Kathedraal kwarts is een over het algemeen kleurloze of witte kwartssoort vernoemd naar de groeivorm van de kwartskristallen waarin je de vormen van de torens van een kathedraal kunt zien.
Kathedraal kwarts kan gevonden worden in Brazilië, Rusland, Zwitserland, en Madagaskar
samenstelling: SiO2
hardheid: 7
dichtheid: 2,6
.
.
.
In de mineralogie verstaat men onder spinel een groep vergelijkbare mineralen, uit de magnesium/aluminium-groep, met de chemische samenstelling MgAl2O4. Slechts enkele vormen zijn van edelsteenkwaliteit. De herkomst van de naam is onduidelijk, mogelijk van het Grieks voor vonk of het Latijn spina-pijl. De kleurgevende stoffen zijn ijzer, chroom, vanadium en kobalt. Grote stenen zijn zeldzaam, sterspinellen zeer zeldzaam. Spinel kan verschillende kleuren hebben maar de bekendste variant is rood van kleur. De steen is doorzichtig tot opaak met een glasachtige glans.
.
.
.
.
.
.
.
samenstelling: MgAl2O4
hardheid: 8
dichtheid: 3,6-4
.
.
.
.
.
.
|
Spinel
|
||
 |
||
| Mineraal | ||
| Chemische formule | MgAl2O4 | |
| Kleur | kleurloos, rood, geel, groen, blauw, violet, roze, zwart | |
| Streepkleur | wit | |
| Hardheid | 8 | |
| Glans | sterke glasglans | |
| Breuk | schelpvormig | |
| Kristaloptiek | ||
| Kristalstelsel | Kubisch | |
| Brekingsindices | 1,710-1,735 | |
| Dubbele breking | geen | |
| Dispersie | 0,020 | |
| Luminescentie | soms geelgroen, rood, oranje, meestal geen | |
| Pleochroïsme | geen | |
| Overige eigenschappen | ||
| Veredeling | vele stenen worden bewerkt door inwerking van warmte | |
| Bijzondere kenmerken | asterisme, soms kattenoogeffect | |
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
– de grote, gele, lang gesteelde zonnebloemachtige bloemenhoofjes
– met lijnvormige omwindselblaadjes en
– de gesteelde, grote rozetbladeren met wigvormige voet
Algemeen
Weegbreezonnebloem is een overblijvende stinsenplant van 30 tot 90 cm hoog. Ze is oorspronkelijk afkomstig uit Zuidwest-Europa. Ze groeit op vochtige, zandige, voedselrijke grond op lichte plaatsen in loofbossen bij buitenplaatsen.
Bloem
Weegbreezonnebloem bloeit in mei en juni met opvallende, helder gele bloemenhoofdjes, die lijken op kleine zonnebloemen. De hoofdjes staan alleen of met 2 tot 3 op lange stelen. Ze richten zich naar het licht. De omwindselblaadjes zijn lijnvormig. De straal- en buisbloemen zijn geel, het stuifmeel en de stampers donkergeel, waardoor het hart donkerder kleurt.
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae)
– overblijvend
– zeldzaam tot zeer zeldzaam
– stinsenplant
– 30 tot 90 cm
Bloem
– geel
– mei en juni
– hoofdje
– straal- en buisbloemen
– 5 tot 8 cm
Blad
– enkelvoudig
– netnervig
– behaard
– rozetbladeren :
– wortelstandig
– eirond tot ellipstisch
– top stomp
– rand gaaf of ondiep getand
– voet wigvormig
– gesteeld
Stengel
– rechtop
– behaard
– rolrond, gegroefd
zie wilde bloemen
De winterpostelein of kleine winterpostelein (Claytonia perfoliata, synoniem: Montia perfoliata) is een eenjarige plant uit de familie Montiaceae. Vroeger was de soort opgenomen in de posteleinfamilie (Portulacaceae). De soort groeit in Noord-Amerika. Via Cuba is de plant naar West-Europa gekomen. De soort wordt in Engeland, Frankrijk België, Nederland en Duitsland verbouwd als winterharde postelein, maar komt in al deze landen ook verwilderd voor. Vanwege de route waarlangs de plant in Europa arriveerde, wordt de plant in Duitsland ‘Kubaspinat’ genoemd.
| Winterpostelein | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||||||
| Winterpostelein – overzicht | |||||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||||||
| Claytonia perfoliata Donn ex Willd. (1798) |
|||||||||||||||||||
.jpg) |
|||||||||||||||||||
| Blad en bloem | |||||||||||||||||||
De plant is 15-40 cm hoog en tijdens de bloei gemakkelijk te herkennen aan de schotelvormige bladeren, waar de stengel door heen lijkt te groeien. Het betreft hier een tweetal bladeren, die tezamen vergroeid zijn. Dit zijn geen kelkbladeren, maar naar de bloem opgerukte gewone bladeren. De gewone blaadjes hieronder hebben een schop-vorm.
De gewone bladeren zijn 2-3 cm groot. De twee om de bloemstengel vergroeide bladeren zijn groter. De witte bloemen zijn klein met 2-3 mm lange kroonbladen. Deze meerjarige plant bloeit van april tot juni. In maart gezaaid bloeit de plant van juni tot in de herfst. De 1 – 1,5 mm grote zaden hebben een mierenbroodje.
De naam Claytonia komt van John Clayton, een botanicus uit de 17e eeuw. De naam perfoliata (Latijn: per door +folium blad) is gebaseerd op het feit dat de stengel door 2 tot een schotel aaneengegroeide bladeren groeit.
planten half oktober
Wie de plant wil telen kan in juni en juli zaaien, waarbij de zaadhoeveelheid 10 g/m² bedraagt. Een onderlinge afstand van 10 cm tussen de rijen is gewenst. Voor de teelt onder glas moet in de tweede helft van augustus gezaaid worden, waarbij de eerste oogst in november en de tweede in maart valt.
Reeds jonge planten kunnen in de herfst geoogst worden. Wanneer men het hart laat staan, maakt de plant weer nieuwe bladeren. De oogst dient in maart afgesloten te worden voordat de plant gaat bloeien.
Het plantje heeft een sterke voorkeur voor zandige gronden, en zal dus in tuinen met goede grond niet snel als onkruid woekeren. Wel stelt het eisen aan de vochtigheid: het heeft behoefte aan constant vochtige grond. De plant verwacht een zuurgraad tussen 6,1 en 7,8.
Zaden
Voor de teelt van zaad moet er half maart gezaaid worden. De bloei begint in juni tot in de herfst. De zaaddozen moeten voordat ze op de grond vallen geplukt en gedroogd worden.
De plant is tegen vorst bestand en daardoor in het vroege voorjaar een belangrijke bron van vitamine C en mineralen als calcium, magnesium, en ijzer. In Amerika werd de plant door zowel Indianen als de goudzoekers in Californië gewaardeerd. Voor deze laatsten was het een belangrijk bestrijdingsmiddel van scheurbuik in het vroege voorjaar, wanneer zij gebrek aan vitamine C hadden. Diverse stammen waaronder de Zwartvoetindianen waardeerden overigens niet alleen de zachte blaadjes, maar ook de knollen, die ook eetbaar zijn evenals de wortels.
.
.
.
.
Onder rode bessen verstaan we de kleine rode aalbessen, die met meerdere besjes aan lange, kleine trossen groeien en die vooral in het voorjaar en de vroege zomer vers verkrijgbaar zijn.
In andere landen is de term trouwens algemener, en kunnen er allerlei rode bessen mee aangeduid worden, van vossenbessen tot cranberries en gojibessen. Maar bij ons mag je ervan uitgaan dat er eigenlijk altijd de aalbes mee bedoeld wordt.
Rode bessen hebben een wat zure, frisse smaak. We eten ze vooral door de yoghurt of bij ijs, of samen met ander fruit in sappen en smoothies. Ook als garnering doen de vrolijke rode bessen het goed. Maar ze geven je toetjes en tussendoortjes niet alleen net dat frisse extraatje; ze zijn ook nog eens ontzettend gezond.
Rode bessen zijn rijk aan vezels en bevatten rond de 45 tot 50 kilocalorieën per 100 gram. Dat is ongeveer net zoveel als er in de meeste soorten appels, grapefruit en kersen zit. Maar, wat veel belangrijker is, is waar die calorieën vandaan komen. De calorieën in voeding komen voor rekening van de macronutriënten: de vetten, eiwitten en koolhydraten die in voedingsmiddelen zitten.
In rode bessen zit nauwelijks vet: met minder dan een kwart gram per 100 gram is die hoeveelheid nagenoeg verwaarloosbaar. Daar staat ongeveer 1,1 gram eiwit tegenover, wat vooral is toe te schrijven aan de kleine zaadjes in de rode bessen, die je ook gewoon op eet.
Die hoeveelheid eiwit is dan ook behoorlijk hoog vergeleken met veel andere fruitsoorten waarbij je de zaden niet eet. De meeste calorieën in rode bessen zijn echter afkomstig van de koolhydraten: daar bevatten ze tussen de 8 en 10 gram per 100 gram van. En daar weer van bestaat het grootste deel uit suikers.
Naast de macronutriënten zijn natuurlijk vooral de micronutriënten van belang: de vitamines en mineralen die ons lichaam hard nodig heeft om goed te functioneren. Rode bessen bevatten veel vitamine C, meer dan de meeste andere soorten rood fruit maar minder dan bijvoorbeeld sinaasappels en kiwi’s.
Andere noemenswaardige vitamines in rode bessen zijn een aantal B-vitamines en vitamine K (die laatste wordt in ons land overigens niet als essentieel beschouwd). Belangrijke mineralen in rode bessen zijn onder andere calcium, kalium, ijzer en mangaan. Rode bessen zijn daarnaast rijk aan caroteen, een stof waaruit ons lichaam vitamine A kan aanmaken.
Al de voedingsstoffen die hierboven aan bod kwamen, hebben uiteenlopende gezondheidsvoordelen. Rode bessen bevatten belangrijke vitamines die je helpen een goede weerstand op te bouwen en stoffen die bijdragen aan een gezond hart- en vaatstelsel en sterke botten.
Een aantal voedingsstoffen in rode bessen hebben bovendien een anti-oxidante werking en sommige worden zelfs in verband gebracht met een verlaagde kans op bepaalde vormen van kanker. Al met al zijn rode bessen dus een ideaal fruit waar je met een gerust hart best een beetje meer van mag eten.
De rode bes heeft net als zwarte bes een medicinale werking. Het eten van de bessen werkt koortsreducerend, eetlustopwekkend, bloedstelpend en het vergroot de neiging om afvalstoffen uit te zweten. Over het algemeen bevordert rode bessen de spijsvertering en werkt het licht laxerend. Het rode besje helpt gifstoffen beter uit het lichaam af te voeren. Het pas in een detox-dieet.
Thee van de gedroogde bladeren van de rode bessenstruik wordt gezet om jicht en reumatische aandoeningen zoals artritis en artrose te verlichten. Voor mond- en keelinfecties wordt aangeraden om koude of lauwe thee van deze bladeren te gebruiken om mee te gorgelen. Je kunt een kompres maken van deze thee om slecht helende wonden mee te behandelen.
Er zitten antioxidanten in groenten en fruit. Rode bessen kennen medicinale werking door de fytonutriënten anthocyaninen, die vaak in rode vruchten voorkomen als antioxidant. Hierdoor is het een natuurlijke preventie tegen kanker, diabetes, hartziekten en ouderdomsverschijnselen in het algemeen. Daarnaast wordt door kruidendeskundigen in Europa de rode bes voorgeschreven bij de volgende 12 ziekten:
Obesitas,
Reuma,
Miltproblemen,
Pijn aan de urinewegen,
Anorexia,
Blaasproblemen,
Cirrose,
Lage Bloeddruk
Leverproblemen,
Vermoeidheid,
Algemene verschijnselen van zwakte,
Galproblemen.
Kruidnagel etherische olie komt van de Kruidnagelboom, Caryophyllus aromaticus of Eugenia caryophyllata. Het is een kleine piramidevormige, altijd groene boom die behoort tot de Mirte-familie.
| Er worden verschillende etherische oliën gewonnen uit de bladeren, bloemknoppen en stelen.
De bladolie is een donkerbruine olie met een ruwe geur die doet denken aan verbrand hout en heeft een hoog eugenol gehalte (82-88 %). Er zijn 50 kilo bladeren nodig voor 1 kilo olie. |
Na het plukken worden de bloemknoppen in de zon (of boven een vuurtje) gedroogd. De bloemknopolie (kruidnagels) is een licht gele olie met een zoet-pikante geur. Het eugenolgehalte is lager (60-80%) waardoor de olie beter voor de aromatherapie geschikt is. 6 tot 8 kilo kruidnagels leveren 1 kilo olie.
| De gedroogde bloemknoppen, kruidnagels, worden al vele eeuwen als specerij gebruikt. In de Middeleeuwen werd kruidnagel al aanbevolen bij hoofdpijn, doofheid en waterzucht, evenals bij kiespijn een toepassing die nu al eeuwenlang stand houdt. |
Ook tegenwoordig wordt Kruidnagel olie nog veelvuldig toegepast in tandheelkundige preparaten.
In de aromatherapie wordt kruidnagel etherische olie hoofdzakelijk gewaardeerd om de krachtige antiseptische/desinfecterende en pijnstillende eigenschappen. Kruidnagels verzachten onder meer reumatische klachten en zenuwpijnen.
Kruidnagel etherische olie verdrijft motten, muggen, wespen en muizen.
Kruidnagelolie is een stimulerende olie met antibacteriële en antiseptische werking. Het is een goede olie om preventief te gebruiken en zodoende infecties te verhinderen. De lokaal verdovende eigenschap werkt zeer goed bij tand- en kiespijn.
Kruidnagel wordt in de aromatherapie onder meer gebruikt bij: tand- en kiespijn, ontstoken tandvlees, reumatische klachten, darm- gassen en krampen, diarree, schimmelinfecties, blauwe plekken, schaafwonden, zwemmerseczeem, acne, artritis, verstuikingen, verrekkingen, zweren, slechte spijsvertering, infecties, griep en verkoudheid.
| Kruidnagelolie verdampen helpt om geestelijke en lichamelijke oude wonden te genezen en knagende pijnen te verlichten.
Versterkt de zelfhelende krachten in de mens en het gevoel van eigenwaarde. Kruidnagel werkt op het materialisme, hij maakt begrip van vergankelijkheid. Kruidnagelolie maakt het gemakkelijker oude bagage achter te laten en maakt ontvankelijk voor nieuwe ervaringen en indrukken. |
De olie geeft het heel sterke besef dat hier op aarde alles wat ontstaat ook weer moet vergaan. Zij biedt de mogelijkheid met deze waarheid ook te leven.
Deze olie heeft een zeer sterke en beschermende werking op de psyche van de mens.
contra-indicatie: nooit onverdund op de huid gebruiken, kan ernstige irritaties veroorzaken. niet gebruiken tijdens zwangerschap.
Kruidnagel olie kan goed gecombineerd worden met Roos, Bergamot, Lavendel, Citronella, Nootmuskaat, Citroen, Limoen, Pepermunt, Rozemarijn, YlangYlang en Geranium.
Mensensamenleving.me 