Wat is de voorbede?

.

Een voorbede is een gebed voor anderen, ook wel een “bemiddelend gebed” of “voorspraak” genoemd. Wanneer iemand een voorbede uitvoert, neemt hij de plaats van een ander in of bepleit hij de zaak van een ander. Een bepaalde studiebijbel definieerde de voorbede als “een heilig, gelovig, volhardend gebed waarin iemand ten voorstaan van God opkomt voor een ander of voor anderen, die Gods tussenkomst dringend nodig hebben.”

.

.

De Bijbelse basis voor het uitvoeren van voorbeden door gelovigen in het Nieuwe Testament is onze roeping om priesters voor God te zijn. Het Woord van God stelt dat :

wij een heilig priesterschap vormen (1 Petrus 2:5).

wij zijn een koninkrijk van priesters zijn (1 Petrus 2:9),

wij priesters voor God zijn (Openbaring 1:5).

De achtergrond die nodig is om deze roeping tot de priesterlijke voorbede te begrijpen, kan in het voorbeeld van het Levitische priesterschap in het Oude Testament worden gevonden. Het was de verantwoordelijkheid van de priester om “ervóór en ertussen” te staan. Hij stond vóór God om Hem te dienen met offers en gaven. De priester stond ook tussen de rechtvaardige God en de zondige mens door hen op de plaats van het bloedoffer samen te brengen.

Hebreeën 7:11-19 legt het verschil uit tussen de bediening van een priester in het Nieuwe Testament en die in het Oude Testament. Het Levitische priesterschap in het Oude Testament werd van generatie op generatie doorgegeven aan de nakomelingen van de stam van Levi. Het “priesterschap van Melchizedek” waarover in deze Schrifttekst wordt gesproken, is de “nieuwe orde” van geestelijke priesters, waarvan Jezus Christus de Hogepriester is. Het priesterschap wordt aan ons doorgegeven via Zijn bloed en onze geestelijke geboorte als nieuwe scheppingen in Christus.

Jezus Christus is ons model voor de voorbede. Jezus staat vóór God en Hij staat tussen God en de zondige mens, net als de priesters in het Oude Testament:

“Want er is maar één God, en maar één bemiddelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus” (1 Timoteüs 2:5).

“Christus Jezus, die gestorven is, meer nog, die is opgewekt en aan de rechterhand van God zit, pleit voor ons” (Romeinen 8:34).

“Zo kan hij ieder die door hem tot God komt volkomen redden, omdat hij voor altijd leeft en zo voor hen kan pleiten” (Hebreeën 7:25).

Jezus brengt de zondige mens en de rechtschapen God samen op de plek van het bloedoffer voor de zonden. Dierenbloed is niet meer noodzakelijk, zoals in het Oude Testament het geval was. We kunnen God nu benaderen op basis van het bloed van Jezus, dat aan het kruis op Golgota werd vergoten voor de vergeving van onze zonden. Door dat bloed van Jezus kunnen wij God ferm en zonder schroom benaderen (Hebreeën 4:14-16).

Toen Jezus hier op aarde was, was Hij een bemiddelaar. Hij bad voor mensen die ziek of door demonen bezeten waren. Hij bad voor Zijn discipelen. Hij bad zelfs voor jou en mij, toen Hij opkwam voor alle mensen die in Hem wilden geloven. Jezus vervolgde Zijn bemiddelende bediening na Zijn dood en opstanding toen Hij naar de Hemel terugkeerde. Hij dient nu als onze bemiddelaar in de Hemel.

In de voorbede volgen wij de priesterlijke functie uit het Oude Testament en het patroon van Jezus uit het Nieuwe Testament; wij staan vóór God en wij staan tussen God en een zondig mens. Om effectief “tussenbeide” te kunnen staan, moeten we eerst vóór God staan om de intimiteit te ontwikkelen die noodzakelijk is om deze rol te kunnen vervullen.

Numeri 14 is één van de belangrijkste passages over voorbeden in de Bijbel. Mozes kon tussen God en de zondige mens staan, omdat hij eerst “vóór” God had gestaan en een hechte relatie en communicatie met Hem had ontwikkeld.

Numeri 12:8 vertelt ons hoe God met Mozes als een vriend sprak, niet door middel van visioenen en dromen zoals Hij met andere profeten sprak. Als Nieuwtestamentische gelovigen offeren wij geen dieren meer op, zoals dit in het Oude Testament gebeurde. Wij staan voor God om geestelijke offers te brengen: onze aanbidding (Hebreeën 13:15) en onze eigen levens (Romeinen 12:1).

Op basis van deze hechte relatie met God kunnen wij tussen Hem en anderen staan. Zo kunnen wij hun pleitbezorgers en bemiddelaars zijn. Petrus gebruikt twee woorden om zijn priesterlijke taken te beschrijven: Heilig en Koninklijk.

We zijn alleen in staat om dit te doen dankzij de rechtschapenheid van Christus, niet die van onszelf. Koninklijk is een beschrijving van het koninklijke gezag dat ons als leden van de koninklijke familie is gegeven en ons toegang geeft tot de troonzaal van God.