Tagarchief: romeinen

Heliotroop

Standaard

categorie : Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

 

Heliotroop is een groene kwarts, die vlekken in allerlei kleuren kan hebben. Het bekendst is de heliotroop met rode vlekken. Ook gele vlekken komen nogal eens voor, en soms ook bruine, witte of zwarte vlekken. Het mineraal is sterk verwant aan jaspis en chalcedoon.

 

.

266px-Quarz_-_Heliotrop_(Blutjaspis)

 

 

 

Algemeen

 

Een andere naam voor deze edelsteen is bloedsteen of bloedjaspis, omdat de rode vlekken aan bloedspatten doen denken. In het Engels is bloodstone de gangbare naam voor de heliotroop. In de edelsteentherapie staat de heliotroop bekend om zijn energiestoot. Door heliotroop te dragen, krijg je extra energie. Heel prettig voor mensen die herstellende zijn van ziektes of operaties. Prima tegen verkoudheid en griep. De steen brengt geluk en verenigt tegenstellingen. Hij is zowel activerend (door zijn rode kleur) als kalmerend (door zijn koele groene kleur).

.

 

 

Herkomst van de naam

.

De naam heliotroop komt van de Griekse woorden helios (‘zon’) en tropein (‘draaien’) of trepein (‘veranderen’). Een verklaring is dat de steen de kleuren weerspiegelt van de ondergaande zon in de zee.

In India was heliotroop in gebruik als pijnstiller. Zeer fijn gemalen heliotroop werd gebruikt tegen kwalen van maag en ingewanden. De steen werd er ook wel gebruikt ter verhoging van de potentie.

De Oude Grieken geloofden dat de rode vlekken van de heliotroop bloedspatten van Moeder Aarde waren. Het groen was de kleur van planten en de dieren die daarvan leefden. De Grieken meenden dat het dragen van amuletten van heliotroop een goede conditie en een lang, gezond leven brengt. Krijgers en atleten zouden er een langere adem van krijgen. Zo’n amulet zou je ook nader brengen tot de Goden van voorspoed en geluk.

De Oude Grieken en Romeinen lieten vrouwen tijdens het baren heliotroop vasthouden. Dat zou gunstig zijn voor een soepele bevalling. Ook zou het de levensvatbaarheid van baby’s vergroten.
Soldaten uit het Romeinse leger droegen amuletten van heliotroop om zich te beschermen tegen bloedende wonden, en om de genezing van verwondingen te versnellen.
De heliotroop is al beschreven in de Naturalis Historia, een soort encyclopedie, van de Romeinse wetenschapper/schrijver Plinius de Oudere (23 v.Chr.- 79 n.Chr).

In Egypte zijn bij opgravingen veel ringen gevonden die zijn ingezet met heliotroop. Gezien het grote formaat van deze ringen gaat het vermoedelijk om duimringen. Heliotroop zou voorspoed en welvaart aantrekken.

De Chinezen waren – en zijn dol – op groene stenen, omdat deze geluk, een lang leven en voorspoed brengen. De heliotroop is daarop geen uitzondering, ondanks de rode vlekjes. Sterker nog, de rode vlekken van in goud gezette heliotroop zouden daadkracht en geestkracht te versterken.

De Europese kruisridders droegen graag amuletten van heliotroop vanwege het geloof dat de rode vlekken het bloed van Jezus Christus zijn. Volgens een bijbelse legende veranderde het gras onder het kruis van Jezus door de tranen van zijn moeder Maria in groene jaspis. Toen een Romeinse soldaat Jezus in zijn flank verwondde, spatte het bloed op de groene ondergrond.

Door de brandende zon droogde het bloed op de steen op. Sindsdien heeft deze jaspis rode vlekken.
Net als de Romeinen legden de kruisridders heliotroop op bloedende wonden om het bloeden te stelpen. Ze droegen de steen als amulet tegen verwondingen. Vaak ook waren gevesten van zwaarden en dolken versierd met heliotroop.

In de Middeleeuwen werd heliotroop bloedjaspis genoemd, vanwege de rode vlekjes. Ook toen verbond men de rode vlekjes met het bloed van Jezus Christus. De heliotroop werd gebruikt als middel tegen ontstekingen en vergiftigingen. Ook werd de steen gebruikt voor kwalen die te maken hebben met bloed, zoals aambeien en blauwe plekken.

Alchemisten beschouwden heliotroop als een zeer bijzondere steen. De heliotroop zou zijn drager onzichtbaar kunnen maken. Ook zou de drager van deze steen alle bestaande kennis tot zich kunnen nemen.

Heliotroop werd gebruikt ter versterking van de geur van parfums en oliën, en ter versterking van de werking van geneesmiddelen. Op schilderijen over martelaarschap en zelfkastijding staat regelmatig een heliotroop afgebeeld. Daarom staat de heliotroop ook wel bekend als martelaarssteen.

 

 

 

 

.

 

 

.

 

Spiritueel

.

* Heliotroop helpt bij keuzes maken, beslissingen nemen en doorpakken als de keuze eenmaal gemaakt is.
* Heliotroop versterkt de concentratie en het geheugen.
* Bij verloren liefdes en rouwverwerking kan heliotroop een zeer troostende steen zijn.
* De heliotroop maakt zijn drager wijs en geeft hem compassie.
* De heliotroop is de steen van de balans en de harmonie. De steen heeft twee contrasterende kleuren. Gezamenlijk zorgen deze voor harmonisering van de hogere chakra’s (keel, voorhoofd, kruin) en de lagere chakra’s (basis, heiligbeen, zonnevlecht).
* De heliotroop versterkt en harmoniseert de werking van de onderste drie chakra’s met de bijbehorende organen, zoals maag, lever, nieren.
* Het dragen van een sieraad of ring met heliotroop werkt door in de aura. Deze wordt zo gereinigd. Geduld en compassie met de medemens wordt zo gestimuleerd.

 

.

Heliotroop

 

 

 Chemische samenstelling

.

Heliotroop bestaat altijd uit een mengeling van chalcedoon en jaspis. De flesgroene kleur wordt veroorzaakt door ingesloten chloriet. Deze groene kleur kan vervagen in de zon. De rode en gele vlekken zijn ijzeroxide-insluitsels van jaspis of chalcedoon. Ook de rode en gele vlekken kunnen verbleken.

 

 

Samenstelling: SiO2 + Al, Fe, K, Mg, OH, Si (de groene ondergrond) + Fe2O3 of Fe3O4 (de rode en gele vlekken)
Hardheid: 6,5 – 7
Glans: mat, vetglans, glasglans
Transparantie: ondoorzichtig
Breuk: schelpvormig, ruw
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 2,58 – 2,91
Kristalstelsel: trigonaal, microkristallijn

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

 

voorpagina openbaring a4

.

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

.

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

Advertenties

Turkoois

Standaard

categorie : sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

.

Kenmerken van turkoois

.

Turkoois bevat vaak bruine of zwarte aders. Dit heet wel een spinnenweb-patroon. Die donkere aders gelden als bewijs van de echtheid van turkoois. Soms heeft turkoois ook goudkleurige insluitsels.

Turkoois is heel poreus en neemt gemakkelijk kleurstoffen op. De mooie blauwe kleur verandert in groen door de inwerking van bijvoorbeeld transpiratie, zeep, parfum en schoonmaakmiddelen. De steen wordt ook groen als hij wordt verwarmd tot meer dan 250 graden Celsius.

Turkoois wordt vaak geïmpregneerd met olie of hars om de steen minder poreus en kwetsbaar te maken en de kleur te versterken. Let op, turkoois is dermate geliefd dat niet alle aangeboden turkoois echt is. Er zijn vele creatieve handelsnamen, en meestal gaat het niet om echte turkoois. De vervalsingen zijn soms duidelijk herkenbaar, maar soms ook niet.

 

 

turkoois trommelsteen

.

 

Amerikaanse turkoois en Mexicaanse turkoois zijn wel echt, maar hebben van zichzelf geen felle kleur. Die kleur wordt meestal door verven of impregneren mooier gemaakt.

Californische turkoois is eigenlijk varisciet.

Weense turkoois is eigenlijk blauw geverfde klei.

Magnesiet en howliet zijn witte poreuze mineralen die vaak turkoois geverfd worden. De geverfde howliet wordt dan als turqueniet of turquereniet aangeboden.

Turkoois is koperhoudend en wordt vaak gevonden samen met andere koperhoudende mineralen, zoals chrysocolla, malachiet en azuriet. Eilatsteenis een vergroeiing van chrysocolla, turkoois en malachiet.

Turkoois is de nationale steen van Iran en Turkije, en van de Amerikaanse staten Arizona, Nevada en New Mexico.

In de edelsteentherapie wordt turkoois gebruikt voor zenuwgerelateerde klachten als nervositeit en reumatische pijn.

 

 

 

.

 

Herkomst van de naam

.

Turkooisdankt zijn naam aan de kruistochten (tussen 1095 en 1271). De kruisvaarders troffen deze steen aan in de Oriënt en namen hem mee naar huis. De naam is afgeleid van het Latijnse woord turcois (‘uit Turkije’). In het Frans werd dit vertaald naar pierre turquoise (‘Turkse steen’).

Eilatsteen is genoemd naar de vindplaats nabij Eilat, een havenstad in het uiterste zuiden van Israël.

 

 

 

 

 

Door de eeuwen heen

.

Turkoois was in veel culturen een beschermende steen: hij zou beschermen tegen schadelijke tovenarij en werd als amulet gedragen. Men geloofde dat zo’n amulet kracht, gezondheid en levensvreugde gaf. Volgens de overlevering zou turkoois zijn drager waarschuwen voor gevaar of ziekte door van kleur te veranderen.

 

.

ruwe turkoois

.

 

Het beroemde gouden dodenmasker van farao Toetanchamon (ca. 1342-1223 v.Chr.) is versierd met vooral lapis lazuli, maar ook met turkoois. Uit het graf van Toetanchamon kwamen allerlei sieraden versierd met turkoois, zoals scarabeeën, ringen, hangers en kralen.In het Oude Egypte was turkoois een aan de godin Hathor gewijd mineraal. Zij was de Moedergodin, moeder van de goden. Zij werd wel de Blauwe Godin genoemd.

De Egyptenaren waren zo dol op turkoois, dat ze om aan de vraag te voldoen zelf turkooiskleurige fayence (een soort porselein) maakten.

Ook uit China zijn turkooisvondsten bekend van 3 millennia oud. Turkoois werd, net als jade en andere groene stenen, gebruikt als amulet ter bescherming, en als talisman om voorspoed en geluk aan te trekken. Turkoois werd, net als jade, verwerkt tot siervoorwerpjes, kralen en hangers.

In het Perzië van 2000 jaar geleden werd blauwe turkoois gebruikt om daken en plafonds van paleizen te versieren. De kleur werd geassocieerd met de hemel, maar ook met de hemel op aarde. Uiteraard konden alleen de extreem-rijken zich dit veroorloven. Vaak werden het turkoois voorzien van teksten uit de Koran.

De Romeinen (ca. 600 v.Chr. – 500 n.Chr.) gebruikten turkoois graag gezet in goud, omdat dit de mooie kleur goed doet uitkomen. Er zijn veel sieraden met turkoois teruggevonden uit de Romeinse tijd, zoals oorbellen en ringen. Opvallend zijn de hangers met oogmotief, amuletten tegen het boze oog.

De Romeinse wetenschapper Plinius de Oudere (23-79 n.Chr.) beschreef ooit een kostbare blauwgroene steen met alle kwaliteiten van de turkoois zoals wij die kennen (poreus, gevoelig voor vetten, parfum en zweet). Hij noemde deze steen toen calais of callais.
Lieden die Plinius later citeerden hadden het over kallaiet, wat ontleend zou zijn aan de Griekse woorden kallos (‘mooi’) en lithos (‘steen’).

De Azteken (ca, 1200-1500) kenden turkoois als Teoxihuitl. Ze gebruikten dit mineraal graag om maskers, wapens en schilden te versieren. Ook beeltenissen van goden werden graag met turkoois versierd.

Turkoois was vaak de kleur van de slangengod Quetzalcoatl, de god van het water en de wind, de vruchtbaarheid en de hemel.

De oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika gebruikten en gebruiken turkoois graag voor hun sieraden. DeIndianengeloven dat turkoois iemand mooier, aantrekkelijker en gezonder maakt. Door zijn kleur helpt turkoois je te verbinden met de elementen lucht en water. Ze beschouwden turkoois als scherven van de hemel.

In Europa was turkoois al eeuwenlang bekend, omdat voorwerpen en sieraden versierd met turkoois via de Zijderoute deze kant op waren gekomen. Door zijn zeldzaamheid en kostbaarheid was turkoois voorbehouden aan koningen en hooggeplaatste geestelijken. Pas in de 14e eeuw werd hij populair onder een breder publiek.

De naam turkoois werd gemunt door Saxo Grammaticus (1160-1208), een Deense geschiedenisschrijver. Hij noemde de steen in het Latijn lapis turcois.

In het Middellands Zeegebied werd en wordt turkoois als blauwe steen gebruikt als amulet tegen het boze oog.

 

 

masker van Azteken

.

.

.

Spiritueel

 

* Turkoois is dé steen van de zelfverwezenlijking.
* Turkoois helpt je bij het vinden vancreatieve oplossingen voor problemen. Dat geldt ook voor relatieproblemen; turkoois laat je zien hoe die problemen ontstaan zijn, welke rol je daar zelf in speelde, en hoe je ze kunt oplossen.
* Turkoois maakt eerlijk en waarheidsgetrouw.
* Turkoois brengt evenwicht bij extreme stemmingswisselingen.
* Turkoois helpt je jezelf te accepterenzoals je bent.
* Turkoois geneest hartenpijn, stimuleert trouwe vriendschap en romantische liefde.
* Turkoois beschermt je bij overgevoeligheidvoor invloeden van buitenaf.

 

 

 

 

.

Chemische samenstelling

.

Turkoois is koperhoudend. Het mineraal kan heel veel tinten blauw en of groen hebben: hemelsblauw, blauw, blauwgroen, groenblauw, groen, appelgroen, groenig grijs. Insluitsels van ijzer kleuren de turkoois groen; hoe mee ijzer, hoe groener de turkoois. De steen kan soms lichtbruin of gelig grijs zijn.

De kenmerkende donkere aders bestaan uit bruine limoniet (FeOOH) of zwarte mangaanoxide (Mn2O3). De goudkleurige insluitsels bestaan uit ingesloten pyriet (FeS2).

 

 

Samenstelling: (CuAl6 (PO4)4 (OH)8 4H2O) + Ca, Cr, Fe, Mn, S
Hardheid: 5 – 6
Glans:vetglans, wasglans, glasglans, mat
Transparantie: ondoorzichtig
Breuk: schelpvormig, ruw
Splijtbaarheid: goed
Dichtheid: 2,6 – 2,9
Kristalstelsel: triklien

 

 

 

Turkoois-ruw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 John Astria

John Astria

Contradicties in de Bijbel? Deel 2

Standaard

categorie : religie

 

 

 

 

Contradicties in de Bijbel? Deel 2

 

 

12598026-Chapter-1-of-the-Book-of-Genesis-in-the-Old-Testament-of-the-Holy-Bible-Stock-Photo

.

.

Exodus 3:22 vs. Exodus 20:15

.

Exodus 3:22
zo zult gij de Egyptenaren beroven.

Exodus 20:15
15 Gij zult niet stelen.

 

Ten eerste, God kan natuurlijk zijn eigen geboden overrulen, zoals Hij ook deed in het Nieuwe Testament (zoals hier en hier).

Ten tweede, het Bijbelgedeelte van Exodus 3:22 is compleet uit de context gerukt. Laat ik eerst de directe context van dat vers citeren:

Exodus 3:21, 22
21 En Ik zal bewerken, dat de Egyptenaren dit volk gunstig gezind zijn, zodat gij, wanneer gij wegtrekt, niet ledig wegtrekt: 22 iedere vrouw moet dan van haar buurvrouw en van haar huisgenote zilveren en gouden voorwerpen vragen en klederen, die gij uw zoons en dochters te dragen geeft; zo zult gij de Egyptenaren beroven.

Maar nog is de context niet compleet. Daarvoor moeten we teruggaan naar de tijd van Abram. Dit is wat God in een droom tegen Abram zei:

Genesis 15:12-14
12 Toen de zon op het punt stond onder te gaan, viel een diepe slaap op Abram. En zie, hem overviel een angstwekkende, dikke duisternis. 13 En Hij zeide tot Abram: Weet voorzeker, dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land, dat het hunne niet is, en dat zij hen dienen zullen, en dat die hen zullen verdrukken, vierhonderd jaar. 14 Doch ook het volk, dat zij zullen dienen, zal Ik richten, en daarna zullen zij met grote have uittrekken.

De bezittingen die de Hebreeën meenamen uit Egypte, vormden in feite hun salaris, omdat ze meerdere generaties als slaven voor de Egyptenaren gewerkt hadden. En dit was allemaal al voorspeld.

 

 

 

Exodus 15:3 vs. Romeinen  15:33

.

Exodus 15:3
3 De HERE is een krijgsheld;
HERE is zijn naam.

Romeinen 15:33
33 De God nu des vredes zij met u allen! Amen.

 

Dit is geen contradictie. God is compleet. God is een ‘God des vredes’ omdat vrede is wat Hij uiteindelijk wil. Maar Hij is ook een Krijgsman in de zin van Nehemia 4:20:

Nehemia 4:20
20 Onze God zal voor ons strijden.

 

 

 

 

 

Exodus 20:5 vs. Ezechiël 18:20

.

Exodus 20:5
5 Gij zult u voor die niet buigen, noch hen dienen; want Ik, de HERE, uw God, ben een naijverig God, die de ongerechtigheid der vaderen bezoek aan de kinderen, aan het derde en aan het vierde geslacht van hen die Mij haten,

 

Ezechiël 18:20
20 De ziel die zondigt, die zal sterven. Een zoon zal niet mede de ongerechtigheid van de vader dragen, en een vader zal niet mede de ongerechtigheid van de zoon dragen. De gerechtigheid van de rechtvaardige zal alleen rusten op hemzelf en de goddeloosheid van de goddeloze zal alleen rusten op hemzelf.

 

De context van Ezechiël 18 gaat duidelijk over een zoon die zijn vader niet navolgt in het kwade, maar het goede doet. In Exodus 20:5 staat niet dat degenen die hun leven beteren (t.o.v. hun ouders) gestraft zullen worden.

 

 

 

Exodus 20:13 vs. 1 Samuel 15:3

.

Exodus 20:13
13 Gij zult niet doodslaan.

1 Samuël 15:3
3 Ga nu heen, versla Amalek, slaat al wat hij bezit met de ban en spaar hem niet. Dood man en vrouw, kind en zuigeling, rund en schaap, kameel en ezel.

 

Dat God zijn eigen geboden kan overrulen is in dit geval zelfs irrelevant, omdat er een andere reden is waarom dit beslist geen contradictie is.

Het is belangrijk het verschil in te zien tussen enerzijds het individu en anderzijds de staat of de overheid. Het gebod ‘Gij zult niet doden’ wil zeggen dat een individu niet op eigen gezag een ander individu mag vermoorden, maar het wil niet zeggen dat de staat niet het recht heeft iemand het leven te benemen, hetzij in een oorlog, hetzij als veroordeling van een wetsovertreder.

 

 

 

Exodus 31:17 vs. Jesaja 40:28

.

Exodus 31:17
17 Tussen Mij en de Israëlieten is deze een teken voor altoos, want in zes dagen heeft de HERE de hemel en de aarde gemaakt, en op de zevende dag heeft Hij gerust en adem geschept.

 

Jesaja 40:28
28 Weet gij het niet, hebt gij het niet gehoord? Een eeuwig God is de HERE, Schepper van de einden der aarde. Hij wordt noch moede noch mat, zijn verstand is niet te doorgronden.

 

Er is niet de geringste sprake van een tegenstrijdigheid. Omdat God geen fysieke beperkingen heeft, kent Hij in die zin geen vermoeidheid. Dus kan Gods rust in Exodus 31:17 (en Genesis 2:2, Exodus 20:11, Psalmen 95:11 en Hebreeën 4:3) niets te maken hebben met vermoeidheid.

En dat heeft het ook niet. Het Hebreeuwse woord voor ‘gerust’ is ‘shabath’ (daar komt ook het woord ‘sabbat’ vandaan). Wanneer dit woord gebruikt wordt, hoeft het niet te betekenen dat iemand moe is, maar simpelweg dat iemand ophoudt met hetgeen hij mee bezig was.

In deze vorm (voltooide tijd) komt het woord ‘shabath’ 71 keer voor, in de Statenvertaling wordt het als volgt vertaald:

Ophouden 47, rusten 16, afschaffen 2, wegdoen 2, afblijven 1, nalaten 1, staken 1, vernielen 1.

‘Shabath’ betekent in de context van Exodus 31:17 dus ‘ophouden’ of ‘stoppen’ (waar God mee bezig was).

 

 

bible_480

 

 

 

Leviticus 6:7 vs. Hebreeën 10:4

.

Leviticus 6:7
7 En de priester zal over hem verzoening doen voor het aangezicht des HEREN, en hem zal vergeving geschonken worden, ten aanzien van elke zaak waardoor hij schuld op zich laadt.

 

Hebreeën 10:4
4 want het is onmogelijk, dat het bloed van stieren of bokken zonden zou wegnemen.

 

Remko Jorritsma commentarieert:
“De Levitische offers waren een schaduwbeeld van Christus’ offer aan het kruis. In feite neemt de oudtestamentische mens een krediet (voorschot) op de werkelijke vergeving in Christus. M.a.w. de vergeving van zonden wat in het schaduwbeeld door het offerdier in feite niet geschonken kon worden, werd met terugwerkende kracht geratificeerd op het moment dat Christus stierf.”

 

 

 

Numeri 1:23 vs. Numeri  26:14

.

Numeri 1:23
23 de getelden van de stam Simeon waren negenenvijftigduizend driehonderd.

 

Numeri 26:14
14 Dit waren de geslachten der Simeonieten, tweeëntwintigduizend tweehonderd.

 

Dit zijn twee verschillende hoeveelheden op twee verschillende tijdstippen. Tussen de eerste en de tweede telling van Israël hebben er nogal wat uitdunningen plaatsgevonden. Kennelijk waren de Simeonieten zwaar getroffen. Bijvoorbeeld de volgende gebeurtenissen hebben tussen beide tellingen plaatsgehad:

  • Brand in de legerplaats. (Numeri 11:1-3)
  • Verloren veldslag (Numeri 14:39-45)
  • Een door God neergeslagen opstand (Numeri 16:41-50)
  • Aanvankelijke nederlaag (met weggevoerde krijgsgevangenen), maar uiteindelijke overwinning. (Numeri 21:1-3)
  • Slangenplaag. (Numeri 21:4-9)
  • Nog meer militaire overwinningen. (Numeri 21:21-22:1)
  • Gods toorn wegens Israëls afgoderij van Baäl-Peor. (Numeri 25)

Kortom, er is geen enkele reden waarom Numeri 26:14 in tegenspraak zou zijn met Numeri 1:23.

 

 

 

 

 

Numeri 23:19 vs. Jona 3:10

.

Numeri 23:19
19 God is geen man, dat Hij liegen zou; of een mensenkind, dat Hij berouw zou hebben.
Zou Hij zeggen en niet doen, of spreken en niet volbrengen?

 

Jona 3:10
10 Toen God zag wat zij deden, hoe zij zich bekeerden van hun boze weg, berouwde het God over het kwaad dat Hij gedreigd had hun te zullen aandoen, en Hij deed het niet.

 

‘Berouwde’ in Jona (en ook in bijvoorbeeld Genesis 6:6, 7) is uiteraard anders bedoeld dan berouw van zonden (specifiek: berouw om een leugen), zoals in Numeri 23:19. Dat blijkt ook uit het bevel van de koning:

Jona 3:7-10

7 En men riep uit en zeide in Nineve op bevel van de koning en van zijn groten: Mens en dier, runderen en schapen mogen niets nuttigen, niet grazen en geen water drinken. 8 Zij moeten gehuld zijn in rouwgewaden, mens en dier, en met kracht tot God roepen en zich bekeren, een ieder van zijn boze weg, en van het onrecht dat aan hun handen kleeft. 9 Wie weet, God mocht Zich omkeren en berouw krijgen en zijn brandende toorn laten varen, zodat wij niet te gronde gaan. 10 Toen God zag wat zij deden, hoe zij zich bekeerden van hun boze weg, berouwde het God over het kwaad dat Hij gedreigd had hun te zullen aandoen, en Hij deed het niet.

 

‘Berouw’ in het onderstreepte gedeelte is in de grondtekst hetzelfde woord. Natuurlijk zagen de inwoners van Nineve in dat zíj degenen waren die berouw van zonden moesten hebben, niet God. Ze wilden, door zich nederig te bekeren, God ertoe brengen de straf, die zij anders zouden krijgen, niet te geven. Zij hadden op dat moment echt niet de arrogantie van God te eisen dat Hij berouw van zonden zou hebben. Dus moet ‘berouw’ in Jona 3:9 en 3:10 een andere betekenis hebben dan het gebruikelijke ‘berouw van zonde.’

‘Berouwde’ impliceert dus een koerswijziging ten opzichte van het scenario dat de inwoners van Nineve zich niet bekeerd zouden hebben.

 

 

 

Numeri 25:9 vs. 1 Korintiërs 10:8

.

Numeri 25:9
9 Het getal van hen die aan de plaag gestorven waren, bedroeg vierentwintigduizend.

 

1 Korintiërs 10:8
8 En laten wij geen hoererij plegen, zoals sommigen van hen deden, en er vielen op één dag drieëntwintigduizend.

 

In Numeri ontbreekt de limitering ‘op één dag.’ De anderen kunnen daarna omgekomen zijn.

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

    

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

Chrysopraas, een smaragdgroen mineraal

Standaard

categorie : sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

 

Chrysopraas is de naam van een helder groene tot smaragdgroene soort chalcedoon. Dit mineraal is tegenwoordig vrij onbekend, maar was eeuwen geleden zeer geliefd.

 

 

Algemeen

 

Chrysopraas is betrekkelijk zeldzaam. Het mineraal wordt gevonden tussen lagen verweerd, serpentijnhoudend gesteente. Met bulldozers of ander zwaar materieel wordt dit gesteente zo veel mogelijk verwijderd. Daarna wordt de smaragdgroene chalcedoon met de hand voorzichtig verder ontdaan van het moedergesteente.

De meeste chrysopraas komt nu uit Australië. De kleur is van Australische chrysopraas is dieper groen dan die van de Europese variant. Omdat chrysopraas voorkomt in allerlei mooie tinten groen, wordt het graag gebruikt als imitatie van jade. Op de markt wordt het soms verkocht als Australische jade.

Er bestaat ook citroengele chrysopraas, die dan ook citroenchrysopraas heet. Dit is eigenlijk het mineraal gaspeiet vermengd met kleurloze chalcedoon. In de edelsteentherapie wordt chrysopraas vaak gebruikt voor kinderen die zich onbegrepen voelen, zich slecht kunnen uiten of hyperactief zijn.

 

Let op! Er wordt tegenwoordig ook blauwe chalcedoon op de markt aangeboden die kunstmatig smaragdgroen is gekleurd door middel van nikkel of groen zout.

.

 

ruwe chrysopraas

 

.

 

Door de eeuwen heen

 

Chrysopraas is al vele eeuwen bekend als siersteen en heelsteen.

In het oude Egypte (vanaf circa 3300 v.Chr.) werd chrysopraas in kettingen en andere sieraden vaak gecombineerd met lapis lazuli of sodaliet. Chrysopraas was gewijd aan de Egyptische godin van de vruchtbaarheid, Bastet of Bast. Deze godin had het hoofd van een kat.

In de tijd van Alexander de Grote (356-323 v.Chr.) werd chrysopraas de Overwinningssteen genoemd, meldde de Duitse geleerde Albertus Magnus (1206-1280). Volgens de overlevering had Alexander zijn successen te danken aan het feit dat hij vanaf het begin van zijn zegetocht altijd een riem droeg die versierd was met een ‘praas’-steen. Maar op zekere dag beet een slang de steen van de riem, waarna Alexander geen enkele strijd meer won. Niet veel later stierf hij….

Het grootste bekende stuk chrysopraas uit de Oudheid heeft een grootte van 12,5 x 15 cm. en stelt het hoofd van oppergod Jupiter voort. Het dateert uit de 2e eeuw. Het bevindt zich in de collectie edelstenen van de Universiteit van Pennsylvania.

Chrysopraas was ook geliefd bij de Romeinen (ca. 600 v.Chr. – 500 n.Chr.). Er zijn veel Romeinse sieraden met chrysopraas teruggevonden: broches (cameeën), armbanden, kettingen en zegelringen. Chrysopraas werd beschouwd als een sterke talisman die beschermde tegen het boze oog, een slecht humeur, vervloekingen en vechtpartijen.

De Romeinen schaarden de chrysopraas bij de stenen die aan de liefdesgodin Venus gewijd waren. De chrysopraas zou goed zijn tegen sleur en desinteresse, en zou echtelieden geïnteresseerd in elkaar houden. Chrysopraas stond niet voor de zinnelijke liefde, maar voor geestelijke liefde. Daarnaast stimuleerde chrysopraas de liefde voor de waarheid.

Koningin Cleopatra (69-30 v.Chr.) droeg volgens overlevering graag chrysopraas omdat dit zou helpen haar jeugdige schoonheid te bewaren.

De Duitse mystica Hildegard von Bingen (1098-1179) gebruikte de chrysopraas tegen jicht. De patiënt moest dit kristal op de blote huid leggen, bovenop de aangedane plek. Ze liet heetgebakerde mensen langdurig chrysopraas op de keel dragen, om zo hun woede te temperen. Chrysopraas wordt heden ten dage nog steeds gebruikt vanwege zijn verkoelend effect bij woede, jaloezie, liefdesverdriet en andere heftige emoties.

Silezië was in de Middeleeuwen de belangrijkste bron voor kwalitatief hoogwaardige chrysopraas. Tot in de 17e eeuw bleef Silezië de belangrijkste vindplaats van chrysopraas. Dit mineraal werd toen graag gebruikt voor sieraden, kralen en knopen. Dat zie je vaak terugkomen in vondsten uit die tijd, en op schilderijen.

Silezië was in de 18e eeuw het toneel van veel conflicten. Uiteindelijk moest de Habsburgse keizerin Maria Theresa (1717-1780) het gebied afstaan aan Frederik de Grote (1712-1786), koning van Pruisen. Inclusief de chrysopraas-mijnen. Dit heeft Maria Theresa Frederik nooit vergeven.

Frederik de Grote was volgens de overleveringen zo dol op chrysopraas, dat hij zijn paleis in Potsdam rijkelijk versierde met siervoorwerpen en zelfs meubilair met chrysopraas. Hij bezat een ring met een grote chrysopraas, waarop hij zo dol was dat hij ‘m nooit afdeed. En als hij ging wandelen, nam hij een wandelstok mee die versierd was met een grote knop van chrysopraas. Hij bezat maar liefst 18 snuifdozen van chrysopraas.

Langzaam maar zeker raakten de mijnen in Silezië uitgeput. En dit kristal raakte een beetje in vergetelheid. Door recente grote vondsten in Australi&euml is chrysopraas weer op de kaart gezet.

 

 

chrysopraas trommelsteentje

 

 

 

.

Australische chrysopraas

 

 

.

 

Spiritueel

 

 

* Chrysopraas is een goede steen voor volwassenen om hun Innerlijk Kind te bevrijden van onverwerkte (negatieve) emotiesen patronen uit hun kinderjaren..

* Chrysopraas geeft een gevoel van veiligheid en geborgenheid, en helpt bij negatieve emoties als wrok, jaloezie en liefdesverdriet. Het mineraal helpt je omje hoofd koel te houden en de vrede te bewaren in verhitte situaties.
* Chrysopraas helpt je om tijdens je slaap heftige belevenissen van de dag op een evenwichtige manier te verwerken. Hierdoor helpt chrysopraas tegen negatieve visioenen en nachtmerries.
* Chrysopraas helpt je te accepteren dat je bent zoals je bent. Chrysopraas laat je zien dat ieder mens bestaat uit een unieke combinatie van mooie, en soms wat minder mooie, gaven en talenten..
* Chrysopraas maaktonzelfzuchtig en eerlijk. Het delen van informatie, geld en goederen wordt gemakkelijker.

 

 

chrysopraas trommelstenen

 

.

 

 

chrysopraas trommelsteen

 

 

 

 

Chemische samenstelling

 

Chrysopraas is siliciumoxide. De mooie groene kleur van chrysopraas wordt veroorzaakt door sporen nikkel. Soms bevat het mineraal ook chroom.

.

 

Samenstelling:SiO2 + Ni, H2O
Hardheid: 6,5 – 7
Glans: glasglans, mat, wasglans
Transparantie: licht doorschijnend tot ondoorzichtig
Breuk: ruw, schelpvormig
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 2,58 – 2,64
Kristalstelsel: trigonaal, micro-kristallijn

 

 

Chrysopraas
Chrysopraz-tumble polished stone.jpg
Mineraal
Chemische formule SiO2
Kleur smaragdgroen, blauwgroen en appelgroen
Streepkleur wit
Hardheid 6-7
Glans glasglans,mat
Breuk ruw, bros
Splijting geen
Kristaloptiek
Kristalstelsel Trigonaal microkristallijne aggregaten
Brekingsindices Ne 1,539-1,544, No 1,526- 1,535
Dubbele breking 0,004 tot 0,005
Dispersie geen
Fluorescentie geen
Luminescentie geen
Overige eigenschappen
Veredeling niet bekend
Bijzondere kenmerken geen

 

 

chrysopraas trommelsteen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

 

 

 

De edelsteen Chrysocolla

Standaard

categorie : sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

 

 

De lieflijke chrysocolla is een koperverbinding met doorgaans

mooie tinten groen, blauw en turkoois.

De steen wordt ook wel chrysokol genoemd.

 

Chrysocolla is heel zacht en onregelmatig van structuur. Dat maakt deze edelsteen lastig te verwerken. De sieradenmakers prefereren daarom een mengvorm van chrysocolla met veel silicaat; dat maakt de steen harder en geeft een geweldige kleur groen. Deze kwaliteit wordt Gem Chrysocolla (‘edelsteen-chrysocolla’) of chrysocolkwarts genoemd.

De variant met veel helderrode insluitsels heeft een eigen naam: Sonora Sunrise. Het is een vergroeiing van blauwgroene chrysocolla met cupriet (rode vlekken) en soms tenoriet (zwarte aders). De variant werd populair na de vondst van edelstenen van hoge kwaliteit met heldere kleuren en scherp begrensde patronen.

Eilatsteen is een vergroeiing van chrysocolla met turkoois en malachiet.

Azulita is een handelsnaam voor de vergroeiing van chrysocolla, azuriet, malachiet, cupriet en dioptaas.

Chrysocolla is vanwege zijn mooie kleuren geliefd voor sieraden. De steen is echter vrij poreus, en daardoor gevoelig voor transpiratie, parfum en zeep. Sieraden van chrysocolla kun je beter niet in aanraking laten komen met schoonmaakmiddelen. Ze kunnen dan van kleur veranderen en minder mooi worden.

Van oudsher wordt chrysocolla gebruikt als bron van kopererts. Tegenwoordig wordt chrysocolla ook gebruikt als coating bij schepen, om het aangroeien van algen tegen te gaan.

Chrysocolla is een heel prettige edelsteen voor gebruik in de edelsteentherapie. De steen heeft een verruimende werking op de luchtwegen. Geestelijk geeft chrysocolla wijsheid en inzicht.

 

 

.

 

 

Door de eeuwen heen

 

.De oude Egyptenaren (vanaf ongeveer 3300 v.Chr.) waren dol op chrysocolla. Ze meenden dat het een zwakkere soort turkoois was. De steen werd graag gebruikt voor het maken van een scarabee, een amulet voor de reis van een overledene naar het Dodenrijk, om de wedergeboorte in het hiernamaals te garanderen. De Egyptenaren dachten dat een sieraad van chrysocolla hielp bij het perfectioneren van de relatie tussen lichaam en geest. De steen werd ook gebruikt om groene verf te maken.

De oude Grieken (ca. 800-250 v.Chr.) en Romeinen (ca. 600 v.Chr.-600 n.Chr.) zagen de chrysocolla als steen van hoop. Daarnaast zou chrysocolla beschermen tegen tegenslag en geestelijke wonden. Turkooiskleurige stenen, zoals chrysocolla, waren gewijd aan Aphrodite/Venus, godin van de liefde, en garandeerden een interessant seksueel leven.

De geleerde Theofrastus (ca. 371-287 v.Chr.), een leerling van Aristoteles, besteedde reeds veel aandacht aan de chrysocolla. Hij schreef dat de mooiste kwaliteit uit Cyprus, en de mooiste kleur groen uit Spanje kwam.

Hij gaf uitgebreid informatie over de toepassingen van chrysocolla. Het was een belangrijke grondstof voor groene verf. Ook medicinaal was de steen belangrijk. In combinatie met was en olie desinfecteerde chrysocolla wonden. Met honing werd het gegeven bij angina en als braakmiddel.

Chrysocolla in oogdruppels kon wondjes rond de ogen genezen en littekens laten verdwijnen. Een chrysocolla pleister verminderde oogpijn. Ook wijdde hij uit over hoe je goud kan solderen met chrysocolla.

De informatie van Theofrastus werd later vrijwel letterlijk geciteerd (zonder bronvermelding) door de Romeinse wetenschapper Plinius de Oudere (23-79 n.Chr.), die de chrysocolla ook kende onder de naam amphidanes. Hij vertelde erbij dat de chrysocolla in India wordt opgegraven door mieren. De steen zou een soort magneet zijn voor goud.

Deze informatie werd vervolgens vrijwel letterlijk tot diep in de middeleeuwen doorgegeven door schrijvers als Albertus Magnus (ca. 1200-1280).

Schilders in de Middeleeuwen gebruikten vermalen chrysocolla en andere koperverbindingen als groen pigment.

In 1808 werd chrysocolla voor het eerst beschreven als zelfstandig mineraal. Dit was het werk van de Franse geoloog en mineraloog Brochant de Villiers.

 

 

.

.

 

Chemische samenstelling

 

Chrysocolla is een waterhoudend kopersilicaat. Het mineraal komt voor in oxidatiezones van kopererts. De zwarte insluitsels zijn tenoriet (CuO). De rode insluitsels zijn stukjes cupriet (roodkopererts, Cu2O).

De steen is poreus en gaat gemakkelijk verbindingen aan met andere elementen dan koper. Je vindt dan ook vaak mengvormen van chrysocolla met azuriet, cupriet, hemimorfiet, malachiet, opaal, smithsoniet, turkoois of varisciet. Hieraan dankt de chrysocolla zijn aantrekkelijk uiterlijk.

 

 

chrysocolla

 

 

 

Samenstelling: CuSiO3.2H2O + Al, Fe, P, CuO2
Hardheid: 2 – 4
Glans: dof tot glasglans
Transparantie: meestal ondoorzichtig, heel soms zwak doorschijnend
Breuk: schelpvormig
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 2,2 – 2,5
Kristalstelsel: rombisch, soms amorf

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

.

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

.

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

.

 

 JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De blauwe chalcedoon

Standaard

categorie :  Sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

 

.

Kenmerken van blauwe chalcedoon

.

De blauwe chalcedoon is licht tot helder blauw, soms met een streeppatroon, soms juist effen van kleur. Het is een zeer zuivere kwarts die eigenlijk wit is. De mooie blauwe kleur is een gevolg van een natuurkundig verschijn- sel dat ontstaat door de microkristallijne structuur van de steen (Tyndall-effect). De microscopisch kleine kristallen verstrooien het invallende licht: het blauwe deel van het kleurenspectrum worden veel meer verstrooid dan het rode deel. Het gevolg: wij zien de witte steen als blauw.

Chalcedoon wordt veel gevonden bij holtes en breuken in gesteente. Een streeppatroon ontstaat als de steen uit stromend kiezelzuur ontstaat. Wordt hij in stilstaand kiezelzuur gevormd, dan is hij gelijkmatig doorschijnend en zonder bandering. Chalcedoon is als het ware een opvulmiddel in holle ruimtes van gesteente. Zijn energetische werking is vergelijkbaar: helend en vullend. Het is dé steen voor mensen die driftig, snel geraakt of snel beledigd zijn. Chalcedoon leert je beter naar je eigen lichaam te luisteren en hierop te reageren.
Chalcedoon maakt ook welsprekend en diplomatiek.

 

 

chalcedoongeode1

 

 

 

Herkomst van de naam

.

De blauwe chalcedoon dankt zijn naam aan de oude stad Chalcedon, die in de Oudheid in Klein-Azië aan de Bosporus was gelegen, tegenover Byzantium. Zijn de streeppatronen fijn en kantachtig, dan wordt dit kristal ook wel blue lace agaat (‘blauw kant agaat’) genoemd.

Een andere naam is avaloniet, naar het legendarische land Avalon. Naar dat eiland reisde de mythische koning Arthur toen hij in het jaar 537 dodelijk gewond raakte. Avalon werd geregeerd door de tovenares Morgan le Fay en haar acht zusters. Zij waren zeer bedreven in het verzorgen van gewonden en het helen van ziekten.

 

 

chalcedoon-trommelstenen

.

 

 

Door de eeuwen heen

.

Chalcedoon is al meer dan 8000 jaar bekend en geliefd. Aanvankelijk diende het als grondstof voor het vervaardigen van werktuigen, zoals messen. Pas later werd het ook als siersteen gewaardeerd.

De Oude Egyptenarenmaakten van chalcedoon onder andere scarabeeën, meestal doorboord en voorzien van hiërogliefen, en andere siervoorwerpen.
Bij de Romeinen werd hij als amulet tegen vergiftiging gedragen.
In Tibet is de witte chalcedoon symbool van de reine Lotusbloem.
De Arabieren dachten dat de chalcedoon moed en kracht schonk.
De befaamde Duitse mystica Hildegard von Bingen (1098-1179) noemt de steen een goed hulpmiddel voor redenaars, om beter in het openbaar te spreken.

 

 

chalcedoongeode

.

Spiritueel

.

* Chalcedoon is dé steen van de communicatie. Met deze steen in je hand of zak kan je (leren) luisteren naar je gesprekspartner. Daarnaast laat de blauwe chalcedoon je begrijpen wat de andere partij eigenlijk zegt; je doorziet verborgen boodschappen.
* De blauwe chalcedoon laat je rustig spreken, helder formuleren. Het maakt je welsprekend.

* Het mineraal geeft plezier in communicatie in alle mogelijke vormen en met alle mogelijke gesprekspartners: mensen, engelen, planten en dieren, met wie je maar wilt. Creatieve uitingen zoals het maken van tekeningen, schilderijen, muziek of dans worden met blauwe chalcedoon gemakkelijker.

* Het mineraal helpt bruggen te slaan, en in moeilijke situaties oplossingen te zien en toe te passen. Het helpt dat je te allen tijden jezelf blijft.
* De blauwe chalcedoon heelt innerlijke wonden, zoals jeugdtraumata, gevoelens van niet geaccepteerd worden, gekwetstheid. Het mineraal geeft letterlijk en figuurlijk de ruimte om de weggedrukte emoties vorm te geven, waardoor oude patronen doorbroken kunnen worden.
* Chalcedoon helpt je om vreemde talen te leren. Je wordt gevoeliger voor de fijne nuances van de taal. buitenlandse talen zijn gemakkelijker te leren. Blauwe chalcedoon is de steen van de diplomatie.
* Het leert je beter naar je eigen lichaam en behoeftes te luisteren en hiernaar te handelen.

 

 

zhaohua5052-12MM-font-b-ANTIQUE-b-font-font-b-ART-b-font-font-b-DECO-bketting

.

 

 

Chemische samenstelling

.

Blauwe chalcedoon ontstaat door snelle afkoeling bij lage temperaturen en geringe druk en heeft daardoor geen zichtbare kristallen. Blauwe chalcedoon is een kwarts en dus familie van de bergkristal. Bergkristal is zuiver siliciumdioxide; chalcedoon is siliciumdioxide plus ingesloten water. Agaat, carneool, chrysopaas, mosagaat en muggensteen zijn familie van de chalcedoon. Deze stenen hebben ook nog andere insluitsels, zoals ijzer of calcium.

 

 

Samenstelling: SiO2 + H2O
Hardheid: 6,5 – 7
Glans: glasglans, mat, zijdeglans, wasglans
Transparantie: meest doorschijnend, ook halfdoorzichtig, opaak
Breuk: ruw, schelpvormig
Splijtbaarheid: geen
Dichtheid: 2,58 – 2,64
Kristalstelsel:microkristallijn, trigonaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

 

 

 

Wat betekent het kruis?

Standaard

Categorie : religie

 

 

 

Het kruis. Gekoesterd door ontelbare mensen. Vereerd op uiteenlopende plaatsen. Misbruikt ook. Verworpen. En dat eeuwen achtereen. Wat is dat voor een teken, dat zo tot de verbeelding spreekt, maar ook zoveel weerstand oproept?

 

 

Het Ware Geloof

 

Pasteltekening van John Astria

 

 

Blijkbaar heeft het kruis zijn eigen aantrekkingskracht. Sporters slaan een kruis als ze gescoord hebben. Meisjes hangen een kruisje aan een ketting om hun hals, en sommige jongens ook. Popartiesten gebruiken het kruis in videoclips. Kruisen worden geplaatst op torenspitsen van kerken, op graven, langs wegen en boven deuren. Je ziet ze op vlaggen en wapenschilden. Het kruis doet het goed als beeldmerk van het christendom.

Wie een galg, een strop, een vuurpeleton of een elektrische stoel als beeldmerk draagt, wordt voor gek versleten. Het kruis als beeldmerk was namelijk een wreed executiemiddel waaraan misdadigers opgehangen werden. Geen weldenkend mens zou in onze tijd zo’n martelwerktuig als symbool voeren.

Maar ook vroeger riep het kruis als teken van het christendom veel weerstand op, getuige de eerste berichtgevingen. ‘De Joden ergeren zich eraan en de Grieken vinden het een dwaasheid,’ schreef Paulus al zo’n 55 jaar na Christus.

 

 

Waarom dan toch dat kruis?

 

Omdat het christendom een visie heeft op het leven die rechtstreeks ingaat op de realiteit van lijden en dood. “De laatste vijand is de dood,” zeggen christenen. Het kruis maakt iets duidelijk van de rauwe realiteit van de dood, maar het protesteert daar tegelijkertijd tegen. Het spreekt van de duistere kanten van het bestaan, maar het toont ook aan dat er licht is aan de horizon.

Achter het kruis gaat namelijk een ontzagwekkende geschiedenis schuil, die van het kruis een teken van hoop, herstel en genezing heeft gemaakt. Het gaat om een gebeurtenis uit het begin van onze jaartelling die een revolutie ontketende in de manier waarop mensen naar het leven kijken. Het is deze geschiedenis die van het kruis zo’n vitaal teken maakte.

Wie zich de betekenis ervan eigen maakt, ontdekt dat er ondanks lijden en dood toch een hoopvolle toekomst mogelijk is voor ieder mens afzonderlijk, voor de samenleving als geheel en voor de totale schepping. Dat maakt het kruis tot de wegwijzer naar het hart van het christelijke geloof. Sterker nog: het ís het hart van het christelijke geloof. Het spreekt van de kracht die alles verandert. Iedereen die het leven serieus neemt zou daar meer van moeten weten.

 

 

kruisiging_med

.

.

 

Een uitgekiend martelwerktuig

 

Het kruis is een executiemiddel waaraan Jezus Christus stierf. Toch hebben maar weinigen zich verdiept in de vraag wat een ter dood veroordeelde moest doorstaan tijdens deze gruwelijke marteldood. Zelfs christenen met grote eerbied voor het kruis weten er vaak niet veel van. Enkele artsen hebben zich wel met die vraag beziggehouden. Ze onderzochten welk effect de kruisiging op iemands lichaam heeft.

Hun inzichten kunnen ons helpen om beter te begrijpen wat Jezus doormaakte tijdens die uren aan het kruis.
We willen het kruis bezien in de context van de historische feiten, om ons daarna beter te kunnen inleven in alles wat Jezus onderging en ten slotte te kunnen bepalen wat het kruis ons vandaag de dag te zeggen heeft.

 

.

 

Het onderzoek van artsen

 

De eerste arts die een omschrijving van de kruisiging gaf was Lucas. Hij was een Griek uit het gezelschap van de apostel Paulus, die waarschijnlijk enkele jaren na Jezus’ optreden een van zijn volgelingen werd. Zijn verslag, dat bekend werd als het evangelie van Lucas, kreeg een plaats in de Bijbel.

Lucas deed nauwkeurig onderzoek naar de geschiedenis van Jezus. Hij had intense belangstelling voor mensen en besteedde meer aandacht aan de afzonderlijke personen die met Jezus optrokken dan de andere drie evangelieschrijvers Matteüs, Marcus en Johannes. Hij schreef bijvoorbeeld over de vrouwen in het gezelschap van Jezus en deed als enige verslag van het gesprek tussen Jezus en de twee misdadigers tijdens hun kruisiging.

Over het lichamelijk lijden van Jezus geeft Lucas echter nauwelijks meer informatie dan de andere evangelieschrijvers. Ze beschrijven alle vier de rechtspraak tot in detail, noteren de tijd en plaats van elke handeling gedurende die dag en noemen alle betrokkenen bij naam, maar de kruisiging zelf geven ze maar mondjesmaat weer.

Ook Lucas houdt het kort en bondig: ‘Aangekomen bij de plek die de Schedelplaats heet, werd hij gekruisigd, samen met twee misdadigers, de een rechts van hem, de ander links…’ Het lijkt erop dat ze er vanuit gingen dat de lezers wel wisten hoe het eraan toeging tijdens de kruisiging. Deze martelpraktijk was in die dagen dan ook overal in het Romeinse rijk bekend. Bij iedere stad stonden wel een aantal kruisen langs de weg opgesteld.

Later verdween deze gewoonte. Nadat Constantijn de Grote (de eerste christelijke keizer) in het jaar 337 het kruisigen verbood, werd het kruis op den duur alleen nog maar met Jezus geassocieerd. In de vroege Middeleeuwen werd van Jezus aan het kruis een fraaie, gestileerde vertoning gemaakt, gericht op het aanmoedigen van verheven gedachten. Pas in latere eeuwen kregen mensen meer belangstelling voor de lugubere details van het lichamelijk lijden aan het kruis.

Renaissance-kunstenaars als Matthias Grünewald, Albrecht Dürer en Rembrandt van Rijn probeerden Jezus’ kruisdood zo realistisch mogelijk weer te geven en componisten als Monteverdi en Bach zochten een toon die bij het lijden van Christus paste. In de daarop volgende eeuwen, toen zowel het historisch onderzoek als de medische oorzaken van lijden en sterven steeds meer in de belangstelling kwamen, werd met nieuwe aandacht naar de kruisiging gekeken. Diverse artsen vroegen zich af wat er met iemands lichaam aan het kruis gebeurde en wat de precieze doodsoorzaak van Jezus zou kunnen zijn.

 

 

wenende Maria aan het kruis

 

Pasteltekening van John Astria

.

.

.

De kruisigingsmethode

 

Uit historisch onderzoek blijkt dat het kruisigen als executiemethode bijna 1000 jaar als doodstraf in gebruik is geweest. Waarschijnlijk werd het in het Perzische rijk bedacht en door de Griekse keizer Alexander de Grote op zijn veroveringstochten meegenomen naar de landen rondom de Middellandse Zee.

Volgens Romeinse geschiedschrijvers namen de Romeinen het kruisigen over van de Foeniciërs in Carthago (Noord-Afrika). Zij ontwikkelden de techniek tot in de puntjes. Er kwamen allerlei soorten kruisen in omloop, voor allerlei doeleinden. Daarmee werd een maximale pijn bereikt en kon de lengte van de doodsstrijd griezelig precies worden geregeld.

In het algemeen kruisigden de Romeinen uitsluitend misdadigers die niet gerekend werden tot Romeinse burgers. Zij deinsden er echter niet voor terug om ook massa-executies uit te voeren, zoals na de Spartacus-opstand in het jaar 71 voor Christus, waarbij langs de weg naar Rome 6472 opstandige slaven en gladiatoren tegelijk gekruisigd werden.

Het kruis waaraan de veroordeelden werden opgehangen bestond uit een rechtopstaande paal (in het Latijn van de Romeinen ‘stipes’ genoemd), die verankerd in de grond stond. Daarop werd zo’n 30 tot 90 centimeter lager de dwarsbalk (het ‘patibulum’) bevestigd. Deze kruisvorm is bekend geworden als het klassieke kruis en wordt ook wel Latijns kruis genoemd.

Toch maakten de Romeinen in de dagen van Jezus meer gebruik van een T-vormig kruis, waarbij de dwarsbalk bovenop de paal rustte. Sommige onderzoekers geloven dat Jezus aan zo’n T-vormig ‘Tau-kruis’ of ‘crux commissa’ werd opgehangen. Maar het is best mogelijk dat hij aan een vierarmig Latijns kruis (een ‘crux immissa’) stierf, omdat er boven zijn hoofd een flink bord bevestigd werd.

Op dit bord, de ‘titulus’, stond de misdaad vermeld, die door de omstanders gelezen moest kunnen worden (in het geval van Jezus in het Hebreeuws, Grieks en Latijn). Het bord werd meestal door een soldaat voor de veroordeelde uit naar de plaats van terechtstelling gedragen, zodat omstanders onderweg de aanklacht kon lezen. Zelf droeg hij de dwarsbalk van het kruis, waaraan hij met uitgespreide armen vastgebonden was.

De Romeinse soldaten sprongen bepaald niet zachtzinnig met het slachtoffer om. Struikelde hij onderweg, dan kon hij zichzelf niet opvangen en viel hij plat op zijn gezicht. Hij kreeg de balk in zijn nek, waarna hij ernstig gewond gedwongen werd om zijn weg te vervolgen. Op de plaats van executie dreef een soldaat met enkele ferme hamerslagen een vingerdikke vierkante spijker door iedere hand in de dwarsbalk.

Direct daarna trokken de soldaten het slachtoffer aan deze balk tegen de rechtopstaande paal omhoog, eventueel met behulp van touwen en ladders als het om een hoge paal ging. De dwarsbalk werd in een inkeping op de paal getrokken en met spijkers vastgeklonken. Tenslotte werden de voeten van de veroordeelde op elkaar gezet en met één lange spijker aan het hout bevestigd.

Voor de Romeinse soldaten was de kruisiging een routineklus die niet meer dan 10 tot 15 minuten in beslag nam. De doodsstrijd kon echter wel twee dagen duren, lang genoeg om als afschrikwekkend voorbeeld te dienen en voorbijgangers in te prenten wie de baas was in het land.

Om de dood te rekken kregen de gekruisigden ook wel een extra dwarsbalk onder het zitvlak. Hadden de Romeinen echter geen tijd om op die langzame dood te wachten, dan sloegen zij met een ijzeren of bronzen staaf (een ‘crurifragium’, letterlijk benenbreker) de onderbenen van de gekruisigde stuk. Die kon zich dan niet meer opgericht houden, maar zakte in elkaar, bungelend aan een paar spijkers en touwen, zodat hij binnen een kwartier door ademnood en bloedverlies stierf.

De lichamen van de gekruisigden bleven meestal aan het hout hangen totdat roofvogels het vlees van het skelet scheurden en wilde honden de resten die onder het kruis vielen opvraten. Het was waarschijnlijk om die reden dat de plek net buiten Jeruzalem waar Jezus zou hangen ‘Schedelplaats’ werd genoemd.

 

 

220px-TissotRaisingCroos

.

.

 

De geseling vooraf

 

Om het lichamelijk lijden van een gekruisigde en dat van Jezus in het bijzonder beter te begrijpen moeten we niet alleen naar de gevolgen van de kruisiging kijken. We moeten ook iets weten van de toestand waarin een verdachte gebracht werd voordat hij aan het kruis kwam te hangen. Om te beginnen verkeerde de gevangene meestal in grote angst met het vooruitzicht dat hij binnenkort een gruwelijke marteldood zou sterven.

Bij Jezus zien we die angst al optreden voor zijn arrestatie, als hij met zijn leerlingen in de tuin van Getsemane bivakkeert. De arts Lucas maakte hier een opmerkelijke kanttekening en schreef dat Jezus’ zweet die nacht veranderde in bloeddruppels.

In medische publicaties wordt dit bloedige zweet een zeldzaamheid, maar geen onmogelijkheid genoemd, omdat zweet met bloed vermengd wordt als er haarvaten in de zweetklieren breken. Dit kan gebeuren bij intense spanningen, waarna er een sterke verzwakking of zelfs een shock kan optreden. In die toestand werd Jezus door de Joodse autoriteiten gevangengenomen en overgeleverd aan de Romeinen.

Tijdens de vroege ochtenduren werd hij vervolgens in de Romeinse burcht Antonia voor de regeringszetel van de stadhouder Pontius Pilatus geleid om verhoord te worden. Hoewel deze geen schuld vond, gaf hij bevel om Jezus te geselen. Het geselen was een veelgebruikte Romeinse straf. De gevangene werd uitgekleed en met de handen boven zijn hoofd aan een paal vastgebonden.

Twee Romeinse soldaten (‘legionairs’) voerden vervolgens de geseling uit. Zij sloegen de gevangene om beurten met een ‘flagrum’: een Romeinse zweep met een kort handvat en verscheidene leren riemen die vol zaten met knopen, loden kogels, botjes of scherven en die bij het uiteinde aan elkaar waren geknoopt.

Deze gesel werd met volle kracht keer op keer systematisch van boven naar beneden op het naakte lichaam geslagen. Eerst werkte het leer met de scherpe stukken zich door de huid heen. Daarna tastten de slagen het huidweefsel aan, waarbij het bloed begon te druipen. Uiteindelijk lag de rug zo ver open dat ook de onderliggende spieren werden beschadigd en het slachtoffer uitgeput aan de touwen hing, met zijn voeten in een plas bloed.

Pas als de gevangene de dood nabij was werd de geseling op bevel van de hoofdman (de ‘centurio’) gestaakt.
Misschien kreeg Jezus niet meer dan 39 slagen te verduren: de Joodse wet verbood om iemand meer dan 40 slagen te geven. Het is echter de vraag of de Romeinen met deze wet rekening hielden. In ieder geval waren de Romeinse soldaten nog niet tevreden met Jezus’ afstraffing.

Ze gaven hem na de geseling een stok in handen bij wijze van scepter, drukten hem een rode mantel op de bebloede schouders en persten een kroon van takken met vlijmscherpe doorns op zijn hoofd, om een bespottelijke vertoning van hem te maken als koning van de Joden.

 

 

passion-beating-300x186

 

.

.

Met een balk op weg

 

Nadat Pontius Pilatus in het openbaar het definitieve doodvonnis had getekend, werd Jezus de mantel van het lijf gescheurd en kreeg hij zijn eigen kleding terug om niet naakt rond te hoeven lopen. Vervolgens moest hij, zoals gebruikelijk was bij gevangenen die tot het kruis veroordeeld waren, de dwarsbalk van het kruis op zijn gehavende schouders tillen en naar de plaats van executie dragen, net buiten de oostelijke stadspoort van Jeruzalem, zo’n 600 meter verwijderd van de burcht Antonia.

Hij werd begeleid door een executiepeloton dat ook nog twee andere ter dood veroordeelden onder haar hoede had. Vermoedelijk viel Jezus onderweg een of meerdere keren, zodat een willekeurige voorbijganger gedwongen werd de balk van hem over te nemen. Zijn naam, Simon van Cyrene, werd door drie van de vier evangelieschrijvers genoteerd.

 

 

Golgotha

Golgotha

 

 

Na een langzame tocht over een hellend wegdek door de straten van Jeruzalem bereikte Jezus rond tien uur in de ochtend de heuvel buiten de stad die bekend werd met zijn Hebreeuwse naam Golgota, omstuwd door een op sensatie beluste menigte die in bedwang gehouden werd door het legertje Romeinen. Volgens Lucas liepen daar ook een aantal vrouwen tussen, die hem met veel misbaar beklaagden, zoals alleen Oosterse vrouwen dat kunnen doen.

 

 

Van de veroordeling van Pilatus tot op Golgotha

Van de veroordeling van Pilatus tot op Golgotha

 

 

.

Aan het kruis

 

Nu begon de kruisiging. De ter dood veroordeelde werd op zijn rug op de grond gesmeten, zijn schouders werden tegen het hout van de dwarsbalk gedrukt, zijn armen erop uitgespreid. De spijkers werden met een hamer tussen de handwortelbeentjes onderin de hand gedreven, waardoor de polsen ontwricht werden en de zenuwen van de polsen en handen aangetast.

Een vlammende pijn verkrampte de vingers en joeg door de armen naar de hersens. Direct daarop werd het slachtoffer aan de balk omhoog gehesen, waardoor het volle gewicht van zijn lichaam aan de spijkers kwam te hangen. Vervolgens werden zijn knieën gebogen en zijn voeten achterwaarts op elkaar tegen de dragende paal gedrukt. Ook daar werd een spijker doorheen gedreven. Het eenzame gevecht nam een aanvang. De doodsstrijd.

Diverse artsen hebben erop gewezen dat het slachtoffer niet stierf vanwege de spijkers of door bloedverlies. Het was de belasting van het eigen lichaamsgewicht dat hem fataal zou worden. Het lichaam zakte naar beneden, wat een folterende pijn aan handen en polsen veroorzaakte. Om deze pijn te verlichten drukte de gekruisigde zich omhoog, wat mogelijk was door de steun die de spijker in de voeten bood.

Door de verplaatsing van het gewicht ging dat echter met nieuwe pijn gepaard, zodat hij zich weer liet hangen, totdat de pijn opnieuw ondraaglijk werd. Zo drukte hij zich op en neer. Na enige tijd werd het opdrukken bemoeilijkt door kramp in de spieren. Het slachtoffer bleef langer aan de armen hangen, wat een toenemende benauwdheid veroorzaakte. De borstkas werd namelijk wel in de juiste stand gebracht om in te ademen, maar uitademen ging zo hangend een stuk moeilijker.

Na enige tijd moest de gehangene zich omhoog worstelen om tenminste nog een beetje lucht te krijgen. Dit op en neer drukken probeerde hij met tussenpozen te herhalen om maar niet te stikken. Tegelijkertijd schuurde zijn opengereten rug over het hout. Langzaam verzuurden de spieren door de belemmerde bloedcirculatie in de ledematen. Het verlies aan weefselvloeistof bereikte een kritiek niveau, het hart worstelde om dik, traag stromend bloed rond te pompen en iedere teug zuurstof kostte extreme inspanning.

Het einde kwam nu dichterbij. Zweet droop van het lichaam van de gekruisigde, hij kon de kilte van de dood al voelen. Zijn bloeddruk daalde, de kleur trok uit zijn verdroogde lippen weg, zijn hartslag werd onregelmatig, zijn longen liepen vol met vocht en ademhalen ging met gereutel gepaard. We weten uit de bijbel dat Jezus in zijn doodsstrijd nog zeven keer een korte zin uitstootte. Voordat hij in elkaar zakte en stierf riep Hij zijn laatste woorden uit: “Het is volbracht!”

 

 

jezus-christus-lam-gods

 

.

.

De doodsoorzaak

 

Omdat de Romeinse soldaten niet tot de volgende dag wilden wachten (dat was een Sabbatsdag, een rustdag en ook nog eens een jaarlijkse feestdag waarop de Joden het jaarlijkse Pasen vierden), sloegen zij de benen van de beide misdadigers die samen met Jezus gekruisigd waren stuk, om zo hun dood binnen een kwartier te bewerkstelligen.

Jezus was echter al gestorven. Om zeker van die snelle dood te zijn dreef een van de soldaten zijn speer tussen Jezus’ ribben in de hartstreek. Volgens de apostel Johannes (ooggetuige van deze mensonterende kruisiging van zijn meester) vloeide er water en bloed uit de wond. Misschien verklaart dit de relatief korte doodsstrijd van Jezus.

‘Voor een lijkschouwer is dit een afdoende bewijs dat Jezus niet de gebruikelijke kruisigingsdood door verstikking stierf, maar door een hartstilstand ten gevolge van shock en van vernauwing van het hart door vocht in het hartzakje,’ schreef dr. C. Truman Davis. Lucas maakte in zijn verslag melding van de reactie van de centurio op alles wat hij van Jezus aan het kruis gezien had. Hij zei: “Werkelijk, deze mens was een rechtvaardige!”

 

 

Het einde van de draak (666) door het kruis

 

Pasteltekening van John Astria

 

.

 

Het kruis: Gods vreemde kracht

 

Jezus werd niet zomaar gekruisigd. Heel zijn optreden wees in de richting dat hij zichzelf vrijwillig uit zou leveren. De Bijbel verklaart zijn kruisdood als volgt: ‘Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.

Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, en elke tong zal belijden: Jezus Christus is Heer, tot eer van God’ (Filippenzen 2 vers 6-11).

Er vond een ruil plaats aan dat kruis daar op die heuvel 2000 jaar geleden. Jezus stierf in ruil voor de mensheid, zodat mensen recht kunnen staan tegenover God. Paulus schrijft: ‘Namens Christus vragen wij: laat u met God verzoenen. God heeft hem die de zonde niet kende voor ons één gemaakt met de zonde, zodat wij door hem rechtvaardig voor God konden worden.’

Jezus droeg onze dood, zodat wij in ruil daarvoor zijn leven kunnen ontvangen. Jesaja profeteerde daarover ruim 500 jaar voordat Jezus verscheen en verklaarde dat hij zijn leven offerde voor onze schuld (Jesaja 53 vers 10). Hij schreef: ‘Hij was het die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. Om onze zonden werd hij doorboord, om onze wandaden gebroken. Voor ons welzijn werd hij getuchtigd, zijn striemen brachten ons genezing.’

Petrus, één van Jezus’ leerlingen die gezien heeft hoe de striemen op Jezus’ rug tot één grote open wond werden geslagen, schrijft in 1 Petrus 3 vers 18 en 2 vers 24: ‘Christus heeft, terwijl hij zelf rechtvaardig was, geleden voor de zonden van onrechtvaardigen, voor eens en altijd, om jullie zo bij God te brengen. Hij heeft in zijn lichaam onze zonden het kruishout op gedragen, opdat wij, dood voor de zonde, rechtvaardig zouden leven. Door zijn striemen zijn jullie genezen.’

Het kruis is het ultieme genade-teken, het teken dat God om mensen geeft en alles voor ons over heeft. Het is het symbool van lijden en dood, en ook van de opstanding uit de dood. Christenen erkennen met het kruis de realiteit van hun zonden, maar ook dat die door Jezus Christus gedragen werden, zodat ze hen niet worden toegerekend.

In plaats daarvan wordt hen het leven van Jezus toegerekend. Hij stond op uit de dood om zijn leven te delen met iedereen die gelooft en zijn Geest ontvangt. Dat geloof opent enorme perspectieven. Wie het kruis serieus neemt, ziet het niet langer als een sieraad of een relikwie. Je ontdekt dat het kruis niet alleen een sprekend symbool is, maar ook een teken dat werkt.

Er gaat kracht vanuit. Gods kracht. Het kruis pakt de doodlopende wegen in ons leven aan, het wijst ons op een betere weg en maakt die ook mogelijk. Het kruis is daarom een teken van hoop voor de toekomst, zo oud als het is. Sterker nog, het is de enige garantie voor een hoopvolle toekomst. Het kruis staat middenin de wereld, zonder dat het aan slijtage onderhevig is. Het verandert ons. Het verbindt ons. Het plaatst ons middenin de wereld met een gemeenschappelijke hoop op eeuwig leven, waarvan de kwaliteit nu al steeds sterker in ons leven doordringt.

 

 

whiteholycross-1

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

John Astria

John Astria

De Romein Julius Caesar

Standaard

categorie : beroemde mensen

 

 

 

Caesar, Gaius Julius

 

Julius Caesar blinkt hij uit als staatsman en als generaal. Zijn populistische politiek levert hem de vijandigheid op van vele andere politici, wat uiteindelijk leidt tot een burgeroorlog. Zijn uitzonderlijke persoonlijkheid en belangrijke rol in de val van de Romeinse Republiek maken hem de bekendste Romein ooit. Gaius Julius Caesar werd op 12 juli 100 voor Christus geboren in Rome.

 

 

 

 

Caesar was lid van een patriciërsfamilie, de Julii. Al op jonge leeftijd trouwde hij met Cornelia Cinna, de dochter van politicus Cinna. In 88 voor Christus brak er een burgeroorlog uit tussen de Romeinse politici Gaius Marius en Lucius Cornelius Sulla. Omdat Sulla dit conflict won, werd Caesar gedwongen om van Cornelia te scheiden. Ze was immers de dochter van Cinna, die partij koos voor Marius.

Toen Caesar weigerde, werd hij door de staat onterfd en moest hij in 82 voor Christus Rome tijdelijk ontvluchten. Hij vertrok naar het oosten, waar hij in het Romeinse leger diende. Toen hij in 78 voor Christus vernam dat Sulla was gestorven, keerde hij weer terug naar Rome om aan zijn politieke carrière te beginnen.

 

 

 

Caesar in Gallië

 

Tijdens zijn carrière was Caesar zeer succesvol. Hij beklom de politieke ladder gestaag en maakte een aantal machtige bondgenoten, zoals de invloedrijke politici Crassus en Pompeius. Met hun gezamenlijke invloed kreeg hij veel gedaan in de Senaat en zette hij zich vooral in voor het welzijn van de lagere klassen. Hiermee haalde hij zich de vijandigheid van de conservatievere politici op de hals. Toen Caesar van 58 voor Christus tot 50 voor Christus een prestigieuze oorlog in Gallië uitvocht, maakten de conservatieven gebruik van de jaloezie van Pompeius en zorgden ervoor dat hij zich keerde tegen Caesar.

 

 

De Romeise verovering van Gallië

 

 

 

Caesar wordt dictator van Rome

 

Deze vijandigheid resulteerde in 49 voor Christus in een burgeroorlog. Caesar vocht met zijn doorgewinterde leger tegen de gezamenlijke strijdkrachten van Pompeius en de conservatieven, waarbij de strijd hem naar Spanje, Griekenland, Egypte, het huidige Turkije en het huidige Tunesië voerde. Hij versloeg zijn vijanden en keerde in 45 voor Christus terug naar Rome als dictator.

Er was echter een groep senatoren die terug verlangde naar de democratische Romeinse Republiek en die Caesar zijn autocratische politiek afkeurden. Op 15 maart 44 voor Christus pleegden zij een aanslag op Caesar. Met 23 messteken werd Caesar om het leven gebracht.

Kort nadat hij is benoemd tot dictator perpetuus, dictator voor het leven, is Julius Caesar op 15 maart 44 v. Chr. vermoord in Rome. Het autoritaire gedrag van de heerser werd echter niet gewaardeerd door de leden van de Senaat. Een complot leidde tot de dood van wellicht de beroemdste Romein uit de geschiedenis.

 

 

 

 

 

Tegenstanders van Julius Caesar

 

Gaius Julius Caesar werd op 12 juli 100 v. Chr. geboren in Rome. Als 16-jarige zette hij de eerste stappen in de politieke arena en hoewel zijn carrière gestaag ontwikkelde, dacht hij dat zijn vijanden Crassus en Pompeius zijn politieke loopbaan konden dwarsbomen. Op 1 januari 49 v. Chr. ontstond er een burgeroorlog tussen Caesar en Pompeius. Caesar won deze strijd waardoor hij in 45 v. Chr. heerser over heel Italië werd. Hij werd dictator, maar er was een groep senatoren die terug verlangde naar de democratische Romeinse Republiek.

 

 

 

 

 

Samenzwering tegen Caesar

 

Gaius Cassius Longinus stond aan de basis van het complot tegen Caesar. Tijdens de burgeroorlog had hij als admiraal onder Pompeius gediend. Ook Brutus, de zwager van Cassius, werd bij de samenzwering betrokken. De vader van Brutus was getrouwd met Servilia, de geliefde van Caesar. Hoewel Caesar hem beschouwde als een zoon, besloot Brutus aan het complot mee te werken vanwege de affaire. Uiteindelijk waren ongeveer zestig mensen onderdeel van het complot, dat als doel had terug te keren naar de Republiek.

 

 

 

Had Caesar zijn dood kunnen voorkomen?

 

Volgens de verhalen is Caesar vlak voor zijn dood gewaarschuwd voor de ‘Idus’ van maart. In de Romeinse tijd was de Idus de 13e of 15e dag van de maand. Caesar had echter geen boodschap aan de voorspelling en wandelde op 15 maart gewoon naar de bijeenkomst van de Senaat. De vergadering vond plaats in het theater van Pompeius, de Curia Pompei, omdat de andere gebouwen van de Senaat door brand waren verwoest. Onderweg ontvangt hij een briefje van een oude leraar Grieks, Artemidorus, waarin het complot werd verraden. Caesar had echter geen tijd om het bericht te lezen.

 

 

Brutus

 

 

Moord op Julius Caesar

 

Bij binnenkomst gingen de senatoren om Caesar heen staan, dit was normaal gesproken een teken van respect. Senator Casca trok vervolgens als eerste zijn dolk en raakte de heerser in zijn rug. Daarna trokken alle samenzweerders de wapens. Caesar werd 23 keer gestoken en overleed ter plekke. Volgens de legende riep Caesar vlak voor zijn dood “Et tu Brute?” (“Ook gij, Brutus?”) toen hij zag dat zijn ‘zoon’ ook tot het complot behoorde. Er zijn historici die deze lezing van het verhaal naar het rijk der fabelen verwijzen.

 

 

 

 

Exacte plaats delict ontdekt door Spaanse archeologen

 

Een groep Spaanse archeologen claimt dat ze de exacte plek hebben gevonden waar de beroemde Romeinse politicus Julius Caesar iets meer dan 2000 jaar geleden vermoord is. Tijdens opgravingen in Rome van de Curia Pompei  vonden zij namelijk een betonnen plaat van drie meter breed en twee meter hoog die later is aangebracht dan de rest van het gebouw en niet bij de structuur van het gebouw past

 

Volgens de archeologen is dit het gedenkteken dat in opdracht van Caesars opvolger Augustus geplaatst is om Caesar te eren. Door de bestudering van oude geschriften bestond al eerder het sterke vermoeden dat Augustus een gedenkteken voor Caesar had laten plaatsen. De moord op Caesar door zijn tegenstanders in de Senaat is één van de beroemdste moorden uit de geschiedenis en is vele malen in literaire werken en theaters verwerkt.

In veel van die klassieke teksten stond beschreven dat Caesar zittend in een stoel tijdens een vergadering met de Romeinse Senaat was neergestoken. Deze vergaderingen van de Senaat vonden altijd plaats in de Curia Pompei. Toch was de exacte locatie van de moord nooit bekend. Tijdens de opgravingen bij het theater kwam echter de betonnen plaat aan het licht.

Door moderne technieken kon worden vastgesteld dat deze plaat rond 20 v.C. is aangebracht, terwijl de rest van de restanten van het gebouw uit ongeveer 55 v.C. stammen. Ook over deze door Augustus aangebrachte gedenkplaat is in de klassieke literatuur al geschreven. Dit is echter voor het eerst dat er materieel bewijs voor het bestaan ervan gevonden is.

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

De geschiedenis van sieraden.

Standaard

categorie : sieraden, juwelen, mineralen en edelstenen

 

.

 

 

De geschiedenis van sieraden

 

Het versieren van je lichaam is waarschijnlijk zo oud als de mensheid. Het is de manier om iets dat in principe bij iedereen ongeveer hetzelfde is, te individualiseren en te doen opvallen. Beschildering, tatoeage en piercing van lichaamsdelen, maar vooral het jezelf behangen met blinkende en kleurrijke voorwerpen zijn universeel en typisch menselijk. Per cultuur verschillen de versieringen sterk, maar vrijwel overal is een voorkeur te zien voor drie zaken:

 

 

Dat wat beschermt, wat veel kleur heeft, en wat (geldelijke) waarde heeft.

 

 

Sieraden zijn dus sinds oudsher bedoeld om het lichaam te verfraaien. Vrouwen gingen op zoek naar decoratieve stukken om de meest begeerlijke van de mannen van de stam voor zich te winnen. Sieraden hadden tevens een functie, bijvoorbeeld om kleren samen te houden. Later werden sieraden ook symbolisch en als aandenken gebruikt, zoals trouwringen en medaillons. Vooral in de klassieke oudheid waren sieraden een statussymbool als teken van rijkdom en macht.

In het begin van de mensheid werden stenen, schelpen, beenderen of dierentanden aan elkaar geregen. Dit werd als sieraad om de hals gedragen. Toen de kunst van het smelten van metaal uitgevonden was, werd de edelsmeedkunst bekend.

In de Romeinse tijd droegen mannen alleen een zegelring. Hiermee kon hij zijn brieven verzegelen. Vrouwen droegen ook ringen, deze ringen waren vaak fijner en eleganter afgewerkt. Verder pronkten de dames graag met prachtige sierspelden, haarspelden, haarbanden, oorbellen, armbanden, halssnoeren, halskettinkjes en enkelbandjes.

De rijken droegen liever sieraden van goud of zilver met zowel edelstenen als halfedelstenen. De armen droegen ook graag sieraden, vanwege geldgebrek waren het meestal sieraden van goedkope materialen zoals brons of keramiek. Ze gebruikten gekleurde glazen kralen in plaats van edelstenen.

Sinds de jaren zestig van de vorig eeuw zijn in het westen dure materialen minder een statussymbool geworden en werden design, vormen en kleuren belangrijker.

 

 

 

Romeinse sieraden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ongeveer 200-300 jaar geleden: Deze ketting is in 1882 samen met enkele andere gouden sieraden gevonden bij graafwerkzaamheden bij het fort Vechten. Daar lag in de Romeinse tijd ook al een fort, het castellum Fectio. De sieraden lagen op geringe diepte in de bodem, in een geheel vergaan houten kistje. Het is tot op heden de fraaiste vondst van Romeinse gouden sieraden in Nederland. Omdat over de precieze vondst omstandigheden niet veel bekend is, kan niet meer worden vastgesteld of de stukken behoorden tot de inhoud van een graf of dat ze in tijd van gevaar in de grond zijn gestopt om diefstal te voorkomen. De schakels zijn versierd met palmetten, een motief dat in de Romeinse tijd heel populair was. (zie beneden)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sieraden van de Vikingen

 

 

.Hoewel de Vikingen ook in Nederland hun sporen hebben nagelaten, zijn er hier te lande maar enkele archeologische vondsten gedaan die met hen in verband kunnen worden gebracht. Dat geldt bijvoorbeeld voor de hier afgebeelde sieraden. Waarschijnlijk zijn die door handel met Scandinavië of als geschenk in onze contreien terechtgekomen. Strikt genomen kun je ze dan ook beter Scandinavische sieraden noemen, of sieraden met een Scandinavisch-continentale mengstijl, dan Vikingsieraden.

 

 

 

Gevlochten armband

 

De gevlochten gouden armband met een maximale diameter van 8,4 centimeter (afbeelding boven) komt uit Dorestad, een belangrijke handelsplaats op de plek van het huidige Wijk bij Duurstede, en dateert uit de negende eeuw. Hij bestaat uit vier dikke draden die naar het einde toe smaller worden en overgaan in een dunne massieve armring met een vierkante doorsnede. In Scandinavië is dit soort sieraden op verschillende plaatsen aangetroffen. Ze zijn zowel in goud als in zilver uitgevoerd.

 

 

 

 

Fibula en armring

 

Een ander sieraad uit Dorestad is een fibula van 6,8 centimeter met vlechtbandversiering (afbeelding onder). Deze wordt gerekend tot de zogeheten ringfibula’s, penannular brooches die met de naald naar boven werden gedragen. Ze zijn ook in Noorwegen gevonden. Rechts op de onderste afbeelding is een zilveren armring met vijf ringvormige hangers afgebeeld. Die is enkele jaren geleden gevonden in het opgespoten zand bij Callantsoog. Dergelijke samengestelde artefacten hebben waarschijnlijk een Noorse herkomst.

 

 

 

 

Bedreven smeden

 

De goud- en zilversmeden van de Vikingen waren zeer bedreven in hun vak. Ze beheersten een heel scala aan technieken. Dat gold bijvoorbeeld voor het vlechten van dikke gouddraden. Ze konden ook fijne, buigzame kettinkjes maken en gebruikten in elkaar gevlochten muntstukken voor sieraden. Ze hadden een uitgebreid repertoire van versieringsmotieven, met een voorliefde voor afbeeldingen van dieren.

 

Ongeveer 1000 jaar voor Christus: Gouden armbanden uit de prehistorie zijn zeldzaam. In Nederland zijn vier exemplaren gevonden in offerplaatsen of graven. Deze armband werd in Lunteren gevonden door een boer bij het ploegen van zijn akker. Waarschijnlijk is het voorwerp ooit als grafgift begraven. De armband behoort tot het zogenaamde Omega-type (naar de Griekse letter) en dateert uit de late bronstijd.

 

 

Armband Vikingen – Lunteren

 

 

 

Niet alleen plunderaars

 

In de publieke opinie worden de Vikingen soms nog steeds afgeschilderd als meedogenloze plunderaars. Dat komt vooral door (kerkelijke) historische bronnen waarin verslag wordt gedaan van hun rooftochten langs kerken en (rijkdommen van) kloosters. Er bestaat ook een ander beeld van de Vikingen, namelijk dat ze vreedzame kolonisten en energieke handelaars waren.

 

 

 

De fibula broche

.

Eén van de beroemdste archeologische vondsten van Nederland is deze grote fibula (broche). Zij is in 1969 gevonden in een waterput in Dorestad (Wijk bij Duurstede). De broche is gemaakt van goud en ingelegd met verschillende kleuren glas, almandijn (een rode halfedelsteen) en parels langs de rand. Het inlegwerk in cloisonné toont christelijke vormen, zoals twee kruisen in elkaar. De stijl is die van kerkelijk edelsmeedwerk van Bourgondische ateliers uit de tijd van Karel de Grote. De speld is rond 800 gemaakt en waarschijnlijk gedragen door een hooggeplaatst persoon. Het kostbare sieraad is waarschijnlijk in de put verborgen vanwege gevaar, bijvoorbeeld de aanvallen van Vikingen op Dorestad in de vroege negende eeuw. (zie beneden)

 

 

 

 

 

 

.

voorpagina openbaring a4

 

 

 

Het boek De Openbaring handelt over de nabije toekomst van de mens, de aarde en de hemel.  Met zelf ge- maakte prenten en verklaarbare tekst heb ik geprobeerd de symbolen per hoofdstuk uit te leggen. Wie het boek leest krijgt een zegening door God (zie hoofdstuk 1 en hoofdstuk 22).

.

 

 

 

HET BOEK DER OPENBARING IS TE VERKRIJGEN VIA :

 

.

Het e-boek kan als PDF bestand gedownload worden

Klik op de link beneden om de preview van het boek te zien :

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

 

Waarom de Openbaring lezen ?

 

Johannes 17 : 3 > ‘’dit betekent eeuwig leven, dat zij voortdurend kennis in zich opnemen van u, de enige ware God en van hem die gij hebt uitgezonden, Jezus Christus.‘’

Openbaring 1 : 3 > ‘’gelukkig is hij die deze profetische woorden van de Here voorleest; en dat geldt ook voor de mensen die ernaar luisteren en het zullen onthouden. Want de tijd dat deze dingen werkelijkheid worden, komt steeds dichterbij. ‘’

Openbaring 22 : 7 > Jezus zegt: ‘’ja, ik kom gauw. Gelukkig is hij die de profetische woorden van dit boek onthoudt. ‘’

 

Dit zijn enkele citaten uit de Bijbel waarin God de mens aanmaant kennis in zich op te nemen over zichzelf en Jezus Christus. Wie God zoekt zal Hem vinden. Het is aan de mens om de eerste stap te zetten. Wanneer we God om inzichten vragen zal de Heilige Geest ons geestelijk denken verlichten. Het onbegrijpelijke wordt plots of op het gepaste moment verstaanbaar.

In het eerste en het laatste hoofdstuk van de Openbaring zegt Christus tot twee maal toe dat het lezen ervan een zegening geeft. Het woord van God, de Bijbel, is meer dan de traditionele preken en parabels die we al jaren kennen. Kennis opnemen van God is niet alleen bestemd voor theologen, maar voor iedereen. Door die opname van kennis krijgen we inzichten in het verleden en heden waardoor we met een gerust hart en vertrouwen de toekomst tegemoet kunnen gaan.

 

 

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA

De Gladiool

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

 

 

 

 

 De gladiool

 

De dood of de gladiolen (overwinnen of ten onder gaan) > uitdrukking

 

 

Algemeen

 

Gladiolen zijn van april tot november verkrijgbaar. De maanden juni, juli, augustus en september zijn echter de topmaanden. ,”De dood of de gladiolen” is een uitdrukking die nogal eens in de wielersport wordt gebruikt, maar toch vooral ook verbonden is aan de Nijmeegse Vierdaagse. De laatste etappe van dit jaarlijkse wandelspektakel wordt terplekke omgedoopt tot “Via Gladiola”, de “Weg van de Gladiolen”. Daar lopen betekent dat de finish in zicht is. Op deze Via Gladiola worden de wandelaars overladen met gladiolen als teken dat ze het volbracht hebben.

 

 

Gladiolen

 

 

De bloemen en de daaraan gekoppelde uitspraak zijn niet willekeurig gekozen of bij toeval gekozen. In de tijd van de Romeinen werden de roemruchte Gladiatoren gevechten gehouden. Twee zwaardvechters vochten in een arena letterlijk om de dood of de gladiolen. De overwinnaar werd na afloop bedolven onder gladiolen. Gladiool komt namelijk van het Latijnse woord Gladius en dat betekent zwaard. De bloem heeft ook een zwaardvormig uiterlijk en heet dan ook wel zwaardlelie. Sindsdien symboliseren gladiolen kracht en overwinning. In andere landen is de gladiool in gebruik als grafbloem. Dan betekent de bloem zoveel als “Jij bent mijn ware liefde” en “We zullen je missen”.

 

 

 

Soorten

 

De gladiool behoort tot het plantengeslacht Gladiolus. Er bestaan grootbloemige en kleinbloemige gladio- lensoorten. Het aantal kleuren is enorm, maar rood is de populairste kleur bij de consument. Bekende en veel verkochte grootbloemige soorten zijn:

 

 

Gladiolus Chinon (rood)

chinon

 

 

 

                                                                            Super Star (wit)
superstar 

 

 

Sancerre (wit met lila hart)

GladiolusSancerre1

 

 

 

Hunting Song

179497_main_large hunting song

 

.

.

 

Van de kleinbloemige soorten zijn dit populaire rassen:

 

 

Gladiolus tubergenii Charming Beauty

10431tubergenii

 

 

 

Gladiolus Elvira (zalmroze met rode vlekken)

gladioluselvira

 

 

 

Colvillei Alba (wit)

gladiolus_hybrid_x_the_bride_colvillei_2004_1

 

.

.

Kenmerken

.

De bloemen van de gladiool bloeien symmetrisch aan weerszijden van de stengel. De bloemen groeien in aren en hebben twee schutbladeren. In het midden van de bloem zitten opvallende, rozerode meeldraden. De groot- bloemige soort haalt een stengellengte van 150 centimeter, de kleinbloemige komt tot 50 centimeter.

 

 

 

Bijzonderheden

 

De gladiool komt van oorsprong uit Afrika. Door de knollen te roosteren voorzag men zich van voedsel met een kastanjeachtige smaak. Geitenmelk vermengd met gedroogde en gemalen knollen werd tegen buikkrampen gebruikt. Een papje van gladiolenmeel werd op de huid gesmeerd om splinters uit de huid te laten trekken.

In ons eigen land kennen we allemaal wel de redelijk onvriendelijke uitroep “Achterlijke gladiool”. Het scheldwoord betekent dat iemand een ongelooflijke stomkop is. In 1984 werd het voor het eerst opgenomen in het Nationaal Scheldwoordenboek en ondertussen heeft ook Van Dale gladiool als scheldwoord opgenomen.

 

 

 

Verzorgingstips

 

  • Het is niet nodig om snijbloemenvoedsel te gebruiken.
  • Door de top van de aar weg te breken, ontstaat een gelijkmatiger bloei van de knoppen. Ook het doorbuigen van de steel kan zo worden voorkomen. De sierwaarde is hierdoor wel minder.
  • Vermijd rijpend fruit vanwege het vrijkomende ethyleengas dat bloemen snel doet verwelken.
  • gebruik schoon water.

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

 

JOHN ASTRIA

JOHN ASTRIA