We leren onze activiteit van de hersenen onder controle te houden. Negatieve denkpatronen kunnen we naast ons neerleggen. Meditatie is geen religie maar een levenswijze die men zelf kiest en door iedereen kan bedreven worden.
Elke meditatie zou moeten voldoen aan de drie basisprincipes. Deze zijn de éénpunts concentratie, bij afdwaling van de gedachten onmiddellijk terug gaan naar de éénpunts concentratie en geen aandacht besteden aan afleidingen.
.
.
.
.
.
.
.
Het verschil tussen mediteren en andere vormen van ontspanning is dat we tijdens de meditatie alert blijven. Hoe meer we mediteren, hoe ontspannender en alerter we worden. Bij andere ontspanningstechnieken gebeurt dat niet omdat ze het aandachtsvermogen niet oefenen. De rust die we in een diepe slaap ervaren is geen meditatie omdat in die toestand het bewustzijn en de alertheid ontbreekt.
.
.
.
.
.
Tijdens het mediteren concentreren we ons op het nu-moment moment waardoor we gedachten van verleden en toekomst niet toelaten in de geest. Daardoor is afleiding niet meer mogelijk. Omdat de geest maar één gedachte moet verwerken kost hem dat weinig moeite. Door een mooie gedachte vast te houden tijdens het mediteren kan de geest en het lichaam zich optimaal ontspannen.
Al de waardevolle momenten in een mensenleven gebeuren als men niet nadenkt. Meditatie zonder het nu-moment is onmogelijk. Als we dagelijks mediteren worden we bewuster en alerter in het heden waardoor de kwaliteit van ons leven verbetert. De kern van ons wezen wordt het ‘zijn’ en niet meer het ‘doen’.
.
.
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
.
.
.
De dertigste miniatuur is voor Hildegard heel belangrijk geweest, want opnieuw heeft zij de miniaturist opgedragen er een hele bladzijde aan te besteden. Aan de rechterkant kant zien we de bouw van een hoge toren. Deze toren is de Kerk en de bouwers zijn de gelovigen. Boven op de toren zien we vier gelovigen stenen neerleggen. Tegen de toren is een brede ladder geplaatst waarop wij een groep in rode gewaden zien, de martelaren, en een groep in het groen, de belijders.
Merkwaardigerwijze volgt de miniaturist niet de tekst die spreekt van gelovigen op de ladder in witte kleren met zwarte schoenen. Sommige onder hen, zegt Hildegard, overtroffen de anderen in grootte en glans. Daarom zouden de vier in rode gewaden deze geloofshelden voorstellen.
Aan de buitenzijde van de toren bevinden zich zes druk bewegende mensjes. Zij zijn de gelovigen die ondanks hun roeping de opbouw van de Kerk tegenwerken. We zien hoe één van hen zelfs het bruiloftskleed uittrekt dat hem aangereikt werd door de engelen, toen hij het kasteelplein betrad door de poort aan de Noordkant.
De gelovigen die de Kerk opbouwen hebben de medewerking van een groep van vier Godskrachten. Deze zijn groot uitgebeeld aan de linkerkant. Het is de Wijsheid, die op een voetstuk staat van zeven zuiltjes en geflankeerd wordt door de Justitia, de Fortitudo en de Sanctitas. We volgen nu de tekst van SCIVIAS:
“In het midden van het gebouw, zag ik een sokkel van zeven zuiltjes, en daarbovenop een schone gestalte: de Sapientia. Haar hoofd straalde als de bliksem en daarom is zij hier voorgesteld met een zilver hoofd. Zij was getooid met een gouden gewaad.”
We hebben reeds twee deugden ontmoet, n.l. de Castitas in miniatuur 29 en de Veritas in miniatuur 27. Zij dragen volgens de tekst gulden gewaden , maar zijn door de miniaturist in een geel kleed geschilderd. Het metaal goud is in de miniaturen zoveel gebruikt om de heiligheid in de hemelse sfeer aan te duiden, dat de kunstenaar moest uitzien naar een gewone kleur om het gouden gewaad weer te geven.
We zien op de miniatuur dat rondom de Sapientia op de sokkel zich gelijkvloers drie godskrachten bevinden. Het dichtst bij de Sapientia staat de Justitia. Zij werd door Hildegard als enorm groot beschreven, zodat zij over het gehele gebouw kon heen zien. Haar verschijning was verblindend wit, daarom dat de miniaturist deze deugd helemaal in het metaal zilver uitbeeldde.
In haar hand houdt zij een lange banderol, wat er op wijst dat deze deugd een lange toespraak houdt. Op deze niet beschreven banderollen komen we bij de bespreking van de miniaturen 33-35 terug. Dan blijven er nog twee andere godskrachten over, n.l. de Fortitudo en de Sanctitas. De Fortitudo kennen we reeds van de miniaturen 22 en 23. De harnassen vertonen grote overeenkomst.
Het enige verschil is dat de Fortitudo aan het begin van de bouw (miniatuur 22) het zwaard nog niet heeft getrokken. Bij de bouw der Kerk op het einde der tijden heft de Fortitudo fier zijn wapen omhoog. De Sanctitas verschijnt met drie hoofden, hetgeen de kunstenaar de ondankbare opdracht bezorgde een artistiek minder geslaagde figuur ten tonele te moeten voeren.
Twee hoofden in het zilver en een derde in een bleke witachtige kleur. Het middelste hoofd draagt op zijn hoofd de naam Sanctitas en zegt als verklaring: “Ik ben geboren uit de deemoed en deze heeft mij grootgebracht; mijn moeder, de deemoed, overwint alle tegenstand.” Het tweede hoofd noemt zich “wortel van het goede” en verklaart, dat het uit God zelf stamt.
Het derde hoofd met het bleke gezicht geeft zichzelf als naam “onvergeeflijk voor zich zelf”. Het heft een klaaglied aan dat het als schepsel zo weinig bijdraagt aan het goede. Het toont zijn goede wil doordat het de aanvechtingen van de duivel tracht te overwinnen.
We ontmoeten hier dus wel een heel merkwaardige voorstelling van de uiteindelijke heiligheid van de Kerk. Zij houdt het midden tussen de goddelijke en de menselijke inbreng, maar alleen de deemoed kan deze moeilijke verbintenis met succes bekronen. Deze zelfde drieëenheid zullen we tegenkomen in de volgende miniatuur.
In dit dertigste visioen maakt Hildegardis duidelijk wat zij onder mannelijk en vrouwelijk verstaat.
Bij de beschrijving van de Godskracht Sanctitas zegt zij:
“De heiligheid is met zulk een glans van de goddelijke genade overgoten, dat de diepte van haar mysterie ver boven het begrip van de mens uitgaat. Door de zwaarte van de sterfelijkheid kan de ziel noch haar vrijheid in Christus, de mannelijke vorm, noch haar onderwerping aan Hem, de vrouwelijke vorm, doorschouwen.”
Hildegard wijdt nog veel verder uit over het karakter van deze drie belangrijke deugden naast de Wijsheid Gods. Een uitsluitend in beelden vervatte uitleg van alle mysteries rondom de opgang van het geestelijk leven zowel in de Kerk als geheel valt ons moeilijk te begrijpen.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Mensensamenleving.me 