.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
de kleine witte aan de binnenkant rood-paars gestipte lipbloemen, die in een schijnkrans in de bladoksels staan
.
.
.
.
Algemeen
.
Wolfspoot is een overblijvende plant van 30 tot 90 cm hoog met een rechtopstaande stevige vierkantige stengel. Ze is zeer algemeen voorkomend in de Lage Landen. Wolfspoot groeit op natte, voedselrijke grond aan water-kanten, in moerasbossen en langs sloten, ook op sluismuren.
.
.
.
.
Bloem
.
Ze bloeit in juli en augustus. De kleine bloemen zijn wit met van binnen rood-paarse stippen. Ze staan in schijn-kransen rond de stengel in de bladoksels.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Uit wolfspoot kunnen etherische oliën worden gemaakt tegen aandoeningen van de schildklier.
.
.
.
.
Algemeen
– lipbloemenfamilie (Lamiaceae)
– overblijvend
– zeer algemeen voorkomend
– 30 tot 90 cm
Bloem
– wit
– binnenkant roodpaars gestipt
– juli en augustus
– lipbloem
– schijnkrans
– 4 tot 6 mm
– 5-tandige kelk
– 2 meeldraden
Blad
– kruisgewijs tegenoverstaand
– enkelvoudig
– eirond tot lancetvormig
– top spits
– rand diep en grof gezaagd
– onderste stengelbladeren veerspletig
– voet wigvormig
– veernervig
Stengel
– rechtop
– vertakt
– rijk bebladerd
– behaard
– vierkantig
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
De Beaucarnea slaat water op in de stam. Daarom heeft de kamerplant maar weinig water nodig. Geef pas water indien de grond droog aanvoelt. Het zal opvallen dat het opdrogen in de winter langer duurt, geef daarom minder vaak water in de winter. Enkele weken droogte in de winter is geen probleem. De hoeveelheid water is afhankelijk van verschillende omstandigheden. Geef daarom niet te veel water, de grond mag de volgende dag niet drijfnat zijn.
Op het begin is het raadzaam regelmatig met een vinger in de grond te controleren hoe snel de grond uitdroogt. Al snel leer je hoe vaak en hoeveel water de plant nodig heeft. Wacht bij twijfel met water geven, beter te droog dan te nat.
.
.
.
Het sproeien van de Beaucarnea is niet noodzakelijk, de kamerplant gedijt goed in droge lucht. Desalniettemin zal een regenbui op zijn tijd alle vervelende stoffen op de plant verwijderen.
.
.
.
Zonnig
De Beaucarnea heeft minimaal 5 uur direct zonlicht per dag nodig. Plaats de kamerplant daarom voor een raam op het oosten of westen of 2-3 meter voor het raam op het zuiden. Eventueel kan de olifantenpoot ook voor een raam op het noorden, maar dit is minder gunstig. Indien deze kamerplant te donker staat zal er geen vers blad worden aangemaakt. Tevens groeit de bananenplant vrij langzaam.
.
.
.
.
.
Overdag: +/- 18 °C
‘S nachts: +/- 10 °C
.
.
.
Het verpotten van een de Beaucarnea hoeft niet met enige regelmaat. Verpot alleen in de lente of na aanschaf. Een grotere sierpot zal de groei stimuleren (alhoewel dit minimaal is) en bij een overdosis water zullen wortels minder snel verrotten, omdat er meer grond aanwezig is dat het water kan absorberen. Gebruik een plantenbak die minimaal 20% groter is.
Gebruik normale potgrond, of grond voor cactussen. Een nadeel van een diepere pot is dat het moeilijk is in te schatten hoe vochtig de grond op de bodem is, laat daarom de grond goed uitdrogen voordat de plant opnieuw water krijgt. De wortels van deze plant groeien voornamelijk horizontaal.
.
.
De Beaucarnea heeft niet veel voeding nodig. Vooral na gevoed te zijn, kan de Beaucarnea maanden zonder voeding. Bijmesten in de lente en zomer, nooit in de winter. Gebruik de helft van de dosering welke op de verpakking staat aangegeven. Geef nooit een overdosis, dit leidt al snel tot verbranding van de wortels. De binnenplant kan hierdoor doodgaan.
.
.
.
De Olifantenpoot is een gemakkelijke kamerplant en zal daarom niet snel last hebben van verkleurende bladeren. Indien het onderste blad dood gaat zal dit worden vervangen door vers blad bovenin de kruin. Dit dode blad kan je gemakkelijk naar beneden eraf trekken. Indien de Olifantenpoot geen vers blad aanmaakt staat de kamerplant te donker of krijgt de plant te veel water.
.
.
.
.
.
Wordt de Beaucarnea te hoog, of wil je meer uitlopers? Dan is snoeien mogelijk door de stam af te zagen. Doe dit in het voorjaar. Door het verlies van de kruin zal er nauwelijks verdamping plaatsvinden. Geef de Beaucarnea daarom zeer weinig water na het snoeien. Plaats hem zo licht mogelijk. Indien de Beaucarnea meerdere kruinen heeft is het mooier deze om beurten te snoeien. Zo zal de kamerplant niet geheel kaal worden. Bruine punten kunnen worden afgeknipt. Dit blad zal op den duur afsterven, waarna het gemakkelijk te verwijderen is door het eraf te trekken.
.
.
.
Niet eenvoudig, maar mogelijk door middel van zaad.
.
.
.
Door de lage lichtintensiteit komt de Beaucarnea zelden tot bloei in de woonkamer.
.
.
.
.
.
Beaucarnea’s zijn niet giftig. Het is dus geen probleem als jouw kat aan de bladeren knaagt.
.
.
.
De Beaucarnea is niet gevoelig voor een specifieke soort luis. Te veel water leidt tot wortelrot of verrotting van de stam.
.
.
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
.
.
.
Bijna iedereen koopt weleens een plantje. Leuk om cadeau te geven of om de kamer een beetje op te fleuren. Maar waarom zijn kamerplanten eigenlijk zo leuk? Welke soort moet u kiezen? En hoe weet u nou of u een gezonde plant koopt. Allemaal vragen waarover nagedacht moet worden voordat u een nieuwe plant koopt. Zo zult u meer plezier hebben van uw kamerplant.
.
.
De meeste mensen kopen planten omdat deze mooi zijn. Wat men niet weet is dat er nog veel meer redenen zijn om een plantje aan te schaffen. Hieronder zullen de goede eigenschappen van kamerplanten worden toegelicht.
.
.
.
In de lucht zitten allerlei vieze en schadelijke stoffen, niet alleen de buitenlucht, maar juist de lucht in gebouwen is erg vervuild. Waar je ook komt, de lucht zit boordevol stoffen die schadelijk zijn voor de gezondheid. Planten halen deze stoffen uit de lucht. Vervolgens slaan ze de schadelijke stoffen op of breken deze af. Veel stofdeeltjes, zoals huidschilfers en textielrestjes, zijn een rijke voedingsbron voor bacteriën. Doordat de stofdeeltjes door de plant uit de lucht gehaald worden, zal ook het aantal ziekteverwekkers in de lucht dalen, met als gevolg een verminderde kans op infecties.
Bovendien verhogen planten de luchtvochtigheid. Vooral in de winter is de lucht in veel gebouwen erg droog. Om dit te compenseren wordt er door uw lichaam veel vocht aan de lucht af gegeven. Dit kan vervelende gevolgen hebben, zoals droge handen en een droge keel. Planten helpen de luchtvochtigheid op pijl te houden. Een groot deel van het water dat ze met hun wortels opnemen, verdampt later weer via hun bladeren. Dit vocht wordt aan de lucht afgegeven en zo wordt de luchtvochtigheid verhoogd.
.
.
.
Iedereen zit wel eens in een muffe ruimte waar te weinig zuurstof aanwezig is. Zo’n zuurstoftekort heeft een negatief effect op het concentratievermogen. Omdat er onvoldoende frisse lucht is, zal er te weinig zuurstof naar de hersenen kunnen gaan. Als gevolg hiervan ontstaat er een zuurstoftekort in de hersenen en zal uw concen-tratie afnemen. Ook kan te weinig zuurstof hoofdpijn veroorzaken. Planten zetten koolstofdioxide om in zuurstof. Hierdoor zal het zuurstofgehalte in de lucht toenemen, wat een positief effect heeft op de werking van uw hersenen en zo uw concentratievermogen verhoogt.
.
.
Planten absorberen geluid. Ze zullen natuurlijk niet al het geluid absorberen, zodat u geen gesprek meer kunt voeren, maar ze kunnen vervelende achtergrondgeluiden wel dempen, waardoor u hier minder last van heeft. Dit is te vergelijken met de werking van een dik tapijt. Hierdoor ontstaat er een rustige omgeving. Ook de kleur en geur van planten kunnen een rustgevende werking hebben.
Vaak is men zich niet eens bewust van de positieve effecten hiervan op het humeur. Natuurlijk geeft niet elke plant lekkere geuren af, maar ook planten die zelf niet lekker ruiken, kunnen de geur in de ruimte ten goede komen. Planten zuiveren namelijk sommige stinkende geuren uit de lucht, waarna er een frisse geurloze lucht overblijft. Door de rustige omgeving die kamerplanten creëren, zal uw stress afnemen en uw productiviteit toenemen.
.
.
.
.
.
.
Er zijn vele honderden soorten kamerplanten verkrijgbaar. Vaak is het erg lastig om te kiezen. Door de plant bewust op de volgende kenmerken te selecteren, kiest u makkelijker de juiste plant.
.
.
Kamerplanten worden vaak op ongeschikte plekken neergezet, hierdoor sterven de planten eerder. De meeste mensen denken in zo’n geval dat de plant een beperkte levensduur heeft, dit is vaak niet het geval, meestal staat de plant gewoon verkeerd. Voor bijna elke plant is wel een goede plek te vinden, of dit nou in de woonkamer is of in de keuken. Als u een plant op een speciale plek wil hebben staan, zoek dan eerst uit welke soort op die plek goed zal gedijen. Kies niet zomaar een willekeurige plant die u mooi vind, deze zou wel eens erg snel dood kunnen gaan.
.
.
Let bij de aankoop van een plant ook altijd op de verzorging die deze nodig heeft. Planten die niet de juiste verzorging krijgen zullen minder mooi zijn of zelfs eerder sterven. Wilt u een plant die niet te veel verzorging nodig heeft, kies de plant hier dan op uit. Lang niet elke kamerplant is tevreden met één keer per week wat kraanwater. Meestal zijn bloeiende planten moeilijker dan bladplanten. Grassen zijn makkelijk in onderhoud, maar hebben wel veel water nodig.
.
.
Niet elke plant is even lucht zuiverend. Indien de positieve effecten van planten op de luchtkwaliteit voor u een belangrijk zijn, doet u er goed bij aankoop van de plant te letten op de lucht zuiverende werking van de plant. Vooral planten met grote bladeren zijn erg geschikt om de luchtkwaliteit te verbeteren. Let er wel op dat planten in de zomer meer groeien dan in de winter en daardoor ook in de zomer meer invloed hebben op de kwaliteit van de lucht.
.
.
.
.
.
Er zijn een aantal dingen waarop u moet letten als u een plant koopt. Als u de soort gekozen heeft, kunt u een willekeurig exemplaar van de soort kopen. Het is echter verstandiger om eerst goed te kijken of de plant die u wil kopen wel gezond is. Hierbij kunt u letten op de volgende kenmerken.
.
.
De bladeren horen stevig en mooi van kleur te zijn. Planten met slappe en bleke bladeren zijn vaak ongezond. Dit geldt natuurlijk niet als de soort van zichzelf een bleke kleur heeft. Ook mogen de bladeren geen vlekken hebben. Hebben ze deze wel dan zijn ze meestal ziek en kunt u beter een ander exemplaar kopen. Gaten en aangevreten randen zijn ook ongewenst, deze wijzen op ongedierte.
.
.
De stengels mogen niet slap of bleek zijn. Vaak zijn de planten die dit wel hebben zwak en gaan ze eerder dood. Zieke planten zijn te herkennen aan bruine knobbels op de stengels. Ook rotte plekken op de stengels zijn een slecht teken. Deze geven aan dat de plant aan het rotten is of in een te kleine pot staat.
.
.
Koop planten bij voorkeur niet als ze net uitgebloeid zijn. Vaak zijn planten moeilijk opnieuw in bloei te krijgen, omdat ze alleen bloeien in een zeer warme en zonnige omgeving. Bovendien wijst dit op een wat oudere plant die zijn beste tijd al heeft gehad, hiervan zult u dus minder lang plezier hebben dan van een plant die nog moet bloeien.
.
.
De meeste mensen kijken bij aankoop van een plant niet naar de wortels. Toch zijn deze heel belangrijk, ze geven vaak als eerste aan of er iets mis is met de plant. Planten horen genoeg wortels te hebben. Planten met weinig of slecht ontwikkelde wortels zullen niet lang overleven, omdat ze niet genoeg voedingsstoffen uit de grond op kunnen nemen.
Schimmel op de wortels is ongewenst, evenals ongedierte. Zijn de wortels bruin en dun? Koop de plant dan niet. Bruine wortels zijn dood en kunnen dus geen water meer opnemen. Een uitzondering vormen enkele plantensoorten die lichtbruine wortels hebben. Naast bruin kunnen wortels in veel andere kleuren voorkomen, maar meestal zijn gezonde wortels wit.
.
.
.
.
.
.
JOHN ASTRIA
.
.
.
.
.
.
aardpeer
.
bezemkruiskruid
duizendblad
gewone melkdistel
harig knopkruid
klein kruiskruid
tuinbingelkruid
vogelmuur
herderstasje
klein streepzaad
madeliefje
paardenbloem
witte dovenetel
.
.
.
Goed te herkennen aan
de prachtig lichtblauwe bloemhoofdjes, die in de bladoksels staan en die bestaan uit in een vlakke cirkel gespreide lintbloemen
Algemeen
Wilde cichorei komt oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied. In de Lage Landen is ze vrij algemeen voor komend. Ze groeit op vochtige, voedselrijke, kalkhoudende grazige grond.
Bloem
Wilde cichorei bloeit in juli en augustus, soms tot de herfst, met lichtblauwe bloemen, die meestal alleen in de ochtend geopend zijn. Afhankelijk van de omstandigheden wordt de plant wordt 0,3 tot 2 m hoog. De plant is erg kwetsbaar, de stengel breekt snel, de bloemen verdragen geen regen, kou of aanraking en bij teveel warmte vallen ze af.
.
.
|
Toepassingen Als medicinale plant geneest ze maagklachten en bevordert ze de galwerking. Tot in de Tweede Wereldoorlog werd van de wortel surrogaat koffie gemaakt. Tegenwoordig vind je cichorei samen met andere ingrediënten in koffie-vervangers. Een gekweekte vorm van cichorei kennen wij als witlof. |
.
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae)
– overblijvend
– vrij algemeen in het rivierengebied,
– 0,3 tot 2 meter
Bloem
– lichtblauw, zelden roze of wit
– hoofdje
– juli en augustus, soms tot de herfst
– 5-tandige lintbloemen
– 2,5 tot 4,5 cm
– omwindselblaadjes met klierharen
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– onderste :
– langwerpig
– bochtig veervormig gespleten
– grote spitse eindlob
– bovenste :
– lancetvormig
– half stengelomvattend
– top spits
– rand gaaf of getand
– netnervig
– onderkant ruw behaard
Stengel
– rechtop
– houtig
– sterk vertakt
– verspreid ruw behaard of nagenoeg
kaal
– gegroefd
– bevat bitter melksap
zie wildebloemen
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
rijk-bloemige trossen roze tot lichtpaarse, kleine, iets knikkende bloemen aan lage, struikvormige, altijd groene planten
Struikhei groeit op vochtige tot droge, zure grond in heiden, schrale graslanden en lichte bossen.
.
.
.
.
Algemeen
.
Struikhei is een sterk vertakte, altijd groene, overblijvende plant van 30 tot 100 cm hoog. Ze is algemeen voorkomend in de Lage Landen maar vrij zeldzaam in duingebieden. Tevens wordt ze verkocht als tuinplant, dan ook in wit.
.
.
.
.
Bloem
.
Struikhei bloeit vanaf juli tot in de herfst. De iets knikkende, roze tot lichtpaarse bloemen staan in een (meestal) eenzijdige tros, elke bloem aan het einde van een korte steel. De kroon- en kelkbladen hebben nagenoeg dezelfde kleur. De kelk wordt gevormd door de 4 buitenste bladen; de kroon door de 4 binnenste. De kroonbladen zijn smaller en korter dan de kelkbladen.
De binnenste bladen regelen het opengaan van de bloem. Zij zwellen aan de onderkant op en drukken zo de buitenste bladen naar buiten. Dat gebeurt op een zodanige manier dat de bovenkant van de bloem wat afgesloten is en zo een dakje vormt ter bescherming van het stuifmeel en de onderkant van de bloem meer open is, waardoor insecten een betere toegang hebben tot de nectar en zo de bestuiving tot stand brengen.
.
.
.
.
Blad
.
De kleine bladeren zijn mooi helder groen, staan in 4 rijen langs de stengel en bedekken elkaar dakpansgewijs. Elk blaadje eindigt aan de voet in 2 priemvormige oortjes.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Thee van gedroogde bladeren en bloemen heeft een mild urine-drijvende werking en werkt ontsmettend, samentrekkend en kalmerend op de urinewegen.
.
.
.
.
Algemeen
– heifamilie (Ericaceae)
– overblijvend
– algemeen tot vrij zeldzaam
– ook als tuinplant
– 30 tot 100 cm
Bloem
– roze, lichtpaars
– vanaf juli tot in de herfst
– tros
– stervormig
– 3 tot 4 mm
– 4 kroonbladen, niet vergroeid
– 4 kelkbladen
– 8 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– in 4 rijen
– enkelvoudig
– schubvormig
– top spits
– rand gaaf
– geoorde voet
– 1-nervig
Stengel
– liggend of opstijgend
– oudere takken verhout
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
de grote, helmvormig gekromde bloemen, die groeien onderaan bomen, direct uit de grond lijken te komen en (meestal) naar 1 kant staan, als pinguins in een sneeuwstorm.
.
.
.
.
Algemeen
.
Prachtschubwortel of paarse schubwortel is een zeer zeldzaam voorkomende, lage plant, oorspronkelijk afkomstig uit Zuidwest-Europa. Ze parasiteert op de wortels van loofbomen en struiken, voornamelijk op wilgen en populieren. Omdat ze een parasiet is heeft ze geen bladgroen nodig. Ze haalt alle voedingsstoffen bij haar gastplant, die daar overigens nauwelijks tot geen last van heeft. In de Lage Landen komt ze in het wild niet voor. Ze is met pootgoed van haar gastplanten verspreid in (heem)tuinen, parken en op landgoederen. De verwachting is dat ze zich zal uitbreiden.
.
.
.
.
Bloem
.
Prachtschubwortel bloeit vanaf maart tot en met mei. Kleine polletjes lijken op afstand wat op krokussen, maar dichterbij zie je dat het een lipbloem is met sterk gekromde, helmvormige, paars/lila bovenlip. De onderlip is vaak donkerder. De lang gesteelde bloemen groeien vanuit de wortelstok (= ondergrondse stengel). De kroon is minstens 2x zo lang als de kelk. De kelkbladen zijn paars met een roomwitte rand. De schutbladen zijn roomwit.
.
.
.
.
.
.
Algemeen
– bremraapfamilie (Orobanchaceae)
– overblijvend
– zeer zeldzaam in (heem)tuinen
– 4 tot 8 cm hoog
Bloem
– paars
– vanaf maart t/m mei
– tros
– 4 tot 5 cm
– lipbloem
– 5 kroonbladen, vergroeid
– 5 kelkbladen
– 4 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– kruisgewijs tegenoverstaand
– schubvormig
– top stomp
– rand gaaf
– voet (half)stengelomvattend
– parallelnervig
– ondergronds
Stengel
– ondergronds
– vertakt
– geelachtig
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
.
Hieronder vindt u alle soorten onkruid die ons land kent. Een enorm groot overzicht maar netjes op alfabetische volgorde en met omschrijving. Veel succes met het herkennen en bestrijden van deze vaak hardnekkige planten.
HEERMOES (Equisetum arvense) maakt twee soorten stengels. In het voorjaar ontwikkelen zich bruinachtig-gele stengels waarbij de top steeds is omsloten door een schede; de resten hiervan blijven op regelmatige afstanden langs de stengels zitten. Tenslotte eindigt de stengel in een soort kegel die sporen bevat. Wanneer de sporen verspreid zijn verdorren de vruchtbare stengels en verschijnen de groene onvruchtbare stengels. Deze dragen kransen van zijtakken op de plaats waar de leden van de stengels in elkaar sluiten.
De plant heeft geen bladeren. Het is een overblijfsel uit oeroude tijden, waardoor het geslacht Equisetum een soort brug vormt tussen de moderne planten en de oudste vormen van plantaardig leven. Onze steenkool is voornamelijk gevormd door de resten van reusachtige wouden van geweldige grote, houtachtige, met Equisetum verwante planten die eens de aarde bedekten. De plant bevat kiezel en werd vroeger gebruikt om tinnen voorwerpen mee te schuren. Zo nu en dan worden de stengels benut om meubels mee te doen glanzen.
De vruchtbare stengels bereiken een hoogte van 10-30 cm en zijn onvertakt; de onvruchtbare stengels worden meestal 10 tot 40 cm hoog. Dank zij de ondergrondse wortelstokken is het een sterk woekerend onkruid, dat door velen als praktisch onuitroeibaar wordt beschouwd. Er schijnt echter één middel tegen deze kwaal te bestaan en dat is het uitzaaien van Oostindische kers op het betreffende stuk grond. Deze planten verstikken het Heermoes, dat namelijk niet tegen beschaduwing kan.
Heermoes is giftig voor het vee, vooral voor paarden en koeien. De plant komt voor in Europa, West-Azië, Noord-Amerika en Noord- en Zuid-Afrika. In ons land algemeen langs wegen en tussen gras. Op zandige akkers vaak een heel lastig onkruid, getuige de naam akkerpest. Equisetum palustre (Lidrus) lijkt veel op Heermoes, maar wordt vooral gevonden op vochtige plaatsen en op kleiakkers. Een andere naam voor heermoes is paardenstaart.
Deze vertegenwoordigers van de Anjerfamilie vormen een interessante groep. Ongeveer 100 soorten ervan zijn kosmopolieten, dat wil zeggen dat ze over de hele wereld voorkomen. Al zien ze er teer uit en ook al dringen de wortels maar een paar centimeter in de grond, toch kunnen ze lage temperaturen doorstaan en hebben ze weinig voedsel nodig. Het zijn zodevormende planten en vele zijn zelfbestuivers, wat inhoudt dat ze geen droog weer en bezoek van insecten nodig hebben om zaad te kunnen vormen. Geen tuin ontsnapt aan deze planten. Hoewel ze als lastig beschouwd worden zijn ze gemakkelijk met de hand te verwijderen.
VOGELMUUR (Stellaria media) is een van de wereldburgers, bekend over de hele aardbol. In het kielzog van de blanken is dit plantje overal naartoe gereisd en het voelt zich net zo thuis binnen de poolcirkel als in Zuid-Amerika.
Sommige onkruiden hebben een ongezond uiterlijk. Dat gaat niet op voor de Vogelmuur met zijn frisgroene, puntig-ovale blaadjes die twee aan twee langs de stengels staan. De kegelvormige knoppen staan in groepjes bijeen op lange steeltjes die uit de bladoksels ontspringen. De kleine witte bloempjes die eruit tevoorschijn komen hebben vijf bloemblaadjes, die zo diep zijn ingesneden dat het lijkt alsof het er tien zijn. Gewoonlijk blijven ze maar een dag goed. Ze hebben 3-8 roodpaarse meeldraden, waarbij het aantal het grootst is als de plant in het volle licht groeit.
Vogelmuur is een eenjarige plant en kan verscheidene maanden oud worden; 5-7 weken na het ontkiemen kan de plant al rijp zaad hebben. Behalve bij heel slecht weer bloeit Vogelmuur het hele jaar door en ieder exemplaar brengt 2500-15.000 zaden voort. Aangezien er drie generaties in een jaar kunnen zijn zou het nakomelingschap over twaalf maanden gerekend in principe tot meer dan 15 miljard kunnen oplopen.
Vogelmuur is niet alleen zeer vruchtbaar, het zaad kan ook heel wat verdragen. Zelfs na het passeren van de maag van vogels of andere dieren is het zaad nog kiemkrachtig en proeven hebben aangetoond dat het ook na 90 dagen in zeewater gelegen te hebben nog in staat is te ontkiemen. Geen wonder dat Vogelmuur zich via land en zee over de hele aarde heeft verspreid.
In ons land komen negen soorten Hoornbloem voor, deels oorspronkelijk wild, deels verwilderd. De meest algemene soort is GEWONE HOORNBLOEM (Cerastium fontanum), een overblijvende plant die bloeit van april tot in de herfst. Hij vormt een groot aantal op de grond liggende stengels, waarbij alleen de bloeiende zich oprichten. De vijf bloemblaadjes zijn diep ingesneden. De blaadjes op de gewone stengels staan tegenover elkaar, zijn donker grijsachtig groen en bedekt met een dichte laag van witte haren. De bladeren op de bloemstengels zijn ellipsvormig tot ovaal, zonder bladsteel; op de niet-bloeiende stengels zijn ze stomper. Een kosmopoliet, die bij ons vooral langs dijken en wegen voorkomt.
Vrij algemeen in ons land is de KLUWENHOORNBLOEM (Cerastium glomeratumO evenals de twee voorgaande soorten een kosmopoliet. De plant is geelgroen van kleur, met breed-ovale bladeren. Zoals de naam al aangeeft staan de bloemen dicht opeen; er zijn tien meeldraden en vijf stijlen; de bloemsteeltjes zijn behaard en heel kort. De witte bloemen hebben 5 bloemblaadjes, die enigszins ingesneden zijn; ze verschijnen van mei tot oktober. Gewoonlijk ontkiemt het zaad in de nazomer of herfst. De plant is één- of tweejarig en wordt maximaal 45 cm hoog.
De AKKERHOORNBLOEM (Cerastium arvense) is weer een overblijvende plant. Ook dit is een vertakt, kruipend onkruid, maar onderscheidt zich van de reeds genoemde soorten doordat vaak in de oksels van de onderste bladeren groepjes blaadjes ontspringen. Alle bladeren zijn smal en donzig, met een lengte van 6-18 mm. De bloemen zijn naar verhouding groot (12-18 mm). Deze soort heeft de gewoonte wortels te vormen aan de knopen van de stengels die op de grond liggen, hetgeen resulteert in een zich steeds verder uitbreidende mat, wat in het gazon heel lastig kan zijn.
Tenslotte hebben we dan nog de VILTIGE HOORNBLOEM (Cerastium tomentosum) die in onze tuinen verscheen als sierplant voor de rotstuin. Overal waar hij opduikt wordt het echter een onkruid dat met handenvol moet worden uitgetrokken om te voorkomen dat het door zijn uitbundige groei zijn buren verstikt. De plant heeft smalle, wit-viltige blaadjes en is in mei-juli overdekt met stervormige witte bloemen die 18-25 mm in doorsnee zijn en de gebruikelijk vijf ingesneden bloemblaadjes hebben. Hij wordt vanwege zijn rijke bloei in Engeland Sneeuw-in-de-zomer (Snow-in-summer) genoemd. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Europa en de Kaukasus.
.
.
.
.
blauwe monnikskap
.
.
.
akkerkers
.
.
.
adderwortel
.
.
.
akkerdistel
.
.
.
akkermelkdistel
.
.
.
akkerwinde
.
.
.
basterdwederik
.
.
.
beemdkroon
.
.
.
beenbreek
.
.
.
bont boonkruid
.
.
.
berganie
.
.
.
duizendblad
.
.
.
bezemkruiskruid
.
.
.
bijenorchis
.
.
.
reuzenbalsemien
.
.
.
rode ogentroost
.
.
.
geel walstro
.
.
.
grote pimpernel
.
.
.
echte valeriaan
.
.
.
gekroesde melkdistel
.
.
.
gele ganzenbloem
.
.
.
gewone agrimonie
.
.
.
gele kamille
.
.
.
gele maskerbloem
.
.
.
Gewone bereklauw
.
.
.
gewone melkdistel
.
.
.
Gewoon biggekruid
.
.
.
grijskruid
.
.
.
groot kaasjeskruid
.
.
.
jacobskruiskruid
.
.
.
grote centaurie
.
.
.
grote egelskop
.
.
.
grote teunisbloem
.
.
.
kale jonker
.
.
.
haagwinde
.
.
.
harig knopkruid
.
.
.
harig wilgenroosje
.
.
.
hokjespeul
.
.
.
kattendoorn
.
.
.
klein streepzaad
.
.
.
klein kaasjeskruid
.
.
.
klein springzaad
.
.
.
knoopkruid
.
.
.
knopig helmkruid
.
.
.
koekruid
.
.
.
moeraskers
.
.
.
luzerne
.
.
.
moederkruid
.
.
.
peen
.
.
.
penningkruid
.
.
.
poelruit
.
.
.
reuzenbereklauw
.
.
.
rimpelroos
.
.
.
schijfkamille
.
.
.
steenanjer
.
.
.
stijve klaverzuring
.
.
.
vlasbekje
.
.
.
vogelwikke
.
.
.
waterpunge
.
.
.
wilgenroosje
.
.
.
wit vetkruid
.
.
.
witte klaver
.
.
.
wouw
.
.
.
zandblauwtje
.
.
.
zeeraket
.
.
.
zeeaster
.
.
.
zwarte mosterd
.
.
.
zwarte toorts
.
.
.
schermhavikskruid
.
.
.
viltig kruiskruid
.
.
.
struikhei
.
.
.
tweekleurig springzaad
.
.
.
watergentiaan
.
.
.
watermunt
.
.
.
wegdistel
.
.
.
wilde bertram
.
.
.
wilde marjolein
.
.
.
witte honingklaver
.
.
.
zegekruid
.
.
.
tuinbingelkruid
.
.
.
gewone zandraket
.
.
.
.
.
Mensensamenleving.me 