Category, categorie : A complete animated overview of the bible
.
.
Gospel of Luke, summary: (Part 2)
.
Evangelie van Kucas, samenvatting (deel 2)
.
.








.
.
.
.
Groene thee wordt gemaakt van de theeplant en heeft een minimale fermentering ondergaan. Groene thee zit vol met antioxidanten en is daardoor ook gelijk één van de gezondste theesoorten. Zoals hierboven al is genoemd heeft groene thee een preventieve werking tegen kanker. Groene thee heeft meer gezondheidseffecten. Het verlaagt het cholesterol en heeft een positief effect op de borsten en de longen.
Hiernaast stimuleert groene thee de spijsvertering en de werking van het afweersysteem. Dankzij de aanwezigheid van cafeïne en theïne stimuleert groene thee ook de alertheid en de concentratie. Bij de meeste mensen is groene thee bekend als een afvalmiddel. Het stimuleert namelijk de vetverbranding en is vocht afdrijvend.
.
.
.
.
.
De lekker ruikende jasmijnthee is niet alleen lekker maar ook nog eens heel gezond. Wereldwijd wordt jasmijnthee veel gedronken maar vooral in China is het heel populair. Jasmijnthee kan met groene of witte thee gedronken worden maar ook op zichzelf is jasmijnthee goed te drinken. Jasmijnthee is goed voor de concentratie, vermindert spierpijn en is goed tegen allergieën.
Jasmijnthee zit vol met antioxidanten en vitamines en is ook goed voor het immuunstelsel. Hiernaast is jasmijn thee rustgevend en helpt ook bij slaapproblemen. Ook helpt jasmijnthee bij buikkrampen. Vanwege de gezondheidsaspecten maar ook vanwege de smaak is jasmijnthee heel populair.
.
.
.
.
.
Rozenbottelthee is een bom van mineralen en vitamines. Rozenbottelthee zit boordevol vitamine C en is daardoor ook een ideaal middel tegen griep en verkoudheid. Hiernaast zit er ook veel vitamines A en B in. De rozenbottel heeft een ontstekingsremmende werking bij gewrichtspijn en heeft een positief effect op de spijsvertering.
Rozenbottelthee zorgt tevens voor een goede bloeddruk dus als je problemen hebt met je bloeddruk is deze theesoort een aanrader. Het enige nadeel die rozenbottel kan hebben is de smaak. Rozenbottel heeft een sterke smaak dus je moet er wel van houden.
.
.
.
.
.
Kamille is een veel voorkomende plant in de natuur en een veel gedronken theesoort. Kamillethee is een kruidenthee zonder cafeïne. Kamille ontspant waardoor je lekker kan slapen of in drukke momenten wat kalmer wordt. Bij kleine ontstekingen in de mond kan ook kamillethee worden gedronken want kamille is licht ontsmettend.
Bij keel- en menstruatiepijn helpt kamillethee ook. Hiernaast helpt kamillethee ook bij buikkrampen en het verbeterd je spijsvertering. Kamillethee is ook goed voor je tandvlees en er zitten geen calorieën in.
.
.
.
.
.
In de natuur komen verschillende planten en kruiden voor die voor ons heel gezond zijn. Sommigen zijn lekker en bij anderen moet je toch even aan de smaak wennen. Wat de laatste jaren steeds meer uit Japan overwaait is de matchathee. Dit is groene thee uit Japan waarbij de thee niet getrokken wordt van de theebladeren maar de bladeren tot een poeder zijn gemalen.
Vlak voor de oogst in Japan worden de theeplanten in de schaduw geplaatst waardoor de theeplant meer bladgroen gaat produceren. Hierna worden de fijnste bladeren geplukt en deze worden gestoomd, gedroogd en gemalen in een stenen vijzel.
De matchathee bevat tot 10 keer meer gezonde stoffen dan gewone thee en zit boordevol met mineralen, aminozuren en vitamines. Matchathee is een exclusieve theesoort die in Japan bij theeceremonies wordt gedronken.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
Propolis behoort tot de apitherapie en heeft zijn gunstige werking al lang bewezen. Het is de Deense imker K. Lund Aagaard die in de vorige eeuw de propolis heeft herontdekt. De bijen produceren een lijmachtige substantie uit de knoppen en het sap van planten en bomen. Het zijn vooral harsachtige stoffen. De bijen gebruiken propolis om ongewenste openingen, kieren en spleten van hun korven of kasten te dichten. Propolis heeft binnen de bijenkolonie talrijke functies, maar de belangrijkste is ziektekiemen buiten te houden zoals bacteriën, virussen en schimmels. De minste infectie in een bijenkolonie zou fataal zijn. De samenstelling van propolis verschilt van streek tot streek, maar ook volgens de seizoenen en is afhankelijk van de soort planten. De meest voorkomende kleur is bruin, maar kan ook groen, rood, zwart, geel of wit zijn. Propolis bestaat voor meer dan 50% uit balsem, 30% uit was, 10% etherische olie en 5% pollen.
De balsem is samengesteld uit flavonoïden, eiwitten, suikers, vitamine en mineralen. De flavonoïden vormen een grote groep van gele geneeskrachtige kleurstoffen die de bijen in de harsen op de knoppen van de bomen vinden. De samenstelling verschilt van boom of struik. Vooral de knoppen van de populier en de berk zijn belangrijke leveranciers van flavonoïden. Er zijn meer dan 26 verschillende soorten flavonoïden in propolis ontdekt. De belangrijkste zijn acacetin, kaempferide, pinostrobine, rhamnocitrine, apigenine en nog vele andere. De aanwezigen eiwitten, suikers, vitaminen en mineralen zijn te gering voor hun voedingswaarden, maar hebben een farmacologische werking die bijdraagt aan het genezingsproces.
De was bestaat uit lipoïden, een verzamelnaam voor een zeer heterogene groep van vetachtige verbindingen. De etherische oliën zorgen voor de geur en de smaak van propolis en een goede werking tegen bacteriën en schimmels. Het gaat om een achttal aromatische verbindingen zoals benzoëzuur, cafeïnezuur, eugenol, ferulazuur, pterostilbeen en sorbinezuur. Sorbinezuur staat bekend voor zijn goede conserverende werking. Omdat propolis in zijn natuurlijke vorm niet zo handig in gebruik is, wordt het verwerkt in siroop, tinctuur, crème, zalf, tablet, dragee of capsule en in deze vormen te koop aan geboden. Bij siroop worden vaak ondersteunende kruiden toegevoegd zoals tijm, salie, eucalyptus, anijs, heemst, zoethout, vlier enz.
.
.

.
.
.
Door zijn grote diversiteit aan inhoudsstoffen bezit propolis een breed spectrum aan genezende eigenschappen. Propolis staat vooral bekend als natuurlijke antibioticum en werkt op bacteriën, virussen en schimmels. Het heeft een ondersteunende werking bij het toepassen van een noodzakelijke antibioticakuur. Propolis wordt gebruikt bij allerlei ontstekingen van de luchtwegen, keelpijn en virale infecties, maar zijn werking en toepassingen gaan veel verder. Propolis wordt toegepast bij reumatische aandoening vooral bij artritis en remt ontstekingsreacties af. Het wordt aanbevolen bij hart- en vaatziekten zoals slagaderverkalking, trombose of bij slechte doorbloeding.
Wordt verder ingezet bij het behandelen van allergie, krampstillende werking op de darmspieren (spastisch colon), bij galproblemen, zwakke immuniteit, maagzweer, als verzorgingsmiddel voor mondhygiëne en tegen pijn en jeuk. Propolis zou het risico op cataract verminderen en wordt gebruikt door zangers of sprekers met pijnlijke stembanden. Propolis is een vrij universeel middel dat direct of indirect wordt ingezet bij de meest uiteenlopende klachten. Het gebruik van propolis is zeer algemeen en is vooral geschikt voor zelfzorg. De meeste medische eigenschappen zijn door wetenschappelijk onderzoek bevestigd.
.
.

.
.
.
Propolis is zeer geschikt bij het behandelen van brandwonden. Er loopt een onderzoek om propolis in te zetten in de tandheelkunde. Er zijn aanwijzingen dat propolis kan helpen tegen cariës. Het is een goed middel tegen aften. Propolis is een uitstekend middel dat alleen in de zelfzorg wordt toegepast en in de complementaire zorg wordt aanbevolen. Dat lijkt vreemd, maar is wel logisch. Natuurlijke middelen kunnen geen medicijnen vervangen omdat de dosering van de inhoudsstoffen niet bekend is. Iedere propolis kan afhankelijk van de plant, de streek en het seizoen anders van samenstelling zijn. Daarom wordt in de complementaire zorg altijd een omkadering aanbevolen. Indien iemand een keelontsteking met propolis wil behandelen, is het aan te bevelen dat men zijn voeding en levenswijze verzorgt of eventueel propolis ondersteunt met knoflook en/of een kruidenthee met honing.
Het natuurlijk middel is een onderdeel van meerdere factoren die worden ingezet bij het genezingsproces. Het is de synergetische werking die het goede resultaat verzekert. Binnen een ruimere natuurgeneeskundige aanpak kan men met propolis veel bereiken. In de complementaire zorg hechten we veel belang aan het educatieve aspect. Propolis staat bekend als een goed natuurlijk antibioticum, maar ook als antimycoticum of schimmelwerend middel. Omdat de factor tijd een doorslaggevende rol speelt bij ernstige infecties, is het niet altijd verantwoord om alleen propolis in te zetten en is men aangewezen op medische hulp. We moeten een onderscheid maken tussen gezondheidsproblemen die men zelf kan behandelen of met de steun van een complementaire zorgverlener en medische problemen waarbij een medische interventie nodig is.
.
.

.
.
.
Het grote nadeel van antibioticum is de resistentie tegen bepaalde bacteriën. De bacteriën die de ziekte veroorzaken worden er door gedood waardoor de ontsteking ophoudt. Dat is geen genezing maar een uitschakeling van een symptoom. Vooral de vernietigende werking op de darmflora is verontrustend. Zowel in medische kringen als door de overheid wordt gewaarschuwd om niet te snel op antibiotica over te schakelen. Uit talrijke wetenschappelijke onderzoeken kan men afleiden dat bij propolis geen dergelijke resistentie optreedt. Onderzoek heeft aangetoond dat bacteriën die resistent waren voor antibiotica met propolis wel konden behandeld worden. Propolis lijkt ons een ideaal middel om bij talrijke kwalen met een laag risico te gebruiken ter vervanging van antibioticum. De bevolking moet zich bewust worden dat men zelf heel veel aan zijn gezondheid kan doen, zeker door meer aandacht te vestigen op zelfzorg en complementaire zorg.
.
.

tabletvorm
.
.

zalf
.
.

tinctuur
.
.
.

.
.

De verschillende Romeinse kledingstukken waren heel eenvoudig. De basis vormde de tunica, een kledingstuk dat meestal geen mouwen had. Hij reikte tot aan de knieën of kuiten en was versierd met een purperen strook, clavus genoemd. Deze was breed voor de senatoren en smaller voor de ridders.
De tunica werd aangevuld met de toga, een grote, witte wollen, om het lichaam gewikkelde mantel, die de rechterarm vrij liet. Vrouwen droegen over de tunica een stola, een jurk met korte mouwen, om het middel vastgehouden door een riem en elegant in plooien gedrapeerd.
.
.
De toga was een onpraktisch kledingstuk dat slechts diende als statussymbool. Het werd gedragen bij officiële gelegenheden zoals toespraken, plechtigheden, grote feesten en bezoek van deftige gasten. In het dagelijkse leven was dit kledingstuk niet zo van belang, omdat men zich er niet gemakkelijk in kon bewegen want dan vielen de plooien verkeerd. De toga bestond uit een grote witte wollen doek, in trapeziumvorm. Deze doek werd op een ingewikkelde manier om het lichaam gedrapeerd.
Voor dit karwei hadden vele rijken zelfs een aparte slaaf. Jongens tot en met 16 jaar droegen een toga met een purperen rand. Dat heette een toga praetexta. Ook senatoren, de regering van het Romeinse rijk, droegen de toga praetexta. Op hun 16e verjaardag leverden de jongens hem in voor een toga virilis, een onversierde, kale toga. Deze plechtigheid betekende dat de jongen nu volwassen was. Als een Romein zich kandidaat stelde in de verkiezingen voor een van de vele politieke functies, mocht hij een toga candida, een extra witte toga, dragen.
Als hij meedeed aan de verkiezingen werd hij een candidatus. Dat woord komt van candidus, wat blinkend wit betekend. De enige die een geheel purperen toga, een toga picta, mocht dragen was de keizer van het Romeinse rijk. Welgestelde Romeinse mannen werden vaak togati (togadragers) genoemd.
.
.
.
De tunica werd door de plebejers, winkeliers en bouwvakkers de hele dag gedragen, omdat men zich in dit kledingstuk goed kon bewegen en niet hoefde op de plooien te letten. De tunica werd ook wel onder de toga gedragen. De tunica was een simpel lang hemd met primitieve mouwen. Het hemd werd met een riem een beetje opgebonden.
Onder de Tunica werd door de mannen een lendendoek of een ander soort broek gedragen. Welgestelde vrouwen droegen over hun tunica een palla, een omslagmantel, die lang genoeg was om over de schouders en of om het hoofd geslagen te worden en tegelijkertijd de knieën te bedekken. De Palla was evenals de Toga van wol. De meeste vrouwen kozen felle en contrasterende kleuren uit voor hun Stola en Palla. Het eenvoudige volk dat alleen een Tunica droeg, werd tunicati genoemd.
.
De meest gedragen schoenen waren calcei, een soort halfhoge schoen uit leder.
.
De haarmode van de dames verschilde van periode tot periode. Het haar, in het midden gescheiden, werd bij elkaar gehouden in een haarknot achterin de nek of in een paardestaart, soms verfraaid door wat krullen op het voorhoofd. Onmisbare gereedschappen waren de kam, gemaakt van brons, been of ivoor en de holle krultang. De vrouwen gebruikten ook haarspelden, linten en pruiken om de hoeveelheid haar te vergroten.
.
.
.
.
.
.



























