Spiritkwarts of cactuskwarts wordt gekarakteriseerd door de vele kleine kristalletjes die langs het oorspronkelijke Kwartskristal groeien. Deze kleinere kristalletjes kunnen uit Kwarts, Amethyst, Citrien of een combinatie van deze mineralen bestaan. Bij kwarts is dit vooral rookkwarts. De kleuren variëren van kleurloos/wit tot paars, geel, lavendel en ook dit alles bij elkaar en/of door elkaar.
Goed te herkennen aan
– de 4-tallige, helder gele bloemen met talrijke meeldraden en
– de licht blauwgroene onderkant van de tere bladeren
Algemeen
Stinkende gouwe is een zeer algemeen voorkomende overblijvende plant van 30 tot 90 cm hoog. De plant groeit op licht beschaduwde, voedselrijke, matig droge, omgewerkte grond, vooral in stedelijk gebied, ook in lichte loofbossen, langs heggen, onder struikgewas en op ruige plaatsen, soms op muren.
Bloem
Ze bloeit vanaf mei tot de herfst met helder gele, lang gesteelde bloemen, die met twee tot zes in een losbloemige bloeiwijze staan. De bloemen hebben talrijke meeldraden, vier kroonbladen en twee al snel afvallende kelkbladen.
Blad
De tere bladeren zijn verspreid behaard (evenals de stengel) en oneven geveerd met een drie-lobbig eindblaadje. De onderkant is blauwgroen.
Toepassingen
Alle delen van de plant, ook de wortel, bevatten een oranje-geel melksap, dat een scherpe smaak heeft en bijtend werkt. Vroeger werd dat sap gebruikt om wratten te verwijderen. In de kruidengeneeskunde en homeopathie wordt de plant gebruikt bij aandoeningen van het maag- en darmstelsel, de galwegen en de lever.
Algemeen
– papaverfamilie (Papaveraceae)
– overblijvend
– zeer algemeen tot vrij zeldzaam
– 30 tot 90 cm
Bloem
– geel
– mei tot de herfst
– schermvormige tros
– 1 tot 2 cm
– stervormig
– 4 kroonbladen, niet vergroeid
– 2 kelkbladen, die snel afvallen
– veel meeldraden, zelden meer dan 20
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– veervormig ingesneden
– top stomp
– rand gekarteld
– voet gevleugeld
– veernervig
– verspreid behaard
– onderkant licht blauwgroen
Stengel
– rechtop
– verspreid behaard
– rolrond
zie wilde bloemen
Goed te herkennen aan
de gele en oranje klaproosachtige bloemen
Algemeen
Schijnpapaver is een overblijvende stadsplant van beschaduwde, vochtige, vaak stenige plaatsen. Het is oorspronkelijk een tuinplant uit West-Europa, die zich makkelijk uitzaait en daardoor snel verwilderd langs heggen en muurtjes.
Bloem
Ze bloeit vanaf mei tot en met juli met gele of oranje klaproosachtige bloemen, die 4 kroonbladen hebben en 2 snel afvallende, behaarde kelkbladen.
Blad en stengel
De bladeren zijn dubbel veerdelig en de stengel afstaand verspreid behaard.
Bijzonderheden
Schijnpapaver is een wachtkamersoort; een soort die eventueel opgenomen gaat worden op de Standaardlijst van de Nederlandse flora.
Algemeen
– papaverfamilie (Papaveraceae)
– overblijvend
– ingeburgerd
– 15 tot 60 cm
Bloem
– geel en oranje
– vanaf mei t/m juli
– lang gesteeld alleenstaand
– stervormig
– 5 tot 8 cm
– 4 kroonbladen, niet vergroeid
– 2 kelkbladen, snel afvallend
– meer dan 20 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– dubbel veerdelig
– top spits
– rand getand tot gaafrandig
– voet aflopend
– veernervig
– kaal
Stengel
– rechtop
– verspreid afstaand behaard
zie wilde bloemen
Cacoxeniet is een ijzer aluminium fosfaat en kan geel, geelbruin, geelrood of geelgroenig van kleur zijn. Het wordt vaak gevonden als insluitsel in amethyst. De steen is doorzichtig tot doorschijnend.
Cacoxeniet komt uit het Grieks en betekent slechte gast. Met cacoxeniet vermengde ijzererts is vanwege het verhoogde gehalte aan fosfaat van mindere kwaliteit.
Cacoxeniet wordt o.a. gevonden in Australië, Frankrijk, Duitsland, Spanje en de Verenigde Staten.
samenstelling: Fe4(PO4)3(OH)3 – 12H2O
hardheid: 3-4
dichtheid: 2,3-3,4
Goed te herkennen aan
– de op aardbeien lijkende schijnvruchten en
– de gele 5-tallige bloemen met brede, getande bijkelkbladen
Algemeen
Schijnaardbei is een overblijvende plant van 5 tot 15 cm hoog, oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Azië. Ze groeit op vochtige, voedselrijke beschaduwde plaatsen in plantsoenen, loofbossen, tussen stoeptegels en in tuinen.
Bloem
Ze bloeit vanaf mei tot en met oktober met 5-tallige gele bloemen. Na de bloei groeien de 3- tot 5-tandige bijkelkbladen door en verschijnt er een op een aardbei lijkende rode ronde schijnvrucht.
Blad en stengel
Alle bladeren bestaan uit drie ovale deelblaadjes, die aan de onderkant wat zilverachtig behaard zijn op de nerven. De liggende stengels zijn behaard en wortelen op de knopen.
Algemeen
– rozenfamilie (Rosaceae)
– overblijvend
– vrij zeldzaam
– 5 tot 15 cm
Bloem
– geel
– vanaf mei t/m oktober
– alleenstaand
– stervormig
– 1 tot 1,5 cm
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 behaarde spitse kelkbladen
– 5 getande bijkelkbladen
– ongeveer 20 meeldraden
– meer dan 20 stijlen
Blad
– verspreid
– handvormig samengesteld
– ovale deelblaadjes
– top spits
– rand gezaagd
– handnervig
– onderkant licht behaard op de nerven
Stengel
– liggend
– bloemsteel rechtop
– behaard
– rolrond
zie wilde bloemen
Goed te herkennen aan
– de 5-tallige, gele, glanzende (boter)bloemen en
– de gedeelde bladeren, de bovenste zonder steel en
– de ronde, niet gegroefde, behaarde stengel
Algemeen
Ranunculus is een geslacht met ongeveer 400 soorten planten, waartoe ook een aantal op elkaar lijkende soorten boterbloemen behoren. Scherpe boterbloem is een zeer algemeen voorkomende, overblijvende plant van 30 tot 90 cm hoog.
Bloem
Ze bloeit vanaf april tot in de herfst (soms tot in de winter) met glanzende gele bloemen.
Blad en stengel
Bladeren en stengel zijn behaard
Bijzonderheden
Zoals de meeste boterbloemen is ook scherpe boterbloem licht giftig. Vee laat de boterbloem dan ook staan. De slak is de enige die er blijkbaar geen last van heeft. In hooi meegedroogde boterbloemen vormen geen gevaar meer voor dieren, want in gedroogde toestand zijn boterbloemen niet langer giftig.
Algemeen
– ranonkelfamilie (Ranunculaceae)
– overblijvend
– zeer algemeen voorkomend
– 30 tot 90 cm
Bloem
– geel
– vanaf april tot in de herfst (winter)
– gesteeld alleenstaand
– 2 tot 3 cm
– stervormig
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen, behaard
– meer dan 20 meeldraden
– meer dan 20 stijlen
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– handvormig ingesneden
– top spits
– rand gezaagd
– zwak hartvormig
– handnervig
– onderste gesteeld
– bovenste zittend
– behaard
Stengel
– rechtop
– behaard
zie wilde bloemen
Bumble bee jaspis is geel en/of oranje met zwart van kleur. Het is geen echte jaspis soort omdat het niet voor 100% uit microkristallijne kwarts bestaat maar ook wisselende hoeveelheden zwavel (zorgt voor gele kleur), arseensulfide (zorgt voor oranje kleur), mangaandioxide (zorgt voor zwarte kleur) en andere elementen bevat. Bumble bee jaspis kan beter niet rechtstreeks op de huid gedragen worden.
.
ruw
Bumblebee Jaspis is steeds meer en meer populair bij de Tucson en Quartzsite shows geworden. Het is een gesteente dat afkomstig is van vulkanische openingen op het eiland Bali in Indonesië. We hebben geleerd dat het niet echt Agaat of Jaspis is, hoewel sommige van onze stukken zijn opgewerkt als een grote agaat, en sommige opgewerkt lijken op Jaspis, maar ze hebben allemaal grote patronen en kleuren.
Het betreft een zeldzame steensoort. Deze steen bezit 40 mineralen. 100% natuurlijk materiaal ofschoon de felle kleuren wel giftig zijn, Bumble bee jaspis kan daarom beter niet rechtstreeks op de huid gedragen worden.
ruw
Hardheid: 4
.
.
.
Brazilianiet is een mineraal fosfaat dat typisch groengeel tot geel of wit tot kleurloos. Het is een doorzichtige steen met een glasachtige glans. Het monokliene mineraal heeft een gemiddelde dichtheid van 2,98, een hardheid van 5,5 en een witte streep.
.
.
.
.
.
.
.
Brazilianiet is vernoemd naar Brazilië, het land waar de steen voor het eerst gevonden werd.
.
.
.
.
.
.
.
Het wordt het vaakst gevonden in fosfaatrijke pegmatieten. Het komt in pegmatieten voor in de vorm van perfecte kristallen. De enige bekende vindplaats van brazilianiet is in de omgeving van Conselheiro Pena, in de Brazilië. De voorbije jaren heeft deze plaats mineralen van grote kwaliteit opgeleverd, met perfect gevormde kristallen van een ongewone grootte. Sommige van deze mineralen zijn gevonden op muscoviet (met sterke zilverglans), ingegroeid in het moeder- gesteente.
Dergelijke specimina worden niet vermalen tot grondstof, maar vinden hun weg naar musea en privécollecties. De meest kristallen, donker groenachtig-geel tot olijfgroen, zijn soms tot 12 cm lang en 8 cm breed. Kristallen met gelijkwaardige vorm en grootte zijn ontdekt op een andere plaats in Minas Gerais, nabij Mantena, maar deze hebben geen perfect gevormde kristallen. Het mineraal is erg populair bij verzamelaars. Brazilianiet wordt nog gevonden in de Verenigde Staten, Tsjechië en Canada.
.
.
.
.
.
.
.
samenstelling: NaAl3(OH)4(PO4)2
hardheid: 5,5
dichtheid: 3
.
.
.
.
.
| Brazilianiet | ||
 |
||
| Mineraal | ||
| Chemische formule | NaAl3(PO4)2(OH))4 | |
| Kleur | Geel, groen en kleurloos | |
| Streepkleur | Wit | |
| Hardheid | 5,5 | |
| Gemiddelde dichtheid | 2,98 kg/dm3 | |
| Glans | Glanzend | |
| Opaciteit | Doorzichtig | |
| Breuk | Conchoïdaal | |
| Splijting | [010] Goed | |
| Kristaloptiek | ||
| Kristalstelsel | Monoklien | |
| Brekingsindices | 1,60 – 1,62 | |
| Overige eigenschappen | ||
| Radioactiviteit | Geen | |
| Magnetisme | Geen | |
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
– de gele lintbloemen, die langer zijn dan de omwindselbladen
– de gele helmknoppen met bruinpaarse streep en
– het grasachtige blad
Algemeen
Oosterse morgenster is een overblijvende plant van 20 tot 90 cm hoog, die groeit op vochtige, voedselrijke grond in hooilanden en op rivierdijken. Ze is zeldzaam voorkomend in het rivierengebied. Ze wordt ook uitgezaaid, vooral in stedelijke gebieden. Elders komt ze niet voor. Ze staat op de rode lijst als zeldzaam en sterk afgenomen.
Bloem
Oosterse morgenster bloeit vanaf mei tot en met juli met goud- of oranjegele bloemhoofdjes, die enkel bestaan uit 5-tandige lintbloemen. Buisbloemen ontbreken. De binnenste lintbloemen zijn wel wat kleiner dan de buitenste. De helmknoppen van Oosterse morgenster zijn geel en hebben een bruin-paarse streep. Net als de bloemhoofdjes van gele morgenster zijn ook de bloemenhoofdjes van Oosterse morgenster alleen in de ochtend geopend, vroeg in de middags sluiten ze zich weer tot de volgende morgen vroeg.
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae)
– overblijvend
– zeldzaam in het rivierengebied
– 20 tot 90 cm
Bloem
– goud- of oranjegeel
– vanaf mei t/m juli
– hoofdje, alleenstaand
– alleen lintbloemen
– 4 tot 5 cm
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– lijn- tot lintvormig
– top spits
– rand gaaf
– parallelnervig
– voet (half) stengelomvattend
Stengel
– rechtop
– rolrond
zie wilde bloemen
Het mineraal zinkblende, ook blende of sfaleriet (verouderd: sphaleriet) genoemd, is de belangrijkste bron voor de winning van zink. Het mineraal kan ook grote hoeveelheden ijzer en cadmium bevatten met vaak insluitsels van chalcopyriet(CuFeS2). Sfaleriet komt regelmatig voor als verontreiniging in looderts. Sfaleriet of zinkblende is van nature geel, bruin of grijs maar kan doordat het vaak insluitsels bevat ook rood, zwart, groen, grijs en wit zijn.
Het mineraal heeft een hardheid van 3,5 – 4, en een gemiddelde dichtheid van 4,05. De geringe hardheid maakt dat het mineraal voor sieraden enkel geschikt is als het insluitsels van andere mineralen bevat. Zinkblende heeft een kubisch kristalstelsel. Het kan bestaan uit tetrahedrale of dodecahedrale kristallen, maar het heeft doorgaans geen mooie kristalvormen.
Splijting vindt plaats volgens het kristalvlak [110]. Het mineraal kan transparant tot doorschijnend zijn, maar ook geheel ondoorzichtig als het veel ijzer bevat. Het mineraal kan bruine, lichtgele of witte strepen bevatten. Zinkblende heeft een harsachtige glans.
De naam sphaleriet is afkomstig van het Grieks sphaleros, dat “verraderlijk” betekent. Het mineraal werd namelijk vaak voor galena (loodblende) aangezien, maar het bevat geen lood.
sfaleriet met galeniet, chalcopyriet, kwarts en realgar
Zinkblende wordt gevormd in een grote verscheidenheid aan hydrothermale omstandigheden. Het komt vaak samen voor met pyriet en galeniet. De typelocatie van zinkblende is niet nader gedefinieerd en het mineraal komt zeer algemeen voor. Het geldt als het belangrijkste zink-erts.
fluoriet met sfaleriet
sfaleriet met chalcopyriet en bergkristal : cluster
samenstelling: (Zn,Fe)S
hardheid: 3,5 – 4
dichtheid: 3,9 – 4,1
sfaleriet met chalcopyriet
gekrsitalliseerde sfaleriet
|
Sfaleriet of zinkblende
|
||
 |
||
| Mineraal | ||
| Chemische formule | ZnS met substituties door Fe | |
| Kleur | Geel, bruin of donkerbruin, afhankelijk van het ijzergehalte en onzuiverheden | |
| Streepkleur | Lichtgrijs of lichtbruin | |
| Hardheid | 3,5 – 4 | |
| Gemiddelde dichtheid | 4,05 kg/dm3 | |
| Glans | Hars- of diamantglans | |
| Opaciteit | Doorzichtig of doorschijnend | |
| Breuk | Oneffen | |
| Splijting | Perfect, [110] | |
| Habitus | Tetraëdrisch of dodecaëdrisch, gebogen vlakken, dikwijl massief of korrelig | |
| Kristaloptiek | ||
| Kristalstelsel | Kubisch | |
| Brekingsindices | 2,37-2,43 (isotroop) | |
| Dubbele breking | Geen; isotroop | |
gefacetteerde sfaleriet
Mensensamenleving.me 