Deze kristallen uit Italië voelen als een kruising tussen Elestiaalkwarts en Herkimer Diamond. Deze bijzondere stenen uit Italië hebben een gouden gloed.
Kleur: doorschijnend tot wit
Vindplaats: wordt o.a. gevonden in Afganistan en Italië
Samenstelling: SiO2
Hardheid: 7
Dichtheid: 2,6
Kristalstelsel: trigonaal
ruw
.
.
.
Veldspaat is de naam voor een groep van gesteentevormende mineralen die naar schatting 60% van de aard-korst vormen. Het zijn aluminium–tectosilicaten silicaten waarbij de silica tetraëders in een driedimensionaal patroon gerangschikt zijn. Het woord veldspaat is afgeleid uit de Duitse woorden Feld en Spath, “een steen welke geen erts bevat”.
.
.
USGOV.jpg)
.
.
.
.
.
.
zebra veldspaat ruw
.
.
zebra veldspaat trommelsteen
.
.
rode veldspaat
.
.
natuurlijke zwarte kristal op veldspaat – cluster
.
.
muscoviet op veldspaat
.
.
veldspaat met goethiet en rookkwarts
.
.
.
.
.
.
.
Git is een mineraloïde dat onder hoge druk ontstaan is uit hout. Het is zwart of donkerbruin van kleur
.
.
.
.
.
De naam komt van het Grieks Lithos Gagatès dat steen uit Gagas betekent. Gagas was een plaats en een rivier in het antieke Griekse Lycië, Klein-Azië. Via het Oud-Franse jaiet werd de naam verder verbasterd tot git. De Nederlandse wetenschappelijke naam is gagaat.
.
.
.
.
.
Git wordt o.a. gevonden in Engeland, Polen, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Rusland, de Verenigde Staten en India.
.
.
.
Hallstatt-cultuur armbanden gemaakt van git en brons, opgegraven bij Magdalenenberg
.
.
Git is eenvoudig te polijsten en wordt voor sieraden en kunstvoorwerpen gebruikt. De lage dichtheid maakt het mogelijk om grote, maar niet te zware sieraden te maken. Git wordt traditioneel gebruikt voor rozenkransen van monniken.
.
.
Rozenkrans H. Peregrinus, bergkristal met git
.
.
.
Git is een fossiel met een dichtheid van 1,23 kg/dm³ dat ten tijde van het Jura onder hoge druk in modder is ontstaan uit 135 miljoen jaar oud hout van de araucariaceae-boomfamilie. Het wordt in twee vormen gevonden, hard en zacht, met een hardheid van 4 resp. 3 op de hardheidsschaal van Mohs. De harde soort is het resultaat van de koolstofcompressie in zout water, terwijl koolstofcompressie in zoet water de zachte soort oplevert.
.
.
.
.
.
.
.
.
Sieraden zijn dus sinds oudsher bedoeld om het lichaam te verfraaien. Vrouwen gingen op zoek naar decoratieve stukken om de meest begeerlijke van de mannen van de stam voor zich te winnen. Sieraden hadden tevens een functie, bijvoorbeeld om kleren samen te houden. Later werden sieraden ook symbolisch en als aandenken gebruikt, zoals trouwringen en medaillons. Vooral in de klassieke oudheid waren sieraden een statussymbool als teken van rijkdom en macht.
In het begin van de mensheid werden stenen, schelpen, beenderen of dierentanden aan elkaar geregen. Dit werd als sieraad om de hals gedragen. Toen de kunst van het smelten van metaal uitgevonden was, werd de edelsmeedkunst bekend.
In de Romeinse tijd droegen mannen alleen een zegelring. Hiermee kon hij zijn brieven verzegelen. Vrouwen droegen ook ringen, deze ringen waren vaak fijner en eleganter afgewerkt. Verder pronkten de dames graag met prachtige sierspelden, haarspelden, haarbanden, oorbellen, armbanden, halssnoeren, halskettinkjes en enkelbandjes.
De rijken droegen liever sieraden van goud of zilver met zowel edelstenen als halfedelstenen. De armen droegen ook graag sieraden, vanwege geldgebrek waren het meestal sieraden van goedkope materialen zoals brons of keramiek. Ze gebruikten gekleurde glazen kralen in plaats van edelstenen.
Sinds de jaren zestig van de vorig eeuw zijn in het westen dure materialen minder een statussymbool geworden en werden design, vormen en kleuren belangrijker.
Ongeveer 200-300 jaar geleden: Deze ketting is in 1882 samen met enkele andere gouden sieraden gevonden bij graafwerkzaamheden bij het fort Vechten. Daar lag in de Romeinse tijd ook al een fort, het castellum Fectio. De sieraden lagen op geringe diepte in de bodem, in een geheel vergaan houten kistje. Het is tot op heden de fraaiste vondst van Romeinse gouden sieraden in Nederland. Omdat over de precieze vondst omstandigheden niet veel bekend is, kan niet meer worden vastgesteld of de stukken behoorden tot de inhoud van een graf of dat ze in tijd van gevaar in de grond zijn gestopt om diefstal te voorkomen. De schakels zijn versierd met palmetten, een motief dat in de Romeinse tijd heel populair was. (zie beneden)
Hoewel de Vikingen ook in Nederland hun sporen hebben nagelaten, zijn er hier te lande maar enkele archeologische vondsten gedaan die met hen in verband kunnen worden gebracht. Dat geldt bijvoorbeeld voor de hier afgebeelde sieraden. Waarschijnlijk zijn die door handel met Scandinavië of als geschenk in onze contreien terechtgekomen. Strikt genomen kun je ze dan ook beter Scandinavische sieraden noemen, of sieraden met een Scandinavisch-continentale mengstijl, dan Vikingsieraden.
De gevlochten gouden armband met een maximale diameter van 8,4 centimeter (afbeelding boven) komt uit Dorestad, een belangrijke handelsplaats op de plek van het huidige Wijk bij Duurstede, en dateert uit de negende eeuw. Hij bestaat uit vier dikke draden die naar het einde toe smaller worden en overgaan in een dunne massieve armring met een vierkante doorsnede. In Scandinavië is dit soort sieraden op verschillende plaatsen aangetroffen. Ze zijn zowel in goud als in zilver uitgevoerd.
Een ander sieraad uit Dorestad is een fibula van 6,8 centimeter met vlechtbandversiering (afbeelding onder). Deze wordt gerekend tot de zogeheten ringfibula’s, penannular brooches die met de naald naar boven werden gedragen. Ze zijn ook in Noorwegen gevonden. Rechts op de onderste afbeelding is een zilveren armring met vijf ringvormige hangers afgebeeld. Die is enkele jaren geleden gevonden in het opgespoten zand bij Callantsoog. Dergelijke samengestelde artefacten hebben waarschijnlijk een Noorse herkomst.
De goud- en zilversmeden van de Vikingen waren zeer bedreven in hun vak. Ze beheersten een heel scala aan technieken. Dat gold bijvoorbeeld voor het vlechten van dikke gouddraden. Ze konden ook fijne, buigzame kettinkjes maken en gebruikten in elkaar gevlochten muntstukken voor sieraden. Ze hadden een uitgebreid repertoire van versieringsmotieven, met een voorliefde voor afbeeldingen van dieren.
Ongeveer 1000 jaar voor Christus: Gouden armbanden uit de prehistorie zijn zeldzaam. In Nederland zijn vier exemplaren gevonden in offerplaatsen of graven. Deze armband werd in Lunteren gevonden door een boer bij het ploegen van zijn akker. Waarschijnlijk is het voorwerp ooit als grafgift begraven. De armband behoort tot het zogenaamde Omega-type (naar de Griekse letter) en dateert uit de late bronstijd.
Armband Vikingen – Lunteren
In de publieke opinie worden de Vikingen soms nog steeds afgeschilderd als meedogenloze plunderaars. Dat komt vooral door (kerkelijke) historische bronnen waarin verslag wordt gedaan van hun rooftochten langs kerken en (rijkdommen van) kloosters. Er bestaat ook een ander beeld van de Vikingen, namelijk dat ze vreedzame kolonisten en energieke handelaars waren.
.
Eén van de beroemdste archeologische vondsten van Nederland is deze grote fibula (broche). Zij is in 1969 gevonden in een waterput in Dorestad (Wijk bij Duurstede). De broche is gemaakt van goud en ingelegd met verschillende kleuren glas, almandijn (een rode halfedelsteen) en parels langs de rand. Het inlegwerk in cloisonné toont christelijke vormen, zoals twee kruisen in elkaar. De stijl is die van kerkelijk edelsmeedwerk van Bourgondische ateliers uit de tijd van Karel de Grote. De speld is rond 800 gemaakt en waarschijnlijk gedragen door een hooggeplaatst persoon. Het kostbare sieraad is waarschijnlijk in de put verborgen vanwege gevaar, bijvoorbeeld de aanvallen van Vikingen op Dorestad in de vroege negende eeuw. (zie beneden)
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
De zacht grijsblauwe celestien vormt mooie kristallen. Het mineraal wordt meestal als cluster, als bol of in eivorm aangeboden. Andere namen zijn coelestien of celestiet. Celestien wordt op veel plaatsen ter wereld gevonden, maar die uit Marokko en Madagaskar zijn helder blauw, de meest gewilde kleur. Celestien kan ook andere kleuren hebben: kleurloos, wit, grijs, geel, oranje, zelden rood of groen. Het is een belangrijk strontiumerts. Het strontium uit celestien wordt gebruikt voor de rode kleur van vuurwerk en noodvuurpijlen. In de edelsteentherapie wordt celestien nog niet zo lang gebruikt.
Aan het eind van de 18e eeuw was celestien vooral in gebruik als strontiumerts. De strontium was belangrijk voor de suikerproductie uit suikerbieten. Tegenwoordig wordt celestien vooral toegepast in de staalindustrie. Het is een middel om zwavel en fosfor te verwijderen en staal harder te maken. Daarnaast is celestien belangrijk voor het maken van gekleurd glas, en voor het vervaardigen van elektrobatterijen. In Amerika ligt een plaatsje genaamd Celestine, in de staat Indiana. Deze plaats is vernoemd naar Paus Celestinus V, maar toevallig zijn in de omgeving ook celestienmijnen.
.
.
.
.
.
De naam ‘celestien’ komt uit het Duitsr Zölestin, dat is afgeleid van Latijn coelestis (‘hemels, met de kleur van de hemel’). Dat verklaart ook de alternatieve naam coelestien. Celestien heet in Duitsland ook wel Schätzit, wellicht naar Duits Schatz (‘schat, schatkist, lieveling’).
.
.
.
Celestien is gevormd in het geologische tijdperk Tertiair, ongeveer 65 miljoen jaar geleden, in holtes en scheuren in afzettingsgesteente. De Romeinen zouden de naam aqua-aura voor dit kristal gebruikt hebben. Tegenwoordig echter wordt de naam aqua-aura gebruikt voor bergkristal dat door een goudinfusie blauw gekleurd is. In China werd celestien gebruikt bij het maken van vuurwerk. Men wist daar al dat verpulverde celestien in vuur mooi rode vlammen geeft. Dit is een gevolg van het vele strontium in de steen.
De celestien heeft zijn naam pas sinds de 18e eeuw. De Duitse scheikundige Martin Heinrich Klaproth (1743-1817) heeft dit mineraal chemisch geanalyseerd, maar zijn landgenoot mineraloog Abraham Gotlob Werner(1749-1817) beschreef het mineraal in 1798 en gaf het zijn naam. Aan het eind van de 18e eeuw was celestien vooral in ge- bruik als strontiumerts. De strontium was belangrijk voor de suikerproductie uit suikerbieten.
Tegenwoordig wordt celestien vooral toegepast in de staalindustrie. Het is een middel om zwavel en fosfor te verwijderen en staal harder te maken. Daarnaast is celestien belangrijk voor het maken van gekleurd glas, en voor het vervaardigen van elektrobatterijen. In Amerika ligt een plaatsje genaamd Celestine, in de staat Indiana. Deze plaats is vernoemd naar Paus Celestinus V, maar toevallig zijn in de omgeving ook celestienmijnen.
.
.
.
.
.
* Celestien leert je vertrouwen te hebben, alles komt goed. Het maakt je ervan bewust dat je onderdeel bent van een groter geheel. Regelmatig met celestien werken versnelt je spirituele ontwikkeling, opent je Derde Oog en kruinchakra.
* Dit mineraal is kalmerend, geeft rust, en scherpt je focus. Het maakt tevreden en geeft een goed humeur. Nerveuze spanningen, somberheid en beklemming lossen op als je een celestien cluster in je woonruimte plaatst, bij voorkeur op een spiegel.
*Angsten voor het onbekende, voor de toekomst, voor het volwassen worden en alles wat daarbij komt kijken, zoals zelfstandig wonen en seksualiteit, verminderen beduidend bij het dragen van celestien.
.
.
.
Celestien is een strontiumsulfaat. De geliefde kleur blauw wordt veroorzaakt door een beetje goud. Als de kleur meer naar geel, oranje of bruin neigt, zal de celestien een hoeveelheid barium bevatten. Echt geel wordt door zwavel veroorzaakt. De blauwe kleur kan door röntgenstraling intenser gemaakt worden. Door verhitting verliest celestien haar kleur. In de buurt van celestien worden ook altijd bariet, anhydriet, gips en haliet gevonden. Het is zelfs zo dat barium de strontium in celestien kan vervangen. In sommige celestien kristallen loopt het bariumgehalte op tot wel een kwart van het totaal.
.
.
Samenstelling: SrSO4 + Ba, Ca (+ Au, K). Bariet heeft als formule BaSO4
Hardheid: 3 – 3,5
Glans: glasglans. vetglans, op breukvlakken ook parelmoerglans
Transparantie: transparant, doorzichtig tot doorschijnend
Breuk: onregelmatig
Splijtbaarheid: perfect
Dichtheid: 3,96 – 4,0
Kristalstelsel: rombisch
.
.
.
.
witte celestien
.
.
.
.
celestien geode
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
Een opaal kan kleurloos, wit, zwart, roze, oranje en sterk iriserend zijn. De steen is doorzichtig tot doorschijnend en heeft een glas- tot harsachtige glans. Er bestaan verschillende soorten vaak afhankelijk van kleur, bijvoorbeeld:
.
.
.
.
.
.
.
Het mineraal tremoliet is een calcium–magnesium–inosilicaat met de chemische formule Ca2Mg5Si8O22(OH)2. Het behoort tot de amfibolen. Het kleurloze, witte, bruine of lichtgroene tremoliet heeft een glas- tot parelglans en een witte streepkleur. Het kristalstelsel is monoklien en de splijting is perfect volgens kristalvlak [110] en duidelijk volgens [010]. De gemiddelde dichtheid is 3,05 en de hardheid is 5 tot 6. Tremoliet is niet radioactief.
Sommige vormen van tremoliet hebben een naaldachtige vezelstructuur en het mineraal is één van de zes verschijningsvormen van asbest, en wordt ook wel grijze asbest genoemd. Het is een zeldzaam toegepaste vorm in verhouding tot blauwe-, witte- en bruine asbest. Tremoliet zit soms in kit en plaatmateriaal, en meestal in lage concentraties.
Het mineraal tremoliet is genoemd naar de Tremola vallei in de Italiaanse Alpen, waar het voor het eerst beschre- ven werd.
Tremoliet is een van de meest voorkomende amfibolen en komt voor in stollings- en metamorfe gesteenten.. Met name in calcium-rijke gesteentes, die contactmetamorfose ondergaan, wordt tremoliet gevormd.
|
Tremoliet
|
||
 |
||
| Mineraal | ||
| Chemische formule | Ca2Mg5Si8O22(OH)2 | |
| Kleur | Bruin, kleurloos, grijs, wit of lichtgroen | |
| Streepkleur | Wit | |
| Hardheid | 5 – 6 | |
| Gemiddelde dichtheid | 3,05 kg/dm3 | |
| Glans | Parelglans | |
| Opaciteit | Doorzichtig tot doorschijnend | |
| Splijting | [110] Perfect, [010] Onduidelijk | |
| Kristaloptiek | ||
| Kristalstelsel | Monoklien | |
Sodaliet is een populair donkerblauw gesteente, verwant aan lapis lazuli. Meestal heeft de steen witte calciet-aders. De mooiste kwaliteit sodaliet is inktblauw en zonder calciet. Soms echter is de sodaliet groen, rood of roze. Dat komt doordat sodaliet een gesteente is met een wisselende samenstelling. Omdat sodaliet in grote massa’s voorkomt, wordt hij gebruikt voor het maken van grote siervoorwerpen, schalen en soms zelfs wandbedekking. Vanwege zijn mooie donkerblauwe kleur is hij geliefd als materiaal voor halskettingen en ringen.
De naam sodaliet is afgeleid van de chemische samenstelling: het Engelse sodium betekent ‘natrium’ en het Griekse lithos ‘steen’.
De oude Egyptenaren gebruikten sodaliet en lapis lazuli door elkaar. Er zijn scarabeeën van sodaliet gevonden, en rituele voorwerpen werden met sodaliet versierd. Vermalen sodaliet werd gebruikt als grondstof voor blauwe verf en oogmake-up.
Ook in het oude Griekenland was de sodaliet geliefd. Men geloofde dat sodaliet beschermde tegen ziektes en allerlei kwalen kon genezen. Door het dragen van de blauwe sodaliet zouden artistieke talenten, met name muzikale, zich kunnen ontwikkelen. Daarom droegen vooral kunstenaars zoals beeldhouwers, schilders en zanger de edelsteen.
De oude Romeinen namen het gebruik van de Grieken over. Ze meenden dat sodaliet de concentratie en het logisch nadenken zou bevorderen.
Zowel de Grieken als de Romeinen noemden sodaliet (net als veel andere blauwe stenen) saffier. Deze naam bleef sodaliet tot ver in de middeleeuwen houden. In de middeleeuwen werden er mooie gebruiks- en siervoorwerpen, zoals kommen en schalen, van gemaakt.
In 1811 beschreef de Schotse mineraloog Thomas Thomson (1773-1852), professor in Glasgow, sodaliet als apart gesteente. Hij gaf het de naam sodaliet, naar zijn samenstelling.
De sodaliet is een paar eeuwen in de vergetelheid geraakt, maar in de negentiende eeuw werd hij herontdekt als heelsteen.
Ook wordt sodaliet als siersteen gebruikt in de bouw, sinds in 1891 in Canada grote afzettingen gevonden werden. Daar wordt de sodaliet Princess Blue (’prinsessenblauw’) genoemd, naar prinses Patricia van Connaught (1886-1974), kleindochter van de Engelse koningin Victoria. Zij bezocht de sodalietmijn vlak na de opening. De prinses was zo weg van de rijke koningsblauwe kleur met de sneeuwwitte aders, dat ze besloot het interieur van Marlborough House in Engeland deels te laten versieren met de Canadese sodaliet.
* Sodaliet verenigt mannelijk en vrouwelijk, intuïtie en logica. Het helpt om problemen ontstaan door dualiteit, op te lossen.
* Sodaliet heft blokkades op, zowel op het fysieke als het geestelijk vlak. Hij is vooral werkzaam in de onderste twee lagen van de aura.
* Sodaliet stimuleert de pijnappelklier en het derde oog, hij kan meditatie verdiepen.
* Sodaliet maakt waarheidslievend en idealistisch.
* Deze steen helpt logisch nadenken en iets gestructureerd aan te pakken.
* Sodaliet vergroot de loyaliteit aan personen en goede doelen.
Het blauwe sodaliet kan door ingesloten mangaan roze, rood of paarsig gekleurd worden, Deze varianten worden hackmaniet genoemd. De koningsblauwe variant uit Canada wordt Princess Blue genoemd. De verwantschap met lapis lazuli blijkt duidelijk uit de samenstelling. Beide gesteentes bevatten de mineralen lazuliet, hauyn en noseaan. Het grote verschil is dat lapis lazuli daarnaast ook goudglanzende insluitsels van pyriet bevat.
Samenstelling:Na8[Cl2|(AlSiO4)6] (sodaliet) + Ca (witte calciet) + Be, K, Mg, Mo, S, SO4 + (Mn)
Hardheid: 5,5 – 6, bros
Glans: glasglans, op breukvlakken vetglans
Transparantie:ondoorzichtig
Breuk: onregelmatig, schelpvormig
Splijtbaarheid: zeer volkomen
Dichtheid: 2,13 – 2,29 (iets minder hard en minder zwaar dan lapis lazuli)
Kristalstelsel: kubisch, meestal microkristallijn
JOHN ASTRIA
