Tagarchief: haren

Zesentwintigste Miniatuur : vijfde Visioen van het Derde Boek

Standaard

categorie : Hildegard von Bingen

 

 

 

 

 

 

 

Zesentwintigste Miniatuur: Vijfde Visioen van het Derde Boek

 

Scivias%20T%2026_Boek%20III,5

 

 

Deze miniatuur van de Zelus Dei, de ijver Gods, blijft een van de merkwaardigste voorstellingen van heel de co-dex. Ook de uitleg van het visioen kunnen wij niet gemakkelijk plaatsen in het beeld van het verlossingswerk dat we thans hebben en dat sterk bepaald is door het Tweede Vaticaans Concilie.De goddelijke actie tegen de duivel ziet Hildegard als een vurig hoofd met een wel zeer bijzondere vorm. Met een kleur als vuur richt dit hoofd, dat geen haren heeft of sluier draagt, vreselijke blikken naar het Noorden.

Hildegard zegt in haar uitleg dat het hoofd zonder haren is als een mannenhoofd en zonder sluier zoals vrouwen die gewoon zijn te dragen. De ijver Gods is meer mannelijk dan vrouwelijk, want de Kracht Gods toont zich meer in de mannelijke agressie dan in de zachtmoedigheid van de vrouw. Hier conformeert Hildegard zich aan de gangbare mening over man en vrouw, ofschoon zij zelf meer dan eens tegenover de groten der aarde blijk heeft gegeven van mannelijke moed.

Drie schrikwekkende vleugels proberen de duivelse heerscharen op de vlucht te jagen. Het zijn drie vleugels om-dat Hildegard hier spreekt van de macht van de drie goddelijke Personen. In de uitleg van het visioen gaat Hilde-gard uitvoerig in op de betekenis van de drie vleugels en hoe God in zijn drievoudige macht het kwaad en het ongeloof bestrijdt. Artistiek gezien is deze miniatuur zeer suggestief, zij heeft iets angstwekkend. De mens voelt zijn kleinheid als God zijn macht ten toon spreidt. Dit is een voorspel op hetgeen Hildegard ons wil leren over de openbaring van de Joodse Wet, de wet van de Vreze des Heren.

 

 

 

voorpagina openbaring a4

 

 

 

pijl-omlaag-illustraties_430109

 

 

 

JOHN ASTRIA

Veldsla : Valerianella locusta

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

 

 

 

 

 

Goed te herkennen aan
– de hele kleine (2 mm) lichtblauwe (bijna witte) bloemetjes
– in schermachtige hoofdjes, die
– paarsgewijs aan het einde van een gevorkte stengel zitten

 

 

 

 

 

Algemeen

 

Veldsla is een eenjarig plantje, dat 7 tot 25 cm hoog wordt. Ze is plaatselijk vrij algemeen in de Lage Landen. El-ders is ze zeer zeldzaam. Ze groeit op vochtige, voedselrijke, vaak omgewerkte, grazige grond in bermen en op dijken, soms in akkers.

 

 

 

 

 

Bloem

 

De bloeitijd van veldsla is april en mei, zelden in juli/augustus. De bloemen van veldsla zijn heel lichtblauw (bijna wit), soms paarsachtig. Ze zijn 2 mm groot en hebben 5 kroonblaadjes. Ze staan in schermvormige hoofdjes, die paarsgewijs aan het einde van de vorkachtig vertakte stengel staan. Onder elk scherm bloemetjes zitten een aan-tal schutbladen.

 

 

 

 

 

Blad en stengel

 

De tere stengels zijn vaak onderaan verspreid behaard en soms voelen ze bovenaan ruw aan door omlaag gerich-te stijve haren. De onderste bladeren vormen een rozet. Ze zijn spatelvormig. De bovenste bladeren zijn tegen-overstaand, iets spits, lancetvormig tot langwerpig, meestal met een gave, soms iets getande rand, verspreid be-haard en gewimperd.

 

 

 

 

 

Toepassingen

 

Veldsla wordt vanwege haar rozet-bladeren ook gekweekt als groente. De gekweekte soort is in alle delen groter dan de wilde. De bladeren kunnen zowel vers als gestoofd gegeten worden en smaken nootachtig. Veldsla is een wintergroente : in de herfst kiemen de zaden en ze overwintert als rozet. Veldsla bevat slijm en is daardoor gevrij-waard van slakkenvraat.

 

 

 

 

 

Vergelijkbare soorten

 

Naast veldsla zijn er nog drie andere soorten veldsla : gegroefde veldsla, getande veldsla en geoorde veldsla. Alle drie staan ze op de rode lijst (gegroefde als gevoelig, getande als ernstig bedreigd en geoorde als verdwenen. Veldsla soorten zijn van elkaar te onderscheiden door de vorm en de hokjes-indeling van de vruchtjes.

 

 

gekweekte

 

 

 

gekweekte

 

 

 

gegroefde

 

 

 

geoorde

 

 

 

getande

 

 

 

Algemeen

 

– kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae)
– eenjarig
– plaatselijk vrij algemeen voorkomend
– 7 tot 25 cm hoog

Bloem
– heel lichtblauw, bijna wit,
soms paarsachtig
– april en mei, zelden in juli/augustus
– stervormig
– 2 mm
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 3 meeldraden
– 1 stijl

Blad
– onderste :
– rozet
– spatelvormig
– top stomp
– rand gaaf
– veernervig
– bovenste :
– tegenoverstaand
– langwerpig tot lancetvormig
– top stomp
– rand gaaf of iets getand
– 1-nervig
– verspreid behaard
– gewimperd

Stengel
– rechtop
– vier- of meerkantig
– onderaan verspreid behaard
– soms bovenaan ruw door stijve haren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gezond fruit: kruisbessen

Standaard

Categorie : Gezondheid en gezondheidsproducten

 

 

 

 

 

.

.

Gezond fruit: kruisbessen

 

Er zijn vele bessen en vruchten die een goede bron zijn voor vitaminen en mineralen. Zoals altijd zullen een aantal van deze vruchten een betere bron zijn voor vitamine dan andere. De kruisbes is een vrucht die naast de redelijk lekkere smaak veel gezondheidsvoordelen heeft. Het bevat veel vitaminen en mineralen.

 

 

 

 

 

Wat is een kruisbes?

 

De meeste gebruikte naam voor deze bes is de kruisbes. Toch zijn er ook andere namen in omloop zoals de amla bes, de klapbes, kroeper of stekelbes. Dit heeft de maken met geografische factoren. De bes zowel in de natuur als in kwekerijen voor. Niet elke bes heeft dezelfde groene kleur. Kruisbessen komen voor in de 3 verschillende kleuren (dit worden ook wel rassen genoemd) namelijk groen, geel en rood.

Vroeger werden de bessen onrijp geplukt, opgeslagen en vervolgens op de markt gezet. Tegenwoordig gebeurt dit anders. Op het moment dat ze rijp zijn worden ze geplukt en vrijwel direct voor de verse consumptie op de markt gezet.

De kruisbes is qua oorsprong terug te vinden in heel Europa en in het westen van Azië. In de Lage Landen werd de kruisbes voor het eerst gecultiveerd in de 16e eeuw, maar de kruisbes komt ook nog steeds in het wild voor. De kruisbes wordt overigens inmiddels over de gehele wereld gekweekt. De kruisbes behoort tot de ribesfamilie, officieel Grossulariaceae. Tot de ribesfamilie behoren ook de zwarte bes, de alpenbes en de aalbes.

 

 

 

 

 

De voordelen

 

Hierdoor krijg je een beter beeld wat deze bes nu eigenlijk zo uniek maakt:

 

 

 

Voedingsstoffen van de kruisbes

 

 

 

 

 

 

 

Alle mogelijke gezondheidsvoordelen

.

Immuunsysteem boost door vitamine C

Betere opname van voedsel

Antioxidant

Verbeterd de ogen

Betere afscheiding van gifstoffen

Versterkt de lever

Verbeterd concentratie vermogen

Verhoogt vruchtbaarheid

Verbeterd de haargroei

Werkt als lichaams koelstof

Gaat hart- en vaatziekten tegen

Bevordert het toilet bezoek

Verbetert de conditie van je huid

Onderdrukt koorts

Versterkt de hartspier

Gaat diarree tegen

Verhoogt de productie van het hormoon insuline

Werkt desinfecterend voor het lichaam

Goed tegen ontstekingen en voor het immuunsysteem

 

 

 

 

 

 

Amla olie

 

Naast de normale vrucht vorm van de kruisbes is er sinds kort ook amla olie verkrijgbaar. Amla wordt vooral gebruikt in de cosmetische industrie. Het schijnt dat door het gebruik van amla olie de kwaliteit van de haren enorm toeneemt. Vooral de haargroei wordt hiermee gestimuleerd. Daarnaast is het een feit dit amla olie een van de oudste conditioner is ter wereld.

 

 

 

 

 

 

Consumptie

.

Het makkelijkste is natuurlijk om deze bessen zelf te verbouwen. In de schappen van de grotere winkelketens kom je een aantal producten met kruisbessen tegen. Sapjes, jam en gelei voor taarten zijn de meest voorkomende. Dit is niet de meeste gezonde vorm aangezien hier ook weer andere stoffen zoals suikers aan zijn toegevoegd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ruig klokje : Campanula trachelium

Standaard

categorie :  Kamerplanten en bloemen

 

 

 

 

 

Goed te herkennen aan
de grote, lichtpaarse klokjes met lange, witte, stijve haren aan de binnenkant van de bloemkroon

 

 

 

.

 

Algemeen

 

Ruig klokje is een overblijvende, ruw behaarde plant van 60 tot 90 cm hoog. Ze groeit op vochtige, vaak kalk- houdende grond in lichte loofbossen, tussen hakhout en op beschaduwde beekoevers. Ze komt plaatselijk vrij algemeen voor in de Lage Landen. Ze wordt ook aangeboden als tuinplant. Ruig klokje is wettelijk beschermd.

 

 

 

 

 

Bloem

 

Ruig klokje bloeit in juli en augustus met grote lichtpaarse, zelden witte, klokvormige bloemen. De binnenkant van de bloemkroon is behaard met lange, witte, stijve haren. De bloemen staan in de bladoksels, alleen of met 2 of 3. Ze staan eerst rechtop, later gaan ze recht afstaan of iets hangen. Samen vormen ze bebladerde, rijk-bloemige trossen.

 

 

ruig klokje : wit

 

 

 

Blad en stengel

 

De stevige, niet of weinig vertakte stengels staan rechtop, zijn scherpkantig, vaak rood aangelopen, ruw behaard en rijk bebladerd. De onderste bladeren zijn eivormig en gesteeld, de bovenste zijn langwerpig en kort gesteeld of zittend. Alle bladeren zijn aan de onderkant lichter van kleur, ruw behaard, hebben een spitse top en een onregelmatig gezaagde/getande rand.

 

 

 

 

 

Vergelijkbare soorten

 

In de Lage Landen  komen 12 klokjes (Campanula) voor. Veel daarvan zijn ook als tuinplant te koop. Ruig klokje heeft samen met prachtklokje en breed klokje de grootste bloemen. Om de verschillende klokjes van elkaar te kunnen onderscheiden zie de pagina “Sleutel klokjes“.

 

 

 

 

 

Algemeen

 

– klokjesfamilie (Campanulaceae)
– overblijvend
– vrij algemeen tot ontbrekend
– beschermd
– ook als tuinplant
– 60 tot 90 cm

Bloem
– lichtpaars, zelden wit
– juli en augustus
– tros
– klokvormig
– (2,5) 3 tot 5 cm lang
– 5 kroonbladen, vergroeid en aan de
binnenkant lange, witte, stijve haren
– 5 kelkbladen, vergroeid
– 5 meeldraden
– 1 stijl

Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– onderste :
– eivormig
– lang gesteeld
– hartvormige voet
– bovenste :
– langwerpig
– kortgesteeld tot zittend
– aflopende voet
– top spits
– rand onregelmatg gezaagd/getand
– netnervig
– onderkant lichter van kleur
– stijf behaard

Stengel
– rechtop
– stijf behaard
– vaak rood aangelopen
– scherpkantig

zie wilde bloemen

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom dragen moslima’s een hoofddoek?

Standaard

Categorie: religie

 

 

Waarom dragen moslima’s een hoofddoek?

 

Moslims, mannen en vrouwen, worden opgedragen bepaalde delen van hun lichaam te bedekken. De Koran zegt:

“Zeg tegen de gelovige mannen dat zij iets van hun blikken terneergeslagen houden en dat zij hun kuisheid bewaken. Dat is reiner voor hen. Voorzeker, Allah is op de hoogte van hetgeen zij doen. En zeg tegen de gelovige vrouwen dat zij ook iets van hun blikken terneergeslagen houden en hun kuisheid bewaken, en dat zij hun schoonheid niet tonen, behalve wat daarvan zichtbaar is. Laat hen hun hoofdbedekking over hun boezems dragen, en laat hen hun schoonheid niet tonen, behalve aan (…)” (24:30-31)

De verzen vervolgen met een lijst van mannelijke familieleden die de uitzonderingen op deze regel vormen.

 

Het gezichtspunt van de islam is, dat met inbegrip van de mens, het hele universum door Allah (God) geschapen is. Allah heeft ons onze lichamen en de omgeving waarin wij leven toevertrouwd en ons daarom opgedragen deze tegen fysieke en spirituele schade te beschermen. Voor gelovigen is het vanzelfsprekend dat zij Allah, die in openbaringen bepaalde richtlijnen en principes uiteen heeft gezet om het geluk van de mens te waarborgen, volgen.

 

 

Zowel mannen als vrouwen hebben hun verantwoordelijkheden tegenover Allah. Allah heeft elk individu met verschillende kwaliteiten en eigenschappen geschapen. Afhankelijk van hoe men omgaat met waarmee hij/zij is bevoorrecht of benadeeld, wordt men hierop afgerekend in het hiernamaals. Men moet verantwoording afleggen voor hetgeen men op aarde heeft gedaan als vrouw of man en hoe men is omgegaan met de gunsten en gebreken die hem of haar zijn geschonken. Of een man bevoorrecht is of dat een vrouw bevoorrecht is, hangt zeer af van wat zij met deze voorrechten doen.

 

 

 

 

Een klein voorbeeld:

Dat een vrouw een hoofddoek moet dragen wordt veelal gezien alsof de vrouwen worden benadeeld ten opzichte van de mannen. In de bewering van sommigen: ‘omdat de mannen hun lusten niet in bedwang kunnen houden moeten vrouwen een hoofddoek dragen.’ Dit is zeker niet het geval. Vrouwen dragen een hoofddoek enkel en alleen voor Allah, omdat Hij het wil. Hierdoor wordt het dragen van een hoofddoek een vorm van aanbidding, omdat je het voor Allah doet. Een vrouw met een hoofddoek die hiervan bewust is, verricht als het ware de hele dag aanbidding. Iedere seconde dat ze haar hoofddoek draagt, wordt toegeschreven alsof ze aanbidding verricht. Dit is een grote gunst die Allah aan de vrouwen heeft geschonken. Het ervaren van een kleine moeite op deze wereld door het dragen van een hoofddoek, zal in het hiernamaals resulteren in een grote beloning.

De kwestie van het bedekken is nauw verbonden met de kwestie van naaktheid. Het benadrukken van seksualiteit in hedendaagse culturen zorgt ervoor dat vrouwen als lustobject behandeld worden. De kledingvoorschriften van de islam hebben als doel dit een halt toe te roepen en het richt de seksualiteit op het privé-leven van rechtmatige partners. De islam schrijft voor dat dames zonder hun seksualiteit te benadrukken op gelijke wijze behandeld worden als mannen. Daarnaast draagt de islam voor dat vrouwen hun lichamen en haren bedekken. Ter bescherming van haarzelf kan een vrouw zich bescheiden kleden, waarmee zij de tevredenheid van Allah kan verwerven. Hetzelfde kan geopperd worden voor de man. Ook hij kan zich bescheiden kleden ter eigen bescherming en om de tevredenheid van Allah te verwerven.

Wanneer een moslima de (leeftijd van) puberteit bereikt, wordt het bedekken van de haren een verplichting. Sommige ouders vragen hun dochters al eerder om hun haar te bedekken, zodat zij eraan gewend raken, mits zij het zelf ook wil dragen. In de kern gaat het om de eigen wil van de drager, zodoende is er geen ruimte voor dwang.

Vrouwen dienen hun hele lichaam, met uitzondering van het gezicht en de handen (en volgens de Hanafi wetschool ook de voeten), te bedekken. Mannen dienen ook de belangrijke delen van hun lichaam, van de buik tot aan de knieën, te bedekken. Zolang aan deze plicht wordt voldaan, wordt het uiteindelijke soort kleding dat gedragen wordt en de kleur ervan aan het individu overgelaten. Vanzelfsprekend bedekken vrouwen, of ze nu moslim zijn of niet, in het dagelijks leven de meeste delen van hun lichaam. Het bedekken van het gezicht is niet verplicht in de islam. Sommige vrouwen kunnen er uit godsvrucht voor kiezen dit te doen. Ook zijn culturele gebruiken de reden van dit gebruik in landen waar dit veel voorkomt, zoals bijvoorbeeld Iran en Afghanistan.

Het niet bedekken van het haar, of er nog niet klaar voor zijn om aan deze verplichting te voldoen, hoeft een vrouw er niet van te weerhouden in God te geloven en de islam als religie te kiezen. Bovendien weerhoudt dit vrouwen er zeker niet van andere, belangrijkere aspecten van de islam uit te dragen.

Enkele recent bekeerde moslima’s hebben het volgende te zeggen over hun ervaringen met het bedekken van hun haar en de rest van hun lichaam:

“Ik draag de hijab (sluier) nu drie jaar. Voor mij is het zeer bevrijdend geweest. Om eerlijk te zijn, stelt het je in staat een persoon te zijn en niet slechts een vrouw/ding om naar te kijken. Mensen luisteren naar je. Ik was altijd nogal zwaar … Toen ik het gewicht weer kwijt was, merkte ik de blikken en dingen op, wanneer iemand bijvoorbeeld met je praat terwijl hun ogen naar je borst(en) kijken. Met de hijab merk ik dat dat is verdwenen.”

“Het dragen ervan zorgt ervoor dat wanneer mensen naar me kijken, ik het gevoel heb dat ze niet naar me kijken vanwege hoe mijn lichaam er uit ziet, maar vanwege wat ik doe en bijdraag.”

“Ik doe het omdat dat is wat God geboden heeft. Daarnaast draag ik het ook als vorm van bescheidenheid. En het beschermt ons tegen seksuele hinderlijkheden. Ik zag hoe mannen naar een vrouw met een korte rok keken, over haar spraken en lachten en ik dacht: “Zij hebben geen enkel respect voor vrouwen. Ik ben er dankbaar voor dat vrouwen in mijn religie gerespecteerd worden.”

 

Afbeeldingsresultaat voor jihab

 

hijab                                          burka                                     niqab

 

 

DE ISLAM IS DE GOEDSCHIKSE

TEGENBEWEGING

TEGEN HET WARE CHRISTENDOM

 

 

 

 

 

preview en aankoop boek “De Openbaring “: 

http://nl.blurb.com/books/5378870?ce=blurb_ew&utm_source=widget

 

 

Stijve klaverzuring : Oxalis stricta

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

 

 

 

 

 

Goed te herkennen aan
– de kleine 5-tallige gele bloemen en
– het klaverachtige blad en
– de opgerichte of afstaande (niet teruggeslagen) vruchtstelen

 

 

 

 

 

Algemeen

 

Stijve klaverzuring is een overblijvende plant van 10 tot 30 cm hoog, oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika. Ze is algemeen voorkomend in de Lage Landen. Ze groeit op open, zonnige tot licht beschaduwde, vochtige, voedselrijke grond in akkers, (moes)tuinen, onder heggen, langs bospaden en aan weg- en waterkanten.

 

 

 

 

 

Bloem

 

Stijve klaverzuring bloeit vanaf juni tot en met oktober met gele 5-tallige bloemen, die alleen bij zonnig weer geopend zijn. Ze staan met 1 tot 6 bij elkaar in losse schermen.

 

 

 

 

 

Blad en stengel

 

De stengels zijn behaard met witte haren, zowel lange afstaande als korte aanliggende. De bladeren zijn samengesteld en bestaan uit drie deelblaadjes met een gewimperde rand. De deelblaadjes gaan ’s nachts en overdag bij koud weer in de “slaapstand”, dat wil zeggen naar beneden hangen en samen vouwen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Vergelijkbare soorten met gele bloemen

 

 

knobbelklaverzuring : heeft teruggeslagen vruchtstelen, stengels behaard met alleen korte aanliggende haren.

 

 

knobbelklaverzuring

 

 

 

 

gehoornde klaverzuring : heeft teruggeslagen vruchtstelen, kruipende stengels, bladeren vaak bruingroen, haren op de stengels alle kanten uitwijzend.

 

 

gehoornde klaverzuring

 

 

 

 

stijve klaverzuring : heeft geen teruggeslagen vruchtstelen, stengels behaard met lange afstaande en korte aanliggende haren

 

 

 

 

Algemeen

 

– klaverzuringfamilie (Oxalidaceae)
– overblijvend
– algemeen
– 10 tot 30 cm

Bloem
– geel
– vanaf juni t/m oktober
– bijscherm
– stervormig
– 4 tot 10 mm
– 5 afgeronde kroonbladen
– kroonbladen niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 10 meeldraden
– 5 stijlen

Blad
– verspreid
– handvormig samengesteld
– deelblaadjes hartvormig
– top uitgerand
– rand gaaf, gewimperd
– voet wigvormig
– veernervig

Stengel
– rechtop
– behaard
– rolrond

zie wilde bloemen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harig knopkruid : Galinsoga quadriradiata

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

 

 

 

 

 

Goed te herkennen aan
– de onopvallende bloemhoofdjes met meestal 5 ver uit elkaar staande, witte, drie-tandige straalbloemen en
– de met afstaande witte haren bedekte bloeiende stengels

 

 

 

 

 

Algemeen

 

Harig knopkruid is een eenjarige plant van 20 tot 45 cm. Ze is zeer algemeen voor komend in de Lage Landen. Harig knopkruid groeit op open, vochtige tot droge, zandige grond langs akkers, in bermen, op braakliggende terreinen en in moestuinen.

 

 

 

 

 

Bloem

 

Harig knopkruid bloeit vanaf juni tot in de herfst met kleine bloemhoofdjes, die bestaan uit gele buisbloemen en 0 tot 6, meestal 5 witte drie-tandige straalbloemen.

 

 

 

 

 

Vergelijkbare soort

 

Naast harig knopkruid is er ook kaal knopkruid. Er zitten tussen beide soorten wat subtiele verschillen in de bloemen, maar het meest opvallende verschil is de beharing van de bloeiende stengels. De bloeiende stengels van harig knopkruid zijn behaard met witte afstaande haren, terwijl die van kaal knopkruid niet of spaarzaam zijn behaard met aanliggende haren.

 

 

kaal knopkruid

 

 

 

Algemeen

 

composietenfamilie (Asteraceae)
– eenjarig
– zeer algemeen tot zeldzaam
– 20 tot 45 cm

Bloem
– witte straalbloemen
– gele buisbloemen
– vanaf juni tot in de herfst
– hoofdje
– 8 mm

Blad
– kruisgewijs tegenoverstaand
– enkelvoudig
– eirond
– top spits
– rand gezaagd
– voet afgerond
– netnervig
– behaard

Stengel
– rechtop
– behaard
– rolrond

zie wilde bloemen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pijpbloem : Aristolochia clematitis

Standaard

categorie : kamerplanten en bloemen

 

 

 

dsc01267uit2

 

 

Goed te herkennen aan
de bundels lichtgele, buisvormige bloemen in de bladoksels

 

 

pijpbloem3

 

 

 

Algemeen

 

Pijpbloem is een overblijvende, lichtgroene, onbehaarde, licht geurende, giftige plant, die groeit op droge, voedselrijke, kalkrijke grond aan heggen en bosranden en op omgewerkte zandgrond, ook op dijkhellingen. Ze heeft een kruipende wortelstok en groeit daardoor meestal in groepen. Ze wordt 30 tot 90 cm hoog. Oorspronkelijk is ze afkomstig uit het Middellandse Zeegebied.

 

 

 

 

 

Bloem

 

Pijpbloem bloeit in mei en juni met lichtgele, 2 tot 3 cm lange, buisvormige bloemen. Ze staan met 2 tot 8 in de bladoksels op korte stelen. Aan de binnenkant zitten naar beneden gerichte haren, die voorkomen dat een insect uit de bloem klimt, voordat bevruchting heeft plaats gevonden. Na bevruchting gaat de bloem hangen en verslappen de haren, waarna het insect, dat inmiddels vol zit met het stuifmeel, eruit kruipt en een jongere bloem bezoekt, die bevrucht wordt met het stuifmeel van de vorige bloem.

 

 

 

 

 

Blad en stengel

 

De bladeren zijn groot, breed eirond (6-10 cm), lang gesteeld en hebben een diep hartvormige voet. De stengels zijn onvertakt, zigzag gebogen, rond en geribd.

 

 

 

 

 

Algemeen

 

pijpbloemfamilie (Aristolochiaceae)
– overblijvend
– zeldzaam tot zeer zeldzaam
– 20 tot 90 cm

Bloem
– lichtgeel
– mei en juni
– bundel
– buisvormig
– 2 tot 3 cm
– 1 bloemdek
– 6 meeldraden
– 1 stijl

Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– eirond
– top stomp
– rand gaaf
– voet hartvormig
– netnervig

Stengel
– rechtop
– kaal
– niet vertakt
– rond en geribd

zie wilde bloemen

 

 

 

 

 

 

3d-gouden-pijl-5271528

 

 

 

JOHN ASTRIA