Category, categorie: The Bible explained/De Bijbel uitgelegd: video
.
Psalm 41 • O Lord, be gracious to me
.
Psalmen 41 . O Heer, wees mij genadig
.
Paul Leboutillier
.


.
.






| Nardus etherische olie, ook bekend als Jatamansi, wordt gewonnen door stoomdestillatie van de gedroogde wortels van de Nardostachys jatamansi plant, die ook bekend is als `valse Valeriaan`.
Dit is een aromatisch kruid wat oorspronkelijk uit de bergachtige streken van Noord-India en China komt. 50 tot 100 kilo wortels zijn nodig voor 1 kilo etherische olie. De olie is lichtgeel tot ambergeel van kleur en heeft een zoete-houtachtige warme geur die iets weg heeft van Valeriaan. |
|
Traditioneel wordt dit kruid als luchtreiniger gebruikt en als medicijn met pijnstillende en stimulerende eigenschappen.
Nardus olie is een zeer werkzaam kalmerend middel vergelijkbaar met Valeriaan en is zeer effectief bij slaapproblemen. Chinese en Indiase artsen hebben al vele eeuwen geleden de positieve werking van Nardus/Jatamansi op neurosen vastgesteld en beschreven.
Nardus olie heeft koortswerende, bacterie- en schimmeldodende eigenschappen. Hij wordt in de aromatherapie vaak toegepast om zijn regulerende werking op hart- en zenuwstelsel.
De olie wordt ook gebruikt als parfum en o.a. bij; allergieën, ontstekingen, blauwe plekken, uitslag, nervositeit, slapeloosheid, migraine, stress, buikkrampen, nerveuze hoofdpijn, krampachtige aandoeningen, hysterie en spanningen.
Nardus olie heeft een rustgevende en kalmerende werking op de geest. Hij beschermt tegen stress en een overvloed aan informatie, bij sterke psychische belasting schept Nardus is een beschermend schild. Nardus olie beschermt ons energieveld tegen negatieve energetische invloeden. De olie kan helpen het zelfvertrouwen en de eigen identiteit weer terug te vinden.
Bij meditatie 1 druppel Nardus samen met 1 druppel Roos, 1 druppel Wierook en 1 druppel Mirre verdampen in een aromadiffuser.
contra-indicatie: kan bij puur gebruik de huid irriteren. voorzichtig bij zwangerschap en gebruik bij baby`s /peuters.
Opb 17:6 En ik zag de vrouw dronken van het bloed van de heiligen en van het bloed van de getuigen van Jezus. …
.
pasteltekening van John Astria
Martelaars heten de oudste belijders van het geloof in Jezus Christus die, als zij door hun vijanden wreedaardig omgebracht werden, hierdoor een getuigenis van het geloof aflegden. Uit het Griekse woord voor getuigenis (martyrion) ontwikkelden zich de woorden martelaar, martelen.
Thans noemt men bij uitbreiding allen, die zich voor een zaak opofferen of opgeofferd worden, martelaars. Het zijn van een martelaar wordt martelaarschap of marteldom genoemd. De marteldood is de dood van een martelaar. De martelkroon is de eer van het martelaarschap.
De Heer Jezus heeft aan het eind van zijn aardse leven de zijnen voorbereid op het martelaarschap:
Joh 16:1 Dit heb Ik tot u gesproken, opdat u niet ten val komt.
Joh 16:2 Zij zullen u uit de synagoge bannen; ja, het uur komt, dat ieder die u doodt, zal menen God een dienst te bewijzen.
Joh 16:3 En dit zullen zij u doen, omdat zij de Vader niet hebben gekend noch Mij.
Joh 16:4 Maar deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat wanneer, hun uur gekomen is, u zich zult herinneren dat Ik ze u heb gezegd; maar deze dingen heb Ik u niet van het begin af gezegd, omdat Ik bij u was.
.

Sint Sebastiaan,
schilderij van Andrea Mantegna,
1457-1458
De meeste martelaren in deze tijd zijn christen. Het aantal christelijke martelaren lag anno 2011 op zo’n 100.000 per jaar. Dat zijn er 270 per dag. Volgens een godsdienstsocioloog van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), sterft er gemiddeld iedere vijf minuten een christen voor zijn of haar geloof. In 1970 waren dat er nog 377.000 per jaar; in 2000 ongeveer 160.000. Het aantal christenen dat vanwege het geloof de marteldood sterft, neemt (anno 2011) steeds verder af.
“Als deze aantallen niet wereldkundig worden gemaakt, als aan deze slachting geen halt wordt toegeroepen en als niet erkend wordt dat de vervolging van christenen wereldwijd de voornaamste noodsituatie is als het gaat over religieus geweld en discriminatie, zal de dialoog tussen de godsdiensten slechts mooie conferenties opleveren, maar geen concrete resultaten.”
(Massimo Introvigne, godsdienstsocioloog van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), op een interreligieuze conferentie in Hongarije in (2011))
.
Na de onthoofding van Johannes de Doper en de kruisdood van Christus, hebben in de eerste tijd hun leven gegeven tot de dood toe :
Na de begintijd kan men bloedige vervolgingen van de christenen onder de heidense keizers van Rome onderscheiden.
.
Tijdens de bloedige verdrukking en vervolging van christenen onder Nero, die Romeins keizer was van
37 – 68 n.C., zijn onder meer de volgende gelovigen omwille van hun geloof in Jezus Christus omgebracht:
.
Tijdens de bloedige verdrukking en vervolging van christenen onder Domitianus, Romeins keizer van 81 – 96 n.C., zijn onder meer de volgende gelovigen omwille van hun geloof in Jezus Christus omgebracht:
.
Tijdens de bloedige verdrukking en vervolging van christenen onder Trajanus, Romeins keizer van 98 – 117 n.C., zijn onder meer de volgende gelovigen omwille van hun geloof in Jezus Christus omgebracht:
.
.
Onder het bewind van Antonius, Romeins keizer van 138 – 161 n.C., Marcus Aurelius, keizer van 161 – 180 n.C., en Commodus, keizer van 197-192 n.C., zijn onder meer de volgende gelovigen omwille van hun geloof in Jezus Christus omgebracht:
.
Onder het bewind van Septimius Severus, Romeins keizer van 193 – 211 n.C., zijn onder meer omwille van hun geloof in Jezus Christus omgebracht:
Kerkleraar Origenes onderwees zijn leerlingen zo krachtig in het geloof, dat later velen hun leven voor de christelijke godsdienst hebben overgegeven. Onder deze waren de eerste Plutarchus, twee mannen, waarschijnlijk gebroeders, Sereni genaamd en Hero.
Toen Plutarchus naar de strafplaats werd geleid, om gedood te worden, was Origenes aan zijn zijde om hem te troosten, waarom hij voorzeker door de woedende schare zou doodgeslagen zijn geworden, zo de goddelijke Voorzienigheid hem niet had beschermd.
.
Door allerlei wijzen van terechtstelling zijn martelaren om het leven gebracht, zoals steniging, onthoofding en de brandstapel. Tijdens de Inquisitie (Rooms-katholiek geloofsonderzoek) eindigden veel martelaren op de brandstapel.
Vaak getuigden zij op de brandstapel ‘vurig’ van hun geloof en brachten daardoor omstanders in verwarring. Om dat te verhinderen werd een tongschroef, die de tong vasthechtte aan de kin, aangebracht. In de ashoop van brandstapels zijn verschillende van deze tongschroeven aangetroffen.
Op 5 oktober 1573 stierf de gelovige Mayeken Wens op de brandstapel. In de laatste brief die zij aan haar 15-jarige zoon Adriaen zond, schreef zij: „Och, mijn lieve zoon, al ben ik je hier ontnomen, vrees God van jongs af aan en je zult je moeder terugzien, hier boven in het nieuwe Jeruzalem.”
Een topaas is vaak wijnrood of strogeel maar kan ook wit, grijs, groen, blauw of oranje zijn. De steen is doorzichtig tot doorschijnend met een glasachtige glans. Goudtopaas wordt ook wel edeltopaas genoemd. Door geelbruine topaas te verhitten verandert deze in een roze of rode kleur. Door topaas bloot te stelling aan straling wordt een blauwe kleur verkregen. Mystieke topaas (mystic topaz) is geen kleurvariant, maar een topaas die met een dunne filmlaag gecoat is waardoor een regenboogeffect ontstaat.



mystic topaas
Saksen was in de 18de eeuw een belangrijke leverancier van (gele) topazen: deze zogenoemde Saksische diamanten werden gewonnen in het Vogtland, waar de Schneckenstein grotendeels werd afgegraven. Topaas komt voor in de zandfractie van Nederlandse riviersedimenten. Het is onder andere een karakteristiek element van zanden van de Noordwest-Duitse rivieren.



De naam van de steen is te herleiden tot het Grieks. Plinius de Oudere voerde de naam terug op een legendarisch eiland Topazius in de Rode Zee, waarvan de identiteit onzeker is, evenals de precieze aard van de stenen die ervandaan kwamen. De aanduiding topaas kreeg zijn huidige betekenis pas na de middeleeuwen. De topaas is een van de negen edelstenen in de Thaise Orde van de Negen Edelstenen. De Paus bezit een mijter, een zogenoemde mitra preciosa die met goud, topazen en parels is versierd.



samenstelling: Al2(SiO4)(F,OH)2
hardheid: 8
dichtheid: 3,5-3,6
|
Topaas
|
||
| Mineraal | ||
| Chemische formule | Al2SiO4(F,OH)2 | |
| Kleur | Kleurloos, bleekblauw, geel, geelbruin of rood | |
| Streepkleur | Wit | |
| Hardheid | 8 (per definitie) | |
| Gemiddelde dichtheid | 3,55 kg/dm3 | |
| Glans | Glasglans | |
| Opaciteit | Doorzichtig | |
| Breuk | schelpvormig, ruw | |
| Splijting | [001] Perfect | |
| Kristaloptiek | ||
| Kristalstelsel | Orthorombisch | |
| Brekingsindices | 1,606 – 1,643 | |
| Dubbele breking | + 0,008 tot + 0,016 | |
| Fluorescentie | rose tot zwak bruinachtig | |
| Luminescentie | goudgeel, crèmekleurig, groen | |
| Overige eigenschappen | ||
| Veredeling | bestralen, verhitten | |
| Bijzondere kenmerken | zelden kattenoog | |


goudtopaas





Goed te herkennen aan
– de bloemhoofdjes, die lijken op paardenbloemen en
– de met gele klierharen bezette omwindselblaadjes
Algemeen
Akkermelkdistel is een zeer algemeen voorkomende plant van 80 tot 150 cm hoog met paardenbloem-achtige bloemenhoofdjes. Ze groeit op vochtige, zeer voedselrijke, vaak omgewerkte grond in akkers en op grazige en stenige plaatsen. Ook in de zeeduinen en op aanspoelselgordels.
Bloem
De bloeitijd van akkermelkdistel is vanaf juni tot de herfst. Ze bloeit met 4 tot 5 cm brede, goud- tot oranjeachtig gele bloemenhoofdjes, die bestaan uit talrijke lintbloemen. De omwindselblaadjes hebben weinig tot veel gele klierharen.
|
Blad en stengel
De bladeren van akkermelkdistel zijn langwerpig, diep veerspletig en hebben driehoekige lobben, die iets terug wijzen. De randen zijn gestekeld. De bladvoet heeft twee min of meer ronde oortjes, die plat tegen de stengel aangedrukt zitten. De in de duinen groeiende planten hebben soms vettig aanvoelende, onregelmatig ingesneden bladeren. Ze worden wel onderscheiden als var. Maritimus (zeemelkdistel). De stengels zijn fijn geribd, soms paarsrood aangelopen, alleen bovenaan vertakt en ook bovenaan voorzien van gele klierharen.
Toepassingen
Jonge bladeren werden vroeger gegeten als sla of spinazie. Ze smaken enigszins bitter.
Vergelijkbare soorten
Van de melkdistels heeft akkermelkdistel de grootste en donkerste bloemen. Daarnaast zijn er nog wat andere verschillen.
|
akkermelkdistel : heeft gele klierharen en stengelbladeren met ronde, tegen de stengel aangedrukte oortjes.

moerasmelkdistel : heeft zwarte klierharen en alle bladeren hebben een pijlvormige voet met spitse oortjes.

moerasmelkdistel
gewone melkdistel : geen klierharen, gedeelde bladeren met grote driehoekige eindlob en ongedeelde bladeren met spitse, afstaande oortjes.

gewone melkdistel
gekroesde melkdistel : geen klierharen, stekelige, langwerpige bladeren met ronde, tegen de stengel aangedrukte oortjes.

| De 4 melkdistels behoren tot de gele composieten met uitsluitend lintbloemen; de groep met grote of kleine paardenbloemachtige bloemhoofdjes.
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae) Bloem Blad Stengel zie wilde bloemen |