Anhydriet is een calciumsulfaat. De steen kan kleurloos of blauw, paars, roze en bruin van kleur zijn. De lichtblau-we variant heet angeliet en de paarse variant heet lavendel anhydriet.
angeliet
angeliet
lavendel anhydriet
lavendel anhydriet
Anhydriet komt van het Griekse woord anhydros of zonder water.
samenstelling: CaSO4
hardheid: 3,5
dichtheid: 2,97
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
– de witte of enigszins roze schermen bestaande 15 tot 40 bolvormige deelschermen
– de bedauwde roze tot paars-bruine, rolronde, gegroefde stengels
– en de gootvormige bladstelen van de onderste bladeren
.
.
.
.
Algemeen
.
Gewone engelwortel is een zeer algemeen voorkomende, overblijvende, donkergroene, niet sterk ruikende plant van natte, voedselrijke grond aan waterkanten, in graslanden en lichte loofbossen. Ze wordt 90 tot 180 cm hoog. Vaak staan er vele planten bij elkaar.
.
.
.
.
Bloem
.
De bloeiperiode is vanaf juli tot in de herfst, soms tot het begin van de winter. De bloeiwijze is een scherm van 3 tot 15 cm breed, bestaande uit 15 tot 40 ronde deelschermen met kleine witte of rozeachtige bloemetjes. De bloemetjes hebben 5 even grote kroonbladen. Onder het samengestelde scherm zitten 3 omwindselbladen, die snel afvallen. Onder elk deelscherm zitten talrijke omwindselblaadjes. De schermstralen zijn zacht behaard.
.
.
.
.
Blad
.
De grote bladeren zijn 2- tot 3-voudig geveerd. De deelblaadjes zijn langwerpig, scherp gezaagd. De bovenste bladeren zijn vergroeid tot een bolvormige schede rond de jonge bloeiwijze. De wortelbladeren hebben een gootvormige steel, 1 van de verschillen met grote engelwortel.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Gewone engelwortel werd vroeger gebruikt voor het maken van een slijmoplossend middel. Ook werden de jonge stengels en bladeren gekookt in zout water en als groente gegeten.
.
.
.
.
Vergelijkbare soorten
.
gewone engelwortel
– scherm 3 tot 15 cm breed, 15 tot 40 stralen
– bloemen zijn 2 mm, wit of roze
– plant donkergroen, nauwelijks ruikend
– eindblaadjes ongedeeld, voet niet aflopend
– tot 1,8 meter hoog
– wortelbladeren met gootvormige stengel
.
.
– scherm tot 20 cm breed, 20 tot 40 stralen
– bloemen zijn 3 tot 4 mm, groenachtig wit
– plant lichtgroen, bij kneuzing sterk ruikend
– eindblaadjes vaak 3-delig met aflopende voet
– tot 2,5 meter hoog
– wortelbladeren met rolronde stengel
.
.
grote engelwortel
.
.
Naast de twee bovengenoemde soorten zijn er nog een aantal (zeer) algemeen voorkomende planten met witte schermbloemen, zoals fluitenkruid en gewone berenklauw.
.
fluitenkruid
.
.
Gewone berenklauw
.
.
Algemeen
– schermbloemenfamilie (Apiaceae)
– overblijvend
– zeer algemeen
– 90 tot 180 cm
Bloem
– wit of roze
– vanaf juli tot in de herfst
– meervoudig scherm
– 2 mm
– stervormig
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen
– 5 meeldraden
– stijlen
Blad
– verspreid
– samengesteld
– 2- of 3-voudig oneven veervormig
– deelblaadjes eirond tot langwerpig
– top spits
– rand gezaagd
– voet afgerond
– veernervig
Stengel
– rechtop
– kaal
– bedauwd roze tot paarsbruin
– rond en gegroefd
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
– roze (soms witte), grote, 5-tallige, iets geurende bloemen in eindelingse trossen en
– de groepsgewijze groei
.
.
.
.
Algemeen
.
Zeepkruid is een overblijvende plant van 40 tot 70 cm hoog. Ze komt vrij algemeen voor in de Lage Landen. Ook wordt ze aangeboden als tuinplant, dan vaak met gevulde bloemen. Je vindt zeepkruid op open, vochtige tot droge, veelal kalkrijke, omgewerkte zandgrond in de duinen, langs de rivieren en op spoordijken. Door kruipende wortels met ondergrondse uitlopers groeit zeepkruid in groepen.
.
.
.
.
Bloem
.
Zeepkruid bloeit vanaf juli tot en met september met zachte roze (soms witte), iets zoet geurende bloemen, die in eindelingse, 5-10 bloemige trossen staan. De kroonbladen zijn niet of iets uitgerand en elk kroonblad heeft 2 witte keelschubben. De kelkbladen zijn vergroeid tot een groen, soms rood aangelopen kelkbuis. Bestuiving vindt voornamelijk plaats door nachtvlinders. De nectar ligt namelijk heel diep in de bloem, waardoor alleen insecten met een lange tong die kunnen bereiken. Hommels plegen vaak inbraak door een gat in de kelkbuis te bijten.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Wanneer men de groene delen of de wortelstok kneust en in water kookt, ontstaat een schuimende vloeistof, die vroeger veel voor het wassen van wol of wollen kleding werd gebruikt. Voor dit doel werd de plant zelfs in de buurt van wol verwerkende bedrijven aangeplant. De plant werd medicinaal gebruikt voor het oplossen van slijm, het opwekken van braken en het reinigen van de huid.
.
.
.
.
Algemeen
– anjerfamilie (Caryophyllaceae)
– overblijvend
– vrij algemeen in het duingebied,
elders zeldzamer
– 40 tot 70 cm
Bloem
– roze, soms wit
– vanaf juli t/m september
– dichtbloemige tros
– stervormig
– 2,5 tot 4 cm
– 5 kroonbladen, niet vergroeid
– 5 kelkbladen, vergroeid
– 10 meeldraden
– 2 stijlen
Blad
– tegenoverstaand
– enkelvoudig
– eirond tot langwerpig
– top spits
– rand gaaf
– voet doorgegroeid
– 3- tot 5-nervig
Stengel
– rechtop
– glad en kaal
– rolrond
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
Een echte klassieker onder de etherische oliën is de etherische olie van citroen (Citrus limonum). Citroenolie is omwille van zijn verfrissende en ontsmettende aspect trouwens niet alleen gegeerd in de aromatherapie, ook in verschillende takken van de industrie wordt ze graag toegepast. Vermits deze olie wordt verkregen door het persen van de verse citroenschil, is het om te beginnen al zeer belangrijk enkel gebruik te maken van een biologische kwaliteit voor een therapeutische werking. Onder meer de tonifiërende werking op lever en pancreas, de immuunstimulerende werking en de bescherming van de bloedvaten, wettigen de goede reputatie van deze etherische olie.
De citroenboom is een kleine, groenblijvende boom, die 6 meter hoog kan worden. Hij is vermoedelijk afkomstig uit het oosten van India, maar is nu wijd verspreid en is onder meer in het ganse Middellandse Zeegebied aan te treffen. Naast donkergroene, glanzende bladeren en de witte tot roze bloemen, draagt deze boom de wel gekende gele vruchten. Omdat de boom het jaar door bloeit, draagt hij doorlopend vruchten in allerlei groei- stadia. Er is meer dan 100 kg citroenschillen nodig voor de productie van 1 liter essentiële olie met een gele tot donkergele (bij verouderen) kleur. De geur van citroenolie kan het best omschreven worden als helder, levendig en fris.
Vooral monoterpenen met tot 54 à 80 % limoneen, alfa- en gammaterpineen (resp. 0,7 % en 2,9 à 14 %), paracymeen (0,3 à 1,1 %), alfa- en bètafellandreen (0,2 en 0,8 %), terpinoleen (0,6 à 1,2 %); sesquiterpenen met 2,4 à 5 % bètabisaboleen; alifatische alcoholen met hexanol, octanol, nonanol, decanol, 3-hexeen-1-ol, n-heptanol; aldehyden (> 3 %) met geranial, neral, nonalal, octanal en heptanal; Coumarines en furocoumarines (> 1,5 %) met scopoletine, umbelliferon, bergamoteen, bergaptol, bergapteen, citropteen, psoralenen.
– Vooral verse citroenolie heeft een sterke antiseptische of ontsmettende werking. Om die reden wordt ze heel graag ingezet om de atmosfeer te ontsmetten in periodes van besmettelijke ziekten door middel van verstuiving of voor het desinfecteren van onder meer medische kabinetten, klinieken en crèches. Overigens kan ze ook gewoon gebruikt worden om een frisse en lichte geur aan een ruimte te geven of kan ze vermengd worden met andere etherische oliën om daarvan de geur te verzachten. Je kan via verstuiving ook dankbaar gebruik maken van de concentratieverhogende en verhelderende werking van citroenolie, bijvoorbeeld tijdens een lange autorit of bij geestelijke vermoeidheid.
– Citroenolie is ook vermaard om haar weerstandsverhogende eigenschappen: ze stimuleert de werking van de witte bloedcellen met een antibacterieel en antiviraal effect. Bij verkoudheden, keelpijn en griep kan men naast verstuiven ook driemaal per dag een druppel citroenolie in een lepeltje honing of op een suikerklontje innemen.
– Maar waarschijnlijk de interessantste werking van citroenolie is haar werking op de spijsvertering: vooral de lever, gal en de pancreas worden in hun functie gesteund bij aandoeningen als zwakke leverfunctie, zwakke pancreasfunctie, pancreasontsteking, indigestie, spijsverteringszwakte, misselijkheid en braken, eczema, nood aan ontgifting, diabetes (steun), ziekte van Cröhn (steun), colitis (dikke darmontsteking) en een slecht ruikende adem.
Drie maal per dag een druppel e.o. of ’s morgens voor het ontbijt 2 druppels op een lepeltje honing of een suikerklontje innemen, wordt hierbij aangeraden.
– Van citroenolie claimt men ook een litholytische of steenoplossende werking. Vooral bij nierstenen en de daardoor veroorzaakte nierkolieken wordt ze soms aangeraden.
– Citroenolie heeft ook een uitgesproken vitamine P-werking. Dat wil zeggen dat ze de abnormale permeabiliteit van de haarvaten vermindert en daardoor de doorstroming erin verbetert. De bloedsomloop stimulerende werking wordt dan ook graag gebruikt om vaataccidenten bij diabetes en hypertensie (hoge bloeddruk) te helpen voorkomen, alsook bij couperose (verwijde bloedvaatjes) en slechte doorbloeding van de huid. Samen met bijvoorbeeld cipresolie (van elk 25 dr op een vochtig warm compres) is ze ook prima bij een slechte aderlijke circulatie zoals spataderen, aambeien en flebitis. Ook in de lymfedrainage en bij de aanpak van cellulitis en zwaarlijvigheid kan citroenolie lokaal ingezet worden.
– Aan te stippen is nog de balancerende werking van citroenolie op de huid, waarbij ze de talgafscheiding helpt te regelen bij zowel een droge als een vette huid : 3 à 5 druppels citroenolie op een vochtig, warm compres kunnen hierbij ingezet worden.
De olie van de citroenschil is potentieel foto-sensibiliserend. Dat wil zeggen dat ze na toepassing op de huid bij blootstelling aan UVlicht aanleiding kan geven tot huidirritatie. Vermijd daarom blootstelling aan de zon na lokaal gebruik. In combinatie met niet foto-sensibiliserende oliën, valt deze nevenwerking minder te vrezen. Ook kan citroenolie, zeker als ze verouderd en geoxideerd is, de huid prikkelen. Ze vooraf eventjes testen op de binnenkant van de pols of de elleboog is daarom aangeraden.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
– de vertakte bloeiwijze van talrijke kleine roze bloemetjes met donker rood-paarse schutbladen en
– de sterk geurende bladeren, waarvan de nerven aan de onderkant duidelijk zichtbaar zijn
.
.
.
.
Algemeen
.
Wilde marjolein is een beschermde, sterk geurende, stevige, overblijvende plant van 30 tot 60 cm hoog. Ze is vrij algemeen voor komend in de Lage Landen en in verwilderde (moes)tuinen. Wilde marjolein groeit op min of meer droge, matig voedselrijke, kalkrijke grond op hellingen, dijken, langs bermen en bosranden.
.
.
.
.
.
Bloem
.
De bloeitijd is vanaf juli tot en met september. De bloeiwijze van wilde marjolein is vertakt en bestaat uit een aantal pluimen met talrijke kleine roze bloemetjes, waarvan de meeldraden ver buiten de bloem steken. In weze bestaan de pluimen uit kleine schijnaren, die op hun beurt weer opgebouwd zijn uit schijnkransen van 2 tot 6 bloemen.
.
.
.
.
Bladeren
.
De schutbladen tussen de bloemetjes zijn donker rood-paars gekleurd, waardoor de bloeiwijzen in het begin van de bloei een afwisselend roze/donker rood-paars uiterlijk krijgen. Vanwege de nectar en in mindere mate het stuifmeel worden de bloemetjes door veel vlinders, vliegen, bijen en hommels bezocht.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Wilde marjolein bevat vluchtige oliën, die gebruikt worden voor de behandeling van verkoudheid, krampen, astma, reuma en gewrichtspijnen. Bovendien is ze, naast de verschillende kweekvormen, ook in gebruik als keukenkruid.
.
.
.
.
Vergelijkbare soorten
.
| wilde marjolein : kelk met vijf tanden, bladeren alleen aan de onderkant behaard.
echte marjolein : ongetande kelk, bladeren aan beide kanten grijs-viltig. |
echte marjolein
.
.
Algemeen
– lipbloemenfamilie (Lamiaceae)
– overblijvend
– vrij algemeen tot zeldzaam
– beschermd
– ook als tuinplant
– 30 tot 60 cm
Bloem
– roze, zelden wit
– vanaf juli t/m september
– pluim
– lipbloem
– 4 tot 7 mm
– kelk vijftandig
– 4 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– kruisgewijs tegenoverstaand
– enkelvoudig
– eirond tot langwerpig
– top spits
– rand gaaf of gekarteld
– veernervig
– voet afgerond of wigvormig
– onderkant zacht behaard
Stengel
– rechtop
– vierkantig
– behaard
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
tweekleurige (wit en roze/lila), hangende, typische balsemien-bloemen met nagenoeg recht spoor langer dan 1 cm.
.
Algemeen
Tweekleurig springzaad is eenjarige tuinplant, oorspronkelijk afkomstig uit de Himalaya. Ze ontsnapt regelmatig uit tuinen en kan zich dan goed handhaven. Op dit moment mag ze als ingeburgerd beschouwd worden in stedelijke gebieden en een aantal duingebieden. Ze word 40 tot 80 cm hoog en groeit het liefst in vochtige grond op beschaduwde plekken.
Bloem
Tweekleurig springzaad bloeit vanaf juni tot in de herfst. De bloeiwijze is een tros van 4 tot 8 bij elkaar staande tweekleurige bloemen. Ze zijn wit en roze of lila. Ze hebben een nagenoeg recht spoor, dat aan het onderste kelkblad zit. Dat kelkblad is zakvormig vergroeid en is wit/roze van kleur. De overige 2 kelkbladen zijn kleiner en wit en zitten bovenop aan de zijkant van de bloem. Het bovenste kroonblad is wit.
De middelste twee (veel kleinere) kroonbladen zijn ook wit en de onderste twee zijn roze of lila. Op de twee onderste kroonbladen en wat dieper in de bloem zitten donkergele vlekken en streepjes (honingmerk). De spoor van de knoppen is nog terug gekromd, maar strekt zich later bijna recht uit.
Blad
De bladeren zijn eirond tot langwerpig en hebben een regelmatig fijn gezaagde rand. Ze staan verspreid aan de stengel.
Bijzonderheden
Net als de andere springzaad soorten zaait tweekleurig springzaad zich heel gemakkelijk uit. Bij aanraking van de plant springen de rijpe zaaddozen open en worden de zaden er met kracht uitgeslingerd.
Vergelijkbare soorten
| klein springzaad : ichtgele kleine bloemen, nagenoeg recht spoor (niet teruggekromd), rechtopstaande bloemstelen.
groot springzaad : gele bloemen, krom spoor, hangende bloemstelen.
oranje springzaad : oranje bloemen met roodachtige vlekken, krom spoor, hangende bloemstelen.
reuzenbalsemien : bloemkleur is een combinatie van roze/lila/paars en wit, krom spoor.
tweekleurig springzaad : bloemkleur is een combinatie van roze/lila en wit, nagenoeg recht spoor, recent ingeburgerd in stedelijke gebieden.
|
Algemeen
– balsemienfamilie (Balsaminaceae)
– eenjarig
– recent ingeburgerd
– 40 tot 80 cm
Bloem
– wit en roze of lila
– vanaf juli tot in de herfst
– tros, 4 tot 8 bloemen
– gespoord
– incl. spoor tot 3 cm lang
– 5 kroonbladen, vergroeid
– 3 kelkbladen
– 5 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– eirond tot langwerpig
– top toegespits
– rand fijn gezaagd
– voet wigvormig
– veernervig
Stengel
– rechtop
– kaal
– kantig
zie wildebloemen
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
.
rijk-bloemige trossen roze tot lichtpaarse, kleine, iets knikkende bloemen aan lage, struikvormige, altijd groene planten
Struikhei groeit op vochtige tot droge, zure grond in heiden, schrale graslanden en lichte bossen.
.
.
.
.
Algemeen
.
Struikhei is een sterk vertakte, altijd groene, overblijvende plant van 30 tot 100 cm hoog. Ze is algemeen voorkomend in de Lage Landen maar vrij zeldzaam in duingebieden. Tevens wordt ze verkocht als tuinplant, dan ook in wit.
.
.
.
.
Bloem
.
Struikhei bloeit vanaf juli tot in de herfst. De iets knikkende, roze tot lichtpaarse bloemen staan in een (meestal) eenzijdige tros, elke bloem aan het einde van een korte steel. De kroon- en kelkbladen hebben nagenoeg dezelfde kleur. De kelk wordt gevormd door de 4 buitenste bladen; de kroon door de 4 binnenste. De kroonbladen zijn smaller en korter dan de kelkbladen.
De binnenste bladen regelen het opengaan van de bloem. Zij zwellen aan de onderkant op en drukken zo de buitenste bladen naar buiten. Dat gebeurt op een zodanige manier dat de bovenkant van de bloem wat afgesloten is en zo een dakje vormt ter bescherming van het stuifmeel en de onderkant van de bloem meer open is, waardoor insecten een betere toegang hebben tot de nectar en zo de bestuiving tot stand brengen.
.
.
.
.
Blad
.
De kleine bladeren zijn mooi helder groen, staan in 4 rijen langs de stengel en bedekken elkaar dakpansgewijs. Elk blaadje eindigt aan de voet in 2 priemvormige oortjes.
.
.
.
.
Toepassingen
.
Thee van gedroogde bladeren en bloemen heeft een mild urine-drijvende werking en werkt ontsmettend, samentrekkend en kalmerend op de urinewegen.
.
.
.
.
Algemeen
– heifamilie (Ericaceae)
– overblijvend
– algemeen tot vrij zeldzaam
– ook als tuinplant
– 30 tot 100 cm
Bloem
– roze, lichtpaars
– vanaf juli tot in de herfst
– tros
– stervormig
– 3 tot 4 mm
– 4 kroonbladen, niet vergroeid
– 4 kelkbladen
– 8 meeldraden
– 1 stijl
Blad
– in 4 rijen
– enkelvoudig
– schubvormig
– top spits
– rand gaaf
– geoorde voet
– 1-nervig
Stengel
– liggend of opstijgend
– oudere takken verhout
zie wilde bloemen
.
.
.
.
.
.
Goed te herkennen aan
– de forse, helder roze tot lichtpaarse bloemhoofdjes met stekelig omwindsel en
– de vorm van de bladeren; ze lijken op een speer
Algemeen
Een zeer algemeen voorkomende grote distel is speerdistel die wel 1,2 meter hoog kan worden. Het is een tweejarige plant. Het eerste jaar vormt zich een groot rozet van bladeren (zie laatste foto), die gelijk een spinnen- web behaard zijn. Het tweede jaar gaat ze de hoogte in en vormt bloemen en vruchten. De bladeren van het tweede jaar zijn ruw behaard. Speerdistel groeit op zonnige open plaatsen, zoals ruige bermen, weilanden en dijken. Ze wordt ook als sierplant gebruikt.
Bloem
Ze bloeit in juli en augustus. De bloemhoofdjes zijn helder roze tot lichtpaars, zelden wit. Ze zijn 3 tot 5 cm lang. De hoofdjes zijn net onder de buisbloemen iets ingesnoerd. Onder het hoofdje met buisbloemen zit het omwind- sel. De omwindselbladeren zijn stekelig en afstaand. De stuifmeelrijke bloemhoofdjes worden druk bezocht door insecten.
Speerdistel
Blad
De bladeren lopen uit in lange puntige gele stekels, hebben een iets omgekrulde rand en lijken op een speer.
Vergelijkbare soorten
Speerdistel onderscheidt zich van de andere distels het meest door haar bladeren. Ook heeft de plant van alle distels de scherpste en grootste stekels. Zie “Sleutel distels” voor een compleet overzicht.
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae)
– tweejarig
– zeer algemeen voorkomend
– tot 120 cm hoog
Bloem
– helder roze tot lichtpaarse
buisbloemen
– juli en augustus
– hoofdje
– alleenstaand
– 3 tot 5 cm
– omwindselbladen stekelig, afstaand
en licht spinnenwebachtig behaard
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– veervormig ingesneden
– top stekelpuntig
– rand iets omgekruld en met stekels
van 0,5 cm lang
– voet aflopend
– veernervig
– bladeren tweede jaar bovenkant
ruw behaard
– rozetbladeren spinnenwebachtig
behaard
Stengel
– rechtop
– behaard en/of gestekeld
– rolrond of gevleugeld
zie wilde bloemen
.
.
Goed te herkennen aan
– het indrukwekkende formaat tot 2,5 meter hoog en
– het grijze uiterlijk door de witte spinnenwebachtige beharing
.
.
.
Algemeen
Wegdistel is een forse, grijsgroene, stekelige, wit spinnenwebachtig behaarde plant van 0,6 tot 2,5 meter hoog. Ze groeit op open, droge, kalkrijke, stikstofrijke, omgewerkte grond. Ze is 2-, 3- of meerjarig, waarvan minstens één winter als rozet. Op warmere plekken houdt ze langer stand. Ze is vrij zeldzaam en meestal verwilderd vanuit tuinen of uitgezaaid.
Bloem
Ze bloeit van juli tot en met september met helder roze, lang gesteelde, grote bloemhoofdjes. Onder de helder roze bloemetjes zit een behaard, bolvormig omwindsel, dat bestaat uit priemvormige omwindselbladen met stekelige gele punten. De onderste staan recht af. Tussen de omwindels en bloemetjes zijn de hoofdjes sterk ingesnoerd.
.
Blad en stengel
De bladeren zijn langwerpig tot elliptisch en aan beide kanten wollig behaard. Ze worden later kaal. De bladrand is bochtig en fors stekelig getand. De stengel is boven het midden vertakt, wit spinnenwebachtig behaard en breed stekelig gevleugeld door de aflopende bladeren.
.
Toepassingen
Verschillende delen van wegdistel zijn te gebruiken; uit de zaden is distelolie te persen, dat vroeger gebruikt werd voor lampen. Het vruchtpluis en zelfs het spinrag op de bladeren en stengel kan verwerkt worden tot textiel of werd gebruikt als opvulmateriaal voor kussens. Sap van wegdistel was medicinaal in gebruik tegen aandoeningen van de gal, in hoestdrank en in preparaten tegen slecht helende wonden. En tot slot: de wortels, jonge scheuten en de bodem van nog niet bloeiende hoofdjes zijn als groente eetbaar.
.
.
Vergelijkbare soorten
De enige distel waarmee wegdistel te verwarren zou zijn is wollige distel. Beide distels hebben een opvallend behaard, groot, rond omwindsel. Het duidelijkste verschil tussen beide planten is de kleur; wegdistel is grijzig en wollige distel is groen. Daarnaast is ook de vorm van de bladeren totaal verschillend. Wegdistel heeft bladeren met een bochtige stekelige rand, terwijl wollige distel veervormig ingesneden bladeren heeft.
wollige distel
Algemeen
– composietenfamilie (Asteraceae)
– overblijvend
– vrij zeldzaam tot zeldzaam
– ook verwilderd en uitgezaaid
– 0,6 tot 2,5 meter hoog
Bloem
– helder roze
– vanaf juli t/m september
– alleenstaand hoofdje
– 3 tot 5 cm
– bolvormig, behaard omwindsel
Blad
– verspreid
– enkelvoudig
– langwerpig tot elliptisch
– top stekelpuntig
– rand bochtig stekelig getand
– voet aflopend
– veernervig
– zacht behaard
Stengel
– rechtop
– behaard
zie wildebloemen
.
.
.
Goed te herkennen aan
– de volle trossen helder roze tot lila (soms witte) bloemen met lang spoor en
– de handvormig ingesneden schutblaadjes onderaan de bloemsteel
.
Algemeen
Vingerhelmbloem is een tenger, overblijvend plantje van 10 tot 25 cm hoog. Ze is vrij zeldzaam in de duinge- bieden en het rivierengebied, elders zeer zeldzaam. De bloeitijd van vingerhelmbloem is maart en april. Ze groeit op vochtige, matig voedselrijke, vaak kalkhoudende grond in loofbossen en op beschaduwde grasgrond aan de binnenduinrand, aan de voet van hellingen en bij buitenplaatsen.
.
.
Bloemen
De bloemen van vingerhelmbloem zijn helder roze tot lila (soms wit) en staan in dichte trossen aan het einde van de stengel, vaak met de spoor schuin omhoog.De stengels zijn teer en onvertakt. Vingerhelmbloem wordt ook wel voorjaarshelmbloem genoemd.
Vergelijkbare soorten
Vingerhelmbloem kan makkelijk verward worden met holwortel. De twee zijn ook nauw verwant aan elkaar. Het meest in het oog springende verschil zijn de schutblaadjes onderaan de bloemenstelen. Die van vingerhelmbloem zijn handvormig ingesneden. Daaraan dankt vingerhelmbloem ook haar naam. De schutblaadjes van holwortel zijn niet ingesneden. Naast holwortel kan vingerhelmbloem ook verward worden met duivenkervel.
rankende duivenkervel : eerst geelwitte bloemen met donkerrode top, later soms geheel rood, vrij dichte tros van 12 tot 20 bloemen, bloem 10 – 14 mm, vruchtstelen sterk omlaag gekromd.
Rankende duivenkervel
middelste duivenkervel : lichtroze tot bijna witte bloemen met donkere top, losse trossen tot 15 bloemen, bloem 9 tot 14 mm lang, tros ongeveer even lang als de steel.
gewone duivenkervel : donkerroze tot rozerode bloemen met donkere top, trossen met meer dan 15 bloemen, bloem 7 tot 8 (9) mm lang, tros langer dan de steel.
vingerhelmbloem : roodpaarse, soms witte bloemen, schutbladen tussen de bloemen handvormig ingesneden, bloem 1,5 tot 2,5 cm.
holwortel : roodpaars tot wit, schutbladen tussen de bloemen met gave rand, bloem 2 tot 3 cm.
Algemeen
– papaverfamilie (Papaveraceae)
– overblijvend
– vrij tot zeer zeldzaam voorkomend
– 10 tot 25 cm hoog
– verspreiding
Bloem
– helder roze tot lila (soms wit)
– maart en april
– eindelingse tros
– 1,5 tot 2,5 cm
– gespoord
– 4 kroonbladen, vergroeid
– 2 kelkbladen
– 2 meeldraden, elk met 3 helmknoppen
– 1 stijl
Blad
– verspreid
– samengesteld
– dubbel geveerd
– top stomp
– rand gaaf
– voet wigvormig
– handnervig
Stengel
– rechtop
– glad en kaal
– rolrond
zie wilde bloemen
Mensensamenleving.me 
