Tagarchief: talisman

Aquamarijn

Standaard

categorie : sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

De aquamarijn werd al in de klassieke oudheid (circa 700 v.Chr.-500 n.Chr.) gebruikt als talisman en amulet tijdens reizen over rivieren en zeeën. Zeelui die de Middellandse Zee bevoeren, hadden graag een stukje aquamarijn of een sieraad met aquamarijn bij zich. Dit zou beschermen tegen de verdrinkingsdood.

 

 

1000px-Octagon_glas_puntsteen_aquamarijn_blauw_14x10_mm

 

 

 

 

 

Door de eeuwen heen

 

Dit is de reden waarom er veel intaglio’s van aquamarijn zijn gevonden. Dit zijn kristallen waarin een voorstelling geslepen is. De aquamarijn intaglio’s hebben meestal – vanwege de zeegroene kleur – te maken met zee, scheep-vaart en vissen. Een dergelijke voorstelling zou Poseidon/Neptunus, de god van de zee, gunstig stemmen en de drager een voorspoedige vaart bezorgen. De voorstelling zou ook beschermen tegen zeeziekte en zou een goede visvangst bevorderen. De oudste aquamarijn intaglio’s stammen uit 300 v.Chr.

Uit de klassieke oudheid zijn ook veel mooie portretjes in aquamarijn gevonden. Soms als intaglio, soms als ca-mee. Bij een camee is de voorstelling niet ingeslepen, maar ligt deze verhoogd, omdat de achtergrond is weg geslepen. Zo is er een portret in aquamarijn gevonden van de Romeinse keizerin Julia Domna (170-217 n. Chr.). Zowel de Grieken als de Romeinen zagen aquamarijn als symbool van helderheid, zuiverheid en huwelijkstrouw. Men gaf elkaar aquamarijn sieraden als teken van liefde en trouw.

In de Romeinse oudheid wist men al dat transparante aquamarijn, en andere transparante berilsoorten, als ver-grootglas konden werken. De Romeinse wetenschapper Plinius de Oudere (23-79 n.Chr.) beschreef hoe keizer Nero door een grote groenige beril (smaragd of aquamarijn) naar de gladiatorenspelen keek. In de 10e eeuw na Christus werd in Perzië het breken van het licht in natuurlijk glas ontdekt. Met deze kennis werden vergrootglazen uit beril geslepen, die op boeken of geschriften gelegd konden worden om het lezen te vergemakkelijken. In de 13e eeuw kwam deze kennis naar Europa. Al gauw werd de eerste bril vervaardigd van kleurloze of licht getinte beril. Ons woord ‘bril’ komt van b(e)ril..

In de Middeleeuwen werd de aquamarijn reeds gebruikt tegen oogklachten. Schrijver Jacob van Maerlant (1325-1335) beschrijft hoe je aquamarijnwater kunt gebruiken om ontstoken ogen mee te betten. Ook bij keelklachten werd de aquamarijn gebruikt. Niet alleen zou het kristal keelpijn helen, maar de drager zou ook nog welsprekend worden. Klachten aan maag en lever zouden eveneens geheeld worden met aquamarijnwater. Paus Julius II (1443-1513) bezat een kroon waarin een enorme aquamarijn gezet was. De aquamarijn werd vanwege zijn zeegroene kleur in verband gebracht met de Maagd Maria, die als bijnaam Stella Maris, ‘Sterre der Zee’, heeft.

Een bijzonder en groot exemplaar is de gefacetteerde aquamarijn die als knop het gevest van het zwaard van de Franse prins Louis Murat (1896-1916) sierde. De steen wordt op 550 karaat geschat. Deze steen zou tijdens de strijd beschermen tegen verwondingen. In Brazilië is een enorme aquamarijn gevonden die na slijpen 1000 karaat woog. Deze steen wordt liefkozend ‘Most Precious’ genoemd.

 

 

 

.

 

aquamarijn-trommelsteen

 

 

 

 

 

 

 

Spiritueel

 

* Aquamarijn is de steen van de troost. De steen helpt mensen met verdriet om het verlies van geliefden of geliefde voorwerpen, en helpt ook mensen die zich niet thuis voelen in deze wereld. Aquamarijn maakt eerlijk, en geeft compassie en geduld met de medemens.
* Aquamarijn geeft helderheid van zaken, helpt je helder waar te nemen en de hoofdlijnen te onderscheiden van de bijzaken.
* Aquamarijn helpt, net als alle andere berilsoorten, het intellect te scherpen en structuur aan te brengen waar dat nodig is.
* Aquamarijn maakt speels en creatief. De steen helpt om gedachten op een speelse manier onder woorden te brengen, met humor en gevoel.
* Bij angsten en fobieën kan aquamarijn helpen de oorzaak te doorgronden, onder woorden te brengen en daardoor te bedwingen.

 

 

aquamarijn

 

 

 

 

 

 

Chemische samenstelling

 

Aquamarijn dankt zijn kleur aan de aanwezigheid van tweewaardig ijzer, Fe2+. Is er zowel tweewaardig als drie-waardig ijzer aanwezig, dan is het kristal korenbloemblauw. Deze koninklijke kleur wordt ook wel Maxixe-aqua-marijn genoemd, naar de mijn in Zuid-Amerika waar deze berilvariant gevonden werd.

Omdat korenbloemblauwe aquamarijn nogal zeldzaam is, wordt beril stenen met meer voorkomende kleuren (wit, geel) soms bestraald, waardoor ze toch korenblauw worden. Helaas is die kunstmatige kleur niet kleurecht. De kleur verdwijnt na blootstelling aan warmte of zonlicht. Aquamarijn vertoont soms lichteffecten: spleetvormig (kattenoog) of sterachtige (asterisme). Dit wordt veroorzaakt door kleine stukjes ingesloten mica of ingesloten vocht.

 

 

Samenstelling: Be3Al2(SiO3)6 + (Fe2+, Fe3+)
Hardheid: 7,5 – 8
Glans: glasglans
Transparantie: transparant, doorschijnend, doorzichtig
Breuk: schelpvorming, onregelmatig
Splijtbaarheid: slecht
Dichtheid: 2,7 – 2,9
Kristalstelsel: hexagonaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

John Astria

John Astria

 

 

Kattenoog

Standaard

categorie : Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

Algemene informatie

 

Er zijn twee edelstenen die kattenoog genoemd worden: een zilvergrijze kwarts variant en een geelgroene chryso-beryl soort. Kattenoog lijkt op tijgeroog en valkenoog. Maar de insluitsels bestaan uit amfiboliet of serpentien-asbest, dit geeft de steen na het slijpen het fraaie kattenoogeffect met een kleurschakering van wit, grijs en groen

 

 

 

 

 

 

 

tijgroog

 

 

valkenoog

 

 

 

Geschiedenis

 

De namen van deze kwartsen zijn sinds 1876 gangbaar. Ze zijn gebaseerd op de karakteristieke kleur en de glin-sterende glans. Kattenogen, werden beschouwd als de beschermers van landbouwers en boeren en dienden als talisman. In vroegere eeuwen waren kattenogen geliefde edelstenen, die men combineerde met diamanten. Na de ontdekking van de grote afzettingen in Zuid-Afrika nam de waarde snel af.

 

 

 

 

 

Voorkomen

 

De afzetting van katten- en valkenogen in Zuid-Afrika zijn wereldberoemd. De mineralen worden hier sinds 1876 gewonnen in de omgeving van Griaquatown. Ook in Mexico en West-Australië zijn tijgerogen gevonden, maar hier zijn de insluitsels goethiet of hematiet en worden ze tijgerijzer genoemd. Recentelijk zijn tijgerogen ook ge-vonden in China, India en Myanmar. Afzettingen zijn gevonden in Sri Lanka, India,  de VS, Brazilië en Duitsland.

 

 

 

 

 

 

Kattenoog
Oorknoppen met kattenoog
Oorknoppen met kattenoog
Mineraal
Chemische formule SiO2
Kleur Wit, grijs, groenachtig
Streepkleur Wit
Hardheid 6-7
Glans Zijdeglans, vetglans
Breuk Vezelig
Splijting Geen
Kristaloptiek
Kristalvlakken Orthorombisch – dikke platen, doordringingsdrielingen
Brekingsindices Ne 1,553 No 1,554
Dubbele breking 0,009
Overige eigenschappen
Veredeling Verhitten verandert de kleur
Bijzondere kenmerken Kattenoogeffect

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Hematiet

Standaard

categorie : Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

.

.

Kenmerken van hematiet

.

Hematiet is een vrij zware, zilver tot ijzerachtig glanzende edelsteen. Net als ijzer roest hematiet als het nat wordt. De ruwe steen heeft vaak roodbruine verweringskorsten, die doen denken aan geronnen bloed of wondkorsten.

Poedervormige hematiethoudende klei staat bekend als rode oker, dat als kleurstof wordt gebruikt. Bevat dit mengsel ingesloten water, dan is het geel en wordt het gele oker genoemd.
De hematiet kent vele uiterlijke vormen en bijhorende namen. Voorbeelden zijn ijzerglans, ijzerglimmer en rode glaskop.

 

Hematiet kent vele vormen en bijhorende namen:

  • Grijszwarte hematiet heet ook wel ijzerglans.
  • Niervormige stenen heten rode glaskop, ijzernieren of nierenerts.
  • Plaatvormige hematietkristallen worden speculariet genoemd.
  • In schubachtige vorm heet hematiet ijzerglimmer of geschubde roodijzersteen.
  • In rozetvorm heet hematiet ijzerroos of hematietroos.
  • In poedervorm heet de steen ijzeroker, rötel, okerige roodijzersteen.
  • Dichte waterhoudende hematiet-aggregaten met bonte aanloopkleuren heten
    hydrohematiet, turgiet of turiet.
  • Tijgerijzer is een combinatiesteen van rode jaspis, tijgeroog en hematiet.

 

Hematiet is in alle tijden gebruikt omdat hij ervaren wordt als een goede talisman en mooie steen om te dragen. Lange tijd was fijngemalen hematiet bestanddeel van rouge. Tegenwoordig is hematiet weer in als gefacetteerde edelsteen.

De hematiet is een zelfreinigende steen: hij laat opgenomen energie afvloeien naar de aarde. Om die reden wordt hij gebruikt om andere stenen te ontladen.

Hematiet is de ideale steen om de atmosfeer in een vertrek te reinigen. De steen helpt zeer goed bij het absorberen van aardstraling. Plaats een bol of grote trommelsteen op de grond in de ruimte waar de aardstraling is geconstateerd.

Hematiet is een belangrijk ijzererts. Het is de nationale steen van Zweden, en ook van de staat Alabama in Amerika. Zogenoemde redbeds, rode steenlagen, danken hun kleur aan hematiet. Ze zijn belangrijk als bouwmateriaal. De schattige roze cottages in Engeland zijn ervan gebouwd.

 

 

glaskop-hematiet

.

 

 

 

 

 

Door de eeuwen heen

 

De hematiet staat al duizenden jaren bekend als heelsteen. Hij werd al gebruikt in het oude Babylon, in het oude Egypte, bij de Grieken en Romeinen, in de Middeleeuwen, daarna en nu nog steeds. De steen is steeds gebruikt bij bloedarmoede en voor het stelpen van bloedende wonden.

In de prehistorie was rode oker, het mengsel van hematiet en klei, een heilig poeder waarmee het lichaam van doden werd ingesmeerd. Er zijn resten oker gevonden in graven uit ca. 3000 v. Chr.

In het Egyptisch Dodenboek (ongeveer 2500 v.Chr.) wordt de hematiet genoemd als een amulet, die op het hoofd gedragen wordt. Bij het uitpakken van mummies kwamen scarabeeën van hematiet tevoorschijn, Het waren amuletten voor de reis naar het Dodenrijk. Hematiet werd gebruikt als medicijn tegen hysterie en ontstekingen.

In graven uit de tijd van het oude Babylon (ongeveer 3000 – 1500 v.Chr.) zijn rolzegels en amuletten van hematiet gevonden.

In de Romeinse tijd associeerde men rode hematiet met Mars, god van strijd en oorlog. De mannen geloofden dat hematiet hen zou beschermen tegen verwondingen. Dames gebruikten gepolijste plaatvormige hematiet (speculariet) als spiegel. Schrijver/wetenschapper Plinius de Oudere (23-79 n.Chr.) noemt in zijn Historia Naturalis hematiet als hét middel tegen allerlei ziektes van het bloed. Hematiet zou bescherming bieden tegen bloedingen en een krachtig amulet zijn.

De gezaghebbende Grieks/Romeinse arts Galenus van Pergamum (132-201 n.Chr.), beval hematiet aan als geneesmiddel tegen ontstoken oogleden en hoofdpijnen.

Hematiet was ook in de Middeleeuwen zeer geliefd. De steen werd gebruikt voor sieraden (broches, ringen en armbanden) en ook voor beeldjes. Er zijn prachtige rozenkransen van hematiet gevonden. De hematiet werd als krachtig amulet beschouwd. Hij zou beschermen tegen hekserij en het boze oog, en zou via dromen waarschuwen voor naderend onheil. Poedervormige oker was in gebruik als pigment om verf van te maken.

.

 

 

 

In de 13e eeuw werd vermalen hematiet gebruikt als geneesmiddel tegen bloedarmoede, bloedspuwen en maagbloedingen.

In de 17e eeuw maakten de Europese kolonisten in Noordoost-Amerika kennis met de Mi’kmaq. Deze mensen hadden als bijnaam ‘de roodgeverfde mensen’, omdat ze zich voor allerlei rituelen insmeerden met rode oker. Sindsdien worden alle oorspronkelijke bewoners van Amerika roodhuid genoemd.

Tijdens het Victoriaans tijdperk (1837-1901) was hematiet een zeer geliefd materiaal voor sieraden en juwelen. Toen koningin Victoria in de rouw was, werd hematiet verwerkt in rouwsieraden en rozenkransen.

 

 

 

Spiritueel

 

 * Hematiet versterkt de wil om te leven. De steen trekt een beschermend schild op tussen de drager en de boze buitenwereld.

* Hematiet is aardend, zorgt dat je met beide benen op de grond blijft staan, niet gaat ‘zweven’.
* Hematiet versterkt het zilveren koord waarmee de ziel verbonden is aan het fysieke lichaam. Vooral bij pasgeboren baby’s, en ook bij kinderen en volwassenen die zware operaties ondergaan.
* Hematiet maakt wilskrachtig, geeft kracht en moed, maakt je bewust van wat je nodig hebt. De steen beschermt tegen negatieve invloeden en transformeert het negatieve naar het positieve.
* Hematiet harmoniseert yin en yang, brengt balans tussen uitersten.
* Timide en verlegen mensen durven meer met hematiet. De steen maakt verdraagzaam en geduldig, en ook sterk en zelfbewust.

 

.

 

.

 

Chemische samenstelling

 

Hematiet is een ijzeroxide en heeft dezelfde chemische samenstelling als roest. De kristallen zijn echter verschillend. Hematiet heeft een trigonaal-hexagonaal kristalstelsel en vormt vaste kristallen. Roest is poederig.

.

 

Samenstelling: Fe2O3 + Mg, Ti (+ Al, Cr, Mn, Si, HO, Th)
Hardheid: 5,0 – 6,5 (aardachtige aggregaten slechts 1,0)
Glans: metaalglans, mat
Transparantie: ondoorzichtig, (zeldzaam) doorschijnend
Breuk: ruw, schelpvormig, onregelmatig, ruw, vezelig
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 4,95 – 5,3
Kristalstelsel: trigonaal-hexagonaal (Als ijzerglans heeft hematiet romboëderachtige kubusvormige kristallen. Perfecte kubussen heten Duivelsdobbelstenen.)

 

 

 

 

 

.

 

 

voorpagina openbaring a4

.

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

.

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

Parel.

Standaard

 categorie :  Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

.

.

Algemeen 

.

Een parel is een hard, rond voorwerp dat door bepaalde weekdieren (hoofdzakelijk oesters, soms slakken) wordt gemaakt, en dat opgevist wordt om als sieraad te dienen. De glans van parels hangt van de reflectie en de breking van het licht in de doorzichtige lagen af. Naarmate de laagjes dunner en talrijker zijn, is de glans fijner.

Parels worden verkregen door parelduikers en parelkwekers. Parels zijn vaak rond, maar soms ook onregelmatig van vorm. Traanvormige parels worden vaak als hanger gebruikt. Onregelmatig gevormde parels worden gebruikt in kettingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschiedenis

 

Hoewel parels binnen 100-105 jaar verouderen, dan bladdert het parelmoer af, heeft men in Pompeï parels gevonden uit het jaar 79 na Christus. Het is waarschijnlijk dat mensen al 6000 jaren parels kennen.  De Egyptenaren waren ermee vertrouwd en ook bij opgravingen in Mexico werden parels gevonden (deze stammen uit 2500 voor Christus).

In India worden parels gebruikt als talisman. Volgens de overtuiging van Mongolen verhoogt afkooksel van parels de kracht van de mannen. Chinezen gebruikten parels in de geneeskunde. Romeinen beschouwden ze als symbool van macht, wijsheid en geluk.

In de 19e eeuw waren parelcolliers en sieraden met mooi gevormde parels een kostbare accessoire. Menige jongedame droeg een collier van onregelmatige maar natuurlijke parels. De kweek van parels bracht de volmaakt ronde en fraai gekleurde gekweekte parel, de zogeheten cultivé, in het bereik van bredere kringen waar parelkettingen soms onderdeel waren van een parure.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samenstelling

 

Een parel bestaat uit parelmoer; dit is voornamelijk koolzure kalk (in de vorm van aragoniet) en organische hoornstof die de concentrisch om een middelpunt gerangschikte microkristallen aan elkaar kit. Ofschoon de hardheid slechts 2,5 tot 5 op de hardheidsschaal van Mohs is, zijn parels buitengewoon vast. Het is bijna onmogelijk ze met de hand stuk te maken.

De laagjes worden door een hoornachtige stof aan elkaar gekit. Het geheel is het parelmoer. De grootte van de parels varieert van een speldenkop tot een duivenei. De grootste gevonden parel is de Parel van Allah. Een andere grote parel is de Hope Parel.

 

 

Parel van Allah

 

 

 

 

 

 

 

Hope parel

 

 

 

 

Ontstaan

 

Parels vormen zich in oesterachtige zeemossels, enkele soorten zoetwatermossels en soms ook in slakken. Ze ontstaan als reactie op binnengedrongen vreemde delen tussen de schelp en de mantel of zelfs in het inwendige van de mantel. De buitenhuid van de mantel omsluit echter ook binnengedrongen vreemde voorwerpen. En uit deze kapsels ontstaat de parel. Als de parel op de binnenkant van de schelp groeit, dan moet ze uit de wand worden gezaagd. De vorm is dan slechts half kogelvormig. Deze parels heten blisters of schaalparel.

Soms wordt er ook iets tegen de schelp ingebracht als een soort van kern (heel vroeger was dit zelfs in de vorm van boeddha beeldjes). Het weekdier omvat dit met haar paarlemoer. Wanneer deze blister parel dan geoogst wordt snijden ze hem uit de schelp. De kern wordt verwijderd en het resterende opgevuld met een harde stof.

Hierna wordt de achterkant gedicht met een stuk schelp. Deze bewerkte blister parel noemt men een mabé parel en zo was het eerste kweekproces van zoetwaterparels ontstaan reeds in de 13de eeuw in China. Geschat wordt dat in 1 op de 15000 wilde oesters een parel zit.

Tegenwoordig komen de meeste parels uit kwekerijen. In de natuur komen ze voor in Sri Lanka, de Perzische golf, Saoedi- Arabië, Iran,Oman. Pareloesters groeien op Tahiti en voor de kusten van Japan, Mexico, Panama en Californië. De pareloester Pinctada maxima heeft een diameter van 30 cm en weegt 5,5 kilogram. Hij komt voor langs de kusten van Noord- en West Australië.

De grootste pareloester is Tridacna gigas, met een diameter van een meter en een gewicht van 225 kilogram. Minder bekend zijn de zoetwateroesters uit de Mississippi, en de historische vindplaatsen in Duitsland, Bohemen en het Russische Noorden.

Bijna alle parels worden tegenwoordig gekweekt (‘cultivéparels‘). Hiervoor wordt in de oester een klein korreltje parelmoer gelegd en de parel kan dan na twee jaar of langer geoogst worden. De teelt is door de Japanner Kokichi Mikimoto ontwikkeld en in 1896 gepatenteerd. Bij de zoetwaterparels wordt er geen parelmoer maar mantelweefsel ingebracht, deze worden dus zonder kern gekweekt.

 

 

 

 

 

tridacna gigas

 

 

 

 

Sierwaarde

 

De sierwaarde van een parel hangt af van zeven factoren, de glans, vorm, kleur, grootte, perfectie en symmetrie en structuur van het parelmoer, waarbij de glans of luster het belangrijkste is. Daarom kan een kleine parel meer waard zijn dan een grote parel. Perfecte ronde parels zijn zeldzaam. Een parel met een zeldzame kleur is ook kostbaarder. Vaak wordt ten onrechte gedacht dat de donkere, Tahitiaanse parels duurder zijn dan witte Japanse of Australische parels.

In vergelijking met dezelfde maat en kwaliteit zijn ze echter even kostbaar. Het is wel zo dat de Tahitiaanse parels meestal groter zijn en daardoor lijken ze duurder. De gekweekte Tahitiaanse parels hebben een minimum grootte van ongeveer 7 mm en gaan tot 15 mm. Er zijn zeldzame exemplaren die nog groter zijn. De Japanse zoutwatercultuurparels starten vanaf ongeveer 2 mm en gaan tot ongeveer 11 mm.

Doorgaans is de parel licht van kleur (zoetwaterparels hebben wit en alle mogelijke roze tinten), maar er zijn er ook met een donkere kleur, de zogenaamde zwarte parels. Dit zijn Tahiti Parels. Deze worden door de zwartkleppige pareloester Pinctada margaritifera, die in de Grote Oceaan leeft, gevormd door de afzetting van een grijze tot zwarte parelmoerstof. Sinds 1963 worden deze oesters gekweekt.

Jonge nog vrijlevende oesterlarven worden gevangen en opgekweekt op mosselgaas. Na drie jaar wordt in de dan volwassen oester een parelmoerkorreltje ingebracht, waarna het nog twee tot drie jaar duurt voordat te zien is of er een parel gevormd wordt. De bekendste zwarte parel is de Azra. Ze vormt het hart in een ketting van de Russische kroonjuwelen.

 

 

 

 

 

zwarte parel