.
Samuel 19 |
1 – 15 |
Terugkeer van David naar Jeruzalem |
|---|---|---|
16 – 30 |
Simeï en Mefibóseth verkrijgen genade |
|
31 – 40 |
Vriendschapsbetuigingen van David aan Barzillai |
|
41 – 43 |
Israël ontevreden over Juda |
.
.
.
.
.
.
.
.
Genesis 1:1 zegt: “In het begin schiep God de hemel en de aarde.” Verderop in Genesis 2:4 lijkt er een tweede, afwijkend verhaal over de schepping verteld te worden. Het idee dat er twee verschillende scheppingsverhalen zijn is een veelgehoorde foutieve interpretatie van deze twee passages die in werkelijkheid dezelfde schepping beschrijven. Ze zijn het niet met elkaar oneens wat betreft de volgorde waarin dingen geschapen werden en spreken elkaar niet tegen.
Genesis 1 beschrijft “zes scheppingsdagen” (en een zevende rustdag) terwijl Genesis 2 slechts één dag van die scheppingsweek beslaat — de zesde dag— en er is geen tegenstrijdigheid.
In Genesis 2 grijpt de schrijver terug op de temporele volgorde van de zesde dag, toen God de mens schiep. In het eerste hoofdstuk zet de schrijver van Genesis de schepping van de mens op de zesde dag neer als het hoogtepunt van de schepping. Daarna geeft de schrijver in het tweede hoofdstuk meer details over de schepping van de mens.
In hoofdlijnen zijn er twee zienswijzen die tegenstrijdigheid veronderstellen tussen Genesis 1 en 2. De eerste betreft het plantenleven. In Genesis 1:11 staat opgetekend dat God het groen op de derde dag schiep. Volgens Genesis 2:5 groeide er vóór de schepping van de mens “op de aarde nog geen enkele struik en was er geen enkele plant opgeschoten, want God, de HEER, had het nog niet laten regenen op de aarde, en er waren geen mensen om het land te bewerken.” Dus, hoe zit het nu? Schiep God de flora op de derde dag voordat Hij de mens schiep (Genesis 1) of nadat Hij de mens schiep (Genesis 2)?
De Hebreeuwse woorden voor “vegetatie” verschillen in de beide tekstdelen. Genesis 1:11 gebruikt een term die slaat op vegetatie in het algemeen. Genesis 2:5 gebruikt een meer specifieke term die refereert aan vegetatie ten behoeve waarvan landbouwactiviteiten uitgevoerd moeten worden, dat wil zeggen er is iemand die er voor zorgt, een tuinman. De passages spreken elkaar niet tegen. Genesis 1:11 heeft het er over dat God vegetatie maakt, en Genesis 2:5 zegt dat God pas “agrarische” vegetatie liet groeien nadat Hij de mens gemaakt had.
De tweede veronderstelde tegenstrijdigheid betreft het dierlijke leven. In Genesis 1:24-25 staat opgetekend dat God de fauna op de zesde dag creëerde, voordat Hij de mens maakte. In sommige vertalingen lijkt Genesis 2:19 te zeggen dat God de dieren maakte nadat hij de mens geschapen had. Een goede en aannemelijke vertaling van Genesis 2:19-20 luidt echter:
“Uit aarde vormde Hij alle dieren op het land en alle vogels in de lucht. Hij bracht ze bij de mens om te zien hoe die ze zou noemen; elk dier zou de naam krijgen die de mens hem gaf. Toen gaf de mens namen aan alle tamme dieren, alle vogels en alle wilde dieren.”
Deze tekst uit de Groot Nieuws Bijbel zegt niet dat God eerst de mens schiep, daarna de dieren schiep en deze vervolgens bij de mens bracht, maar dat de Heer “uit aarde alle dieren op het land en alle vogels in de lucht” (al) gevormd had. Er is geen tegenstrijdigheid. Op de zesde dag schiep God de dieren, daarna de mens en daarna bracht hij de dieren bij de mens zodat de mens ze kon benoemen.
Door de twee scheppingsverhalen individueel te beoordelen en ze daarna met elkaar in overeenstemming te brengen, zien we dat God de volgorde van de schepping in Genesis 1 beschrijft, en dan de belangrijkste details, in het bijzonder die van de zesde dag, nader toelicht in Genesis 2. Er is geen sprake van een tegenstrijdigheid, maar van een vaak gebruikte literaire wijze om een gebeurtenis eerst in zijn algemeenheid en dan specifiek te beschrijven.
.
.
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
.
.Toen Mohamed zijn eerste openbaring kreeg was hij danig van slag van deze indrukwekkende, overweldigende ervaring. Zijn vrouw Khadija besloot met hem bij haar oom aan vaders kant te gaan, Waraqa bin Nawfal, die een christene was. Deze luisterde naar wat Mohamed overkomen was, en zei aan Mohamed dat hij de stem van aartsengel Gabriël gehoord had en dat hij net als andere profeten geen sant in eigen land zou zijn. De eerste persoon die het profeetschap van Mohamed erkende was dus een christen.
De officiële christelijke instanties erkenden het profeetschap van Mohamed niet. Ze vonden hem een valse profeet en besloten dat hij het bijgevolg niet over dezelfde God kon hebben. Daarom begonnen zij te spreken over “Allah, de god van de moslims”, terwijl Allah het Arabische woord is voor dezelfde Ene God als die welke in het Hebreeuws Jahweh genoemd wordt of in het Frans Dieu.
Maar door te zeggen “Allah, de god van de moslims”, wilde men zich van hen distantiëren (en zo misschien ook hun eigen ledenaantal veilig stellen want een profeet van dezelfde God was natuurlijk een concurrent).
Vermits onze kennis over de islam vele eeuwen lang en tot zeer recent alleen afkomstig was van christelijke bronnen, had de christelijke overtuiging dat moslims niet in dezelfde God geloofden erg verstrekkende gevolgen. Men leidde daar bijvoorbeeld uit af dat die andere god minderwaardig was en ook andere definities van goed en kwaad zou hebben. Daarmee legde men de grondslag van de opvatting dat moslims gans andere en inferieure waarden en normen hanteren.
Volgens de islam echter geloven joden, christenen en moslims allemaal in dezelfde ene God en kunnen zij ook allemaal naar het paradijs gaan als zij zich goed gedragen.
Mensen die in dezelfde God geloven, kijken allemaal naar diezelfde God voor de bepaling van wat goed en slecht is. Zij delen dus allemaal dezelfde normatieve basis, delen essentieel dezelfde waarden en normen. Dit is niet verwonderlijk, want moslims geloven ook in alle profeten (zoals David, Mozes, enz.) en in de boodschap die zij brachten (het Boek der Psalmen, de Evangeliën enz) :
“Aan jou (Mohammed) wordt slechts gezegd wat aan al de gezanten voor jouw tijd gezegd werd.” (Koran, 41:43)
“Zeg: “Wij geloven in God, in wat naar ons is neergezonden en in wat naar Abraham, Isma’iel, Isaak, Jacob en de stammen is neergezonden en in wat aan Mozes en Jezus is gegeven en in wat aan de Profeten door hun Heer is gegeven. Wij maken geen verschil tussen één van hen en wij hebben ons aan Hem overgegeven.” (Koran, 2:136)
Dit betekent inderdaad dat moslims ook in de Tien Geboden geloven. De Tien Geboden zoals zij in het boek Deuteronomium (Oud Testament) staan, worden trouwens in de Koran bevestigd. Het islamitisch waardenstelsel sluit bijgevolg zeer nauw aan bij het joods en christelijk waardenstelsel.
Merk op dat ‘Oud Testament’ een christelijke benaming is voor wat in essentie het joodse gedeelte van de Bijbel is. Joden zijn het met die benaming niet eens omdat het impliceert dat zij het niet eens zijn met wat christenen als de nieuwe boodschap beschouwen maar wat joden als een dwaling beschouwen. Volgens joden was Jezus noch profeet, noch messias.
Moslims erkennen wel dat Jezus een profeet en de messias was. Zij denken echter niet dat hij de zoon van God was omdat God volgens moslims geen ‘kinderen’ heeft maar geheel uniek is. Moslims erkennen ook de openbaringen van Christus, zij noemen dit niet het ‘nieuw testament’ maar de ‘evangeliën’. Ook de naam ‘oud testament’ hanteren moslims niet, zij verwijzen naar de specifieke boeken van de profeten (die overigens ook door moslims erkend worden), zoals het ‘Boek der Psalmen’ (geopenbaard aan profeet Mozes), de Thora (geopenbaard aan profeet Abraham) enz.
.
.
.
.
| De Tien Geboden (Oud Testament, Deuteronomium 5: 6-21) |
Bevestiging in de Koran (Koran, hoofdstuk en vers) |
| 1. “Gij zult geen andere goden hebben dan Mij” (Deut. 5:7) | 1. “Weet dat er geen god is dan God” (Koran 47:19) |
| 2. “Gij zult geen beelden maken om als god te vereren” (Deut. 5:8) | 2. “Niets is aan Hem gelijk” (Koran 42:11) |
| 3. “Gij zult de naam van uw God niet ijdel gebruiken” (Deur. 5:11) | 3. “Maak God niet tot een excuus bij jullie eden” (Koran 2:224) |
| 4. “Eer uw vader en uw moeder” (Deut. 5:16) | 4. “En jouw Heer heeft bepaald dat jullie alleen Hem zullen dienen en dat men goed moet zijn voor de ouders, of nu een van beiden of allebei bij jou de ouderdom bereiken, zeg dan niet “Foei” tegen hen, bejegen hen niet onheus en spreek op een hoffelijke manier tot hen”(Koran 17:23) |
| 5. “Ge zult niet stelen” (Deut. 5:19) | 5. “… met als verplichting niet te stelen… (Koran 60:12 ; 5:38-39) |
| 6. “Ge zult tegen uw naaste geen valse getuigenis afleggen.” (Deut. 5:20) | 6. “… dat de vloek van God op hem zal rusten als hij een leugenaar is” (24:7) “Jullie moeten de getuigenis niet achterhouden”(Koran 2:283) |
| 7. “Ge zult niet doden” (Deut. 5:17) | 7. “wie iemand anders doodt… het is alsof hij de hele mensheid heeft gedood”(Koran 5:32) |
| 8. “Ge zult geen overspel plegen” (Deut. 5:18). | 8. “En jullie mogen geen ontucht benaderen. Dat is iets gruwelijks en een slechte manier van doen. (Koran 17:32) |
| 9. “Ge zult de vrouw van uw naaste niet begeren, ge zult het huis van uw naaste niet verlangen, noch zijn akker, noch zijn slaag of slavin, noch zijn os of zijn ezel, noch iets wat uw naaste toebehoort” (Deut. 5:21) | 9. “En wees goed voor de ouders en ook voor de verwant, de wezen, de behoeftigen, de verwante buur, de niet-verwante buur, de niet-verwante medeburger, … (Koran 4:36) Uitspraak van Profeet Mohammed: “Een van de grootste zonden is onwettige sexuele betrekkingen hebben met de vrouw van uw naaste”. |
| 10. “Onderhou de Sabbatdag en heilig hem” (Deut. 5:12) | 10. “Jullie die geloven! Wanneer jullie tot de salaat op vrijdag (als dag van de samenkomst) worden opgeroepen, haast jullie dan om God te gedenken en laat het zakendoen. (Koran 62:9) |
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
Apofylliet is kleurloos, geelachtig, groen of roze van kleur. De steen is doorzichtig tot doorschijnend en heeft een glasachtige tot parelmoerglans. Het mineraal is een gehydrateerd Fluor-houdend kalium-calcium-silicaat met de chemische formule KCa4(Si4O10)2F·8H2O. Het behoort tot de fylosilicaten.
De splijting is perfect volgens het kristalvlak [001]. Apofylliet heeft een gemiddelde dichtheid van 2,34 en de hardheid is 4 tot 5. Het kristalstelsel is tetragonaalen de radioactiviteit van het mineraal is nauwelijks meetbaar. De gamma ray waarde volgens het American Patroleum Institute is 63,07.
.
.
.
.
.
.
.
De naam van het mineraal apofylliet is afgeleid van het Griekse woord apophyllisoo, dat “schilferen” betekent.
.
.
.
.
.
Apofylliet is een secundair mineraal dat voornamelijk voorkomt in basalten. De typelocatie is Lonault en Poona ten zuidoosten van Bombay, India. Het mineraal wordt ook gevonden in Duitsland, Canada, Japan en de VS.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
2 Samuel 14 |
1 – 33 |
Absalom in Jeruzalem teruggekeerd |
|---|---|---|
2 Samuel 15 |
1 – 13 |
Opstand van Absalom |
14 – 37 |
David vlucht voor Absalom |
|
2 Samuel 16 |
1 – 4 |
Mefibóseth door Ziba belasterd |
5 – 14 |
Simeï vloekt David |
|
15 – 23 |
Absalom, Husai en Achitófel |
.
.
.
.
.
.
.
De Bijbelpassages over de onvergeeflijke zonde worden hier beneden opgesomd:
Matteüs 12:31-32 zegt: “Daarom zeg ik u: elke zonde en elke godslastering kan de mensen worden vergeven, maar wie de Geest lastert kan niet worden vergeven. En iedereen die iets ten nadele van de Mensenzoon zegt, zal worden vergeven. Maar wie kwaadspreekt van de Heilige Geest zal niet worden vergeven, noch in deze wereld, noch in de komende.”
En Lucas 12:10 stelt: “En iedereen die iets ten nadele van de Mensenzoon zegt, zal worden vergeven. Maar wie lastertaal spreekt tegen de Heilige Geest zal niet worden vergeven.”
.
.
De onvergeeflijke zonde wordt soms ook wel de “lastering van of tegen de Heilige Geest” genoemd. Laten we eens beginnen met de definitie van het woord “lastering”. Dit kan gedefinieerd worden als een “hoogmoedige oneerbiedigheid” en zou kunnen bestaan uit het vervloeken of ontaarden van God. Ook wanneer er een relatie wordt gelegd tussen God en het kwaad, wordt dit “lastering” genoemd.
Matteüs 12:31-32 heeft betrekking op de wonderen die Jezus in de macht van de Heilige Geest verricht. Door deze wonderen is het duidelijk dat Jezus de beloofde Messias is. In deze passage beweren de Farizeeën dat Jezus deze macht had gekregen van een demon met de naam Beëlzebub (Matteüs 12:24).
Zij legden op deze manier een verband tussen Jezus en de macht van de Heilige Geest en de hel, en niet met de hemel. Jezus zei feitelijk dat dit de lastering van de Heilige Geest was, deze zonde was onvergeeflijk. Zij hadden hem afgewezen.
.
.
.
Het idee van de onvergeeflijke zonde heeft al veel mensen in de geschiedenis bedroefd. Misschien is het schuldgevoel en de angst wel onnodig. Als jij bang bent dat je de onvergeeflijke zonde hebt begaan, dan is dat ongetwijfeld bewijs voor het feit dat je dat niet hebt gedaan! De mensen die de onvergeeflijke zonde begingen hadden hiervan geen berouw zoals God het wil. Ze waren niet geïnteresseerd in Gods vergeving. Vergeet niet dat Petrus tot drie maal toe ontkende dat hij Jezus kende, maar toch door Jezus werd vergeven.
Het lijkt zo te zijn dat deze onvergeeflijke zonde tegen de Heilige Geest alleen mogelijk was in de tijd waarin Christus Zijn bediening op aarde uitvoerde. De onvergeeflijke zonde, die in Matteüs 12 wordt beschreven, kan tegenwoordig niet meer worden begaan. We zijn niet in staat om de wonderen van God, die door Jezus Christus werden verricht, aan Satan toe te schrijven.
Maar wanneer mensen Jezus Christus en Zijn geschenk van het eeuwige leven afwijzen, dan begaan zij in zekere zin de onvergeeflijke zonde van het ongeloof. Ieder die ernaar verlangt om door Gods genade gered te worden heeft de onvergeeflijke zonde niet begaan. Maar, iemand die tot aan zijn dood in ongeloof leeft en Jezus altijd heeft afgewezen, zal niet vergeven worden. Een dergelijk mens zal de eeuwigheid in de hel doorbrengen, afgezonderd van God.
2 Korintiërs 7:10 zegt: “Verdriet dat God geeft leidt tot inkeer die men nooit berouwt en tot redding; verdriet dat de wereld geeft leidt alleen maar tot de dood.” Mensen die oprecht naar Gods vergeving verlangen zullen deze vergeving ook ontvangen!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
John Astria
.
.
.
Okeniet is kleurloos tot wit of geelachtig tot blauwachtig. De steen is doorzichtig tot doorschijnend met een glasachtige of parelmoerglans.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
samenstelling: Ca3[Si6O15]·6(H2O)
hardheid: 4,5-5
dichtheid: 2,3
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
de grote donker paarsrode 5-tallige bloemen
Algemeen
Donkere ooievaarsbek is een zeldzaam voorkomende, overblijvende, in pollen groeiende plant van 45 tot 60 cm hoog. Oorspronkelijk komt ze uit Zuid-Europa. Ze is door de mens verspreid.
Bij ons is donkere ooievaarsbek een stinsenplant en je vindt haar op half beschaduwde, vochtige, voedselrijke plaatsen in lichte loofbossen en op beschaduwde grasgrond op of nabij buitenplaatsen en parken. Ook wordt ze aangeboden als tuinplant.
Bloem
De bloeitijd van donkere ooievaarsbek is vanaf mei tot en met september. Haar bloemen zijn in de schaduw donkerrood, in het licht zijn ze meer paars. De bloemen staan met 2 bij elkaar. Tijdens de bloei buigt de bloemsteel zich aan de top, waardoor de bloemen voorover hangen.
De 5 kroonbladen zijn rechtafstaand tot iets teruggeslagen. Ze zijn rimpelig en hebben vaak een spits puntje. Aan de basis zijn ze wit. De 5 kelkbladen zijn grijsgroen door lange afstaande beharing. De bloemen hebben 10 meeldraden met forse helmknoppen en 1 groengele stijl.
Stengel
Ook de rechtopstaande, ronde stengels zijn, net als de kelkbladen, bezet met lange, zachte, afstaande, witte haren. De bladeren hebben vaak aan de voet van de insnijding een donkere vlek.
Algemeen
– ooievaarsbekfamilie (Geraniaceae)
– overblijvend
– zeldzaam
– stinsenplant
– 45 tot 60 cm
Bloem
– paarsrood
– vanaf mei t/m september
– gesteeld alleenstaand
– stervormig
– 1,5 tot 2 cm
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 10 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– wortelbladeren :
– rozet
– lang gesteeld
– 7-slippig
– stengelbladeren :
– verspreid
– kort gesteeld, bovenaan zittend
– onderste 7-slippig
– hogere 5- tot 3-slippig
– enkelvoudig
– handvormig ingesneden
– top spits
– rand getand
– voet hartvormig
– handnervig
– bovenkant behaard
– onderkant kaal
Stengel
– rechtop
– bovenaan vertakt
– behaard
– rolrond
zie wilde bloemen
Mensensamenleving.me 